Ο Θοδωρής Γεωργάκης γράφει για την φυγή Ουζουνίδη από την ΑΕΚ, τον ερχομό για τρίτη φορά του Μανόλο Χιμένεθ για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του «Δικεφάλου», ενώ αναφέρεται και στον Μάρκο Λιβάια, που δυστυχώς φέτος, μέχρι στιγμής, δεν έχει δώσει στην ομάδα τα αναμενόμενα, όσα δηλαδή έδωσε πέρυσι.
Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι σε ότι αφορά την κριτική μας στον Μαρίνο Ουζουνίδη, πρέπει να του πιστώσουμε και ένα credi. Δεν τον βοήθησαν σε πολύ μεγάλο βαθμό παίκτες της ομάδος, που ήταν βαρόμετρο πέρυσι η απόδοσή τους.
Και ο κορυφαίος εξ αυτών είναι ο Λιβάγια. Η εφετινή χρονιά είναι αποκαρδιωτική για τον Κροάτη. Δεν μπήκε καθόλου σε αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ, λόγω της άμυαλης αποβολής του με την Βίντι στο τέλος του αγώνα και ενώ αντί να πανηγυρίζει την πρόκριση, έψαχνε μαγκιές με τους αντιπάλους. Αυτή η αποχή του τον γέμισε νευρικότητα, με αποτέλεσμα και στο πρωτάθλημα να μην είναι ούτε στο 50% ο περσινός Λιβάγια. Με τον Ουζουνίδη σχεδόν ποτέ δεν επέστρεψε στα στάνταρς, που πέρυσι μας συνήθισε, ούτε φαίνεται ο Μαρίνος του βρήκε την… Κερκόπορτα να τον συνεφέρει οριστικά. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, στο παρά πέντε γλύτωσε την αποβολή, στην κοκορομαχία του με τον Σάκχοφ.
Καλείται, πλέον, ο Χιμένεθ, που τον γνωρίζει άριστα, και το σπουδαιότερο μιλάνε την ίδια γλώσσα, να τον συνεφέρει οριστικά, αν πραγματικά θέλει να επαναφέρει και την ομάδα σε σωστή στράτα. Άριστοι ο Πόνσε και ο Μάνταλος, μα ο Λιβάγια είναι η μεγάλη κλάση στην ΑΕΚ! Είναι ο ποδοσφαιριστής, που αν επιστρέψει στα περσινά του στάνταρς, μπορεί να δώσει μόνος του το κύπελλο στην ΑΕΚ, τον μοναδικό στόχο που απέμεινε στην ομάδα.
Δεύτερη ηρωική προσπάθεια, που πρέπει να κάνει ο Μανόλο, είναι να επαναφέρει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση στην ομάδα. Είναι πολύ δύσκολο μεσούσης της περιόδου να πετύχεις κάτι τέτοιο και με την ομάδα, μάλιστα, να έχει συνηθίσει τις χαμηλές πτήσεις και να έχει βγει από κορυφαίες διεκδικήσεις. Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος να βαδίσει ο Ισπανός, παρά την με πάση θυσία επαναφορά του υψηλού φρονήματος στους ποδοσφαιριστές.
Η δουλειά του είναι απείρως δυσκολότερη σε τούτη του την επιστροφή. Πρόπερσι κυνηγούσε το θαύμα σ’ αυτόν τομέα της ψυχολογίας και το πέτυχε, γιατί διαχειρίστηκε μια χαμερπή κατάσταση, που παρακάτω δεν πήγαινε και την διόρθωσε. Τώρα καλείται να επαναφέρει στις σωστές ράγες απογοητευμένους πρωταθλητές! Ο δρόμος είναι τραχύς και δύσκολος πολύ στη νέα του επιστροφή και θα απαιτηθεί μεγάλη υπομονή, κυρίως απ’ τον κόσμο, που δεν πρέπει να περιμένει «Κίρκεια Αγγίγματα».
