Η μοίρα τα έφερε έτσι, ώστε, η ακριτική και ιστορική πόλη της Ξάνθης, να στρώνει τον δρόμο προς το πρωτάθλημα! Όπως ακριβώς πριν είκοσι πέντε χρόνια…
Ήταν Οκτώβρης και πάλι του 1992, ένας Οχτώβρης σημαδιακός, που έδωσε το δεύτερο κατά σειράν πρωτάθλημα στην ΑΕΚ, σ’ εκείνη την χρυσή τριπλή κατάκτηση, που παγίωσε την ΑΕΚ του Μπάγεβιτς σαν την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, που πέρασε ποτέ απ’ το Ελληνικό ποδόσφαιρο, μαζί, ασφαλώς, με την πολλή μεγάλη ΑΕΚ του Φάντροκ και του Τσικ.
Πριν εικοσιτέσσερα χρόνια ακριβώς, η πόλη της Ξάνθης έστρωνε το χαλί στην υπερομάδα για να ξανακατακτήσει το πρωτάθλημα και μάλιστα μέσα με μια επική ανατροπή, που έχει καταχωρηθεί στα ποδοσφαιρικά χρονικά και πρέπει να παραδίδεται σαν μάθημα στις προπονητικές σχολές, πως μια διαφαινόμενη καταστροφή μπορεί να μετατραπεί σε θρίαμβο , με κινήσεις του πάγκου που αλλάζουν την ιστορία και την ροή ενός αγώνα.
Για την ιστορία και προκειμένου να προχωρήσουμε σε σύγκριση με την σημερινή ΑΕΚ που ανηφορίζει και πάλι την Κυριακή στη ιστορική Ξάνθη, για έναν αγώνα κομβικότατο, που θα της δώσει προωθητική δύναμη για το πρωτάθλημα, όπως τότε, μ’ αυτή την ευκαιρία, λοιπόν, <<ας μνησθώμεν ημερών αρχαίων και ενδόξων>>…
Η ΑΕΚ είχε προηγηθεί 0-1 με τον Δημητριάδη στο 6, ο μετέπειτα αστέρας της ΑΕΚ ο Βεριντιάνο Μαρτσέλο με δύο προσωπικά του γκολ, στο 12 και 17 έδωσε το 2-1 στην Ξάνθη, στο 51 ο Αθανασιάδης έκανε το 3-1! Και τότε μίλησε ο Μπάγεβιτς απ’ τον πάγκο. Μπροστά στην δκαφαινόμενη συντριβή, άλλαξε στο ημίχρονο τον Πατίκα με τον Σλίσκοβιτς και στο 55 έβαλε μέσα και τον Τάσο Μητρόπουλο.
Παρένθεση. Ο Μητρόπουλος είχε έρθει στην ΑΕΚ με μύριες αντιδράσεις, γιατί επί έντεκα χρόνια ήταν αρχηγός του Ολυμπιακού. Παρά ταύτα τίμησε λεβέντικα, όπως αυτός γνωρίζει, το ψωμί που έτρωγε στην ΑΕΚ και είχε τεράστια συμβολή στην κατάκτηση εκείνου του πρωταθλήματος, μια συμβολή που είχε ξεκινήσει σ’ εκείνον τον σημαδιακό αγώνα στη Ξάνθη, όπου μπήκε αλλαγή με τον Σλίσκοβιτς μαζί και έπαιξαν …βόλεϊ την άμυνα της ακριτικής ομάδος, με αποτέλεσμα την επική εκείνη και πρωταθληματική ανατροπή.
Συνεχίζουμε όμως τα του αγώνα εκείνου. Στο 57 ο Δημητριάδης το 3-2, μετά από κεφαλιά πάσα του Μητρόπουλου, στο 77 ο Σλίσκοβιτς το 3-3 και στο 89 και πάλι ο Σλίσκοβιτς το επικό 3-4!!! Μια ανατροπή πρωταθληματική που δείχνει τον δρόμο στην σημερινή ΑΕΚ. Και να ευχηθούμε όχι σαν ανατροπή αλλά σαν μια καθαρή νίκη της ομάδας του Χιμένεθ, που θα φανεί απ’ την πρώτη στιγμή που θα πατήσει το πόδι της η ομάδα στο γήπεδο της Ξάνθης.
Για να συμβεί όμως αυτή η θέληση για βάδισμα πάνω στα χνάρια εκείνης της πρωταθληματικής ομάδας, πρέπει να συμβούν όλα τα ορθολογιστικά που απαιτεί το ποδόσφαιρο απ’ όλα τα μέλη της ΑΕΚ. Ο προπονητής να παρατάξει ότι καλύτερο έχει στην ενδεκάδα και να αφήσει τους πειραματισμούς τύπου Τρίπολης. Απλοελληνικά αυτό σημαίνει, πως παρά την κολοβωμένη άμυνα, δεν νοείται να σπάσει το υπερηχητικό τετράγωνο μπροστά των Μάνταλου αριστερά, Λάζαρου δεξιά και των Αραούχο και Λιβάγια εναλασσομένων στην θέση του δεκαροεναιριού. Κάθε μετατροπή αυτού του τετραγώνου θα δείξει κιότεμα…
Οι ποδοσφαιριστές να δώσουν τον υπερ πάντων αγώνα και να μη κολώσουν ακόμη και η ροή του αγώνα να στραβώσει… Υπαρχει το δεδικασμένο εκείνης της ανατροπής, ας το βαδίσουν με θάρρος και αυταπάρνηση.
Ο Μελισσανίδης, όπως τότε ακριβώς σαν πρόεδρος να γίνει μπροστάρης σ’ αυτόν τον αγώνα. Πρόκειται για παιγνίδι με δυό μόνο δρόμους, χωρίς μέση λύση… Ο πρώτος δρόμος της νίκης πιστοποιεί την πρωταθληματική πορεία της ομάδος, ο δεύτερος ξαναγυρνά και πάλι, όχι ασφαλώς σε καταστροφικές σκέψεις, αλλά σίγουρα σε προβληματισμούς για όλους. Μα για όλους…
