Αυτό τον καιρό παίζονται στην τηλεόραση επαναλήψεις μιας αγαπημένης τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του ’90, οι γνωστοί ”Απαράδεκτοι”. Μετά τα τελευταία ανεπιτυχή αποτελέσματα της ΑΕΚ, θα δανειστούμε μία κλασσική ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου: Tί έγινε ρε παιδιά;;;
O κόσμος της ΑΕΚ δεν ξέρει τι να πει. Βλέπει την ομάδα του να έχει τη νίκη κόντρα στον ΠΑΟΚ στα χέρια της στο 49’ μετά το φάουλ του Άμραμπατ και αρχίζει τα συνθήματα για πρωτάθλημα ξανά ”…και σε 5-6 εβδομάδες”. Βλέπει την ομάδα να ρίχνει ρυθμούς και το θεωρεί λογικό. Βλέπει να μην μπορεί να κρατήσει τη μπάλα και προβληματίζεται. Βλέπει να μην μπορεί να διώξει τη μπάλα από την περιοχή και αρχίζει να αγχώνεται. Κάνει ο Μπάμπα το 2-1 στο 62′ και δεν θέλει να το πιστέψει… ”είναι νωρίς, θα βγουν πάλι μπροστά, θα τους κάνουμε και τρίτο”, ακούς από τους πιο αισιόδοξους.
Όχι μόνο όμως δεν κάνεις το τρίτο, αλλά έρχεται ο Οζντόεφ, ως άλλος Κεντζιόρα σαν σε déjà-vu και στο 89’ ισοφαρίζει 2-2…ξαπλωμένος στο χορτάρι κι ενώ γύρω του τον κοιτάζουν αποσβολωμένοι κιτρινόμαυροι παίκτες! Ευτυχώς δεν είχε περισσότερες καθυστερήσεις θα πουν πολλοί….
Πέρα όμως από όλο αυτό το σοκ, με το προβάδισμα δύο γκολ να χάνεται, χρειάζεται μία πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση και σκέψη για τη συνέχεια.
Αυτή τη στιγμή παρά το γεγονός ότι η κορυφή απέχει μόλις έναν πόντο, στο ερώτημα ”αν πιστεύεις στην κατάκτηση του τίτλου” οι 9 στις 10 απαντήσεις θα είναι αρνητικές.
Γιατί αυτό; Η απάντηση είναι μάλλον απλή. Η ομάδα δεν πείθει ότι μπορεί να διαχειριστεί την ανωτερότητά της, είτε έχει απέναντι τον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ, είτε τον Παναιτωλικό και τις Σέρρες. Προηγείται, κρατάει τη νίκη στα χέρια της και αντί να το ”κλειδώσει” , δίνει δικαιώματα. Προς το τέλος έρχεται το δράμα και ψάχνουμε να δούμε τι φταίει!
Όχι μία και δυο φορές. Αλλά συνολικά 9 φέτος σε 30 αγώνες έχει συμβεί αυτό. Σε 9 περιπτώσεις η ΑΕΚ προηγήθηκε και έχασε το προβάδισμα. Το ματς έληξε ισόπαλο ή με ήττα, όπως την περασμένη Τετάρτη στη Λεωφόρο.
Κι όλα αυτά τη στιγμή που είναι όλοι υγιείς και υπάρχουν όλες οι επιλογές διαθέσιμες (σχεδόν)! Τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε Ευρώπη, ούτε Κύπελλο! Άρα τι συμβαίνει; Eίναι κούραση, είναι υπερβολικός εφησυχασμός και υποτίμηση του αντιπάλου; Μήπως είναι απλά λάθος επιλογές, όπως αυτή να κάνουν καθυστερήσεις με τον ΠΑΟΚ λες και παίζαμε με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Μπερναμπέου στο τελευταίο 20λεπτο αντί να κυνηγήσουν ένα ακόμη γκολ;
Σίγουρα καλύτερα από όλους γνωρίζει ο Ματίας Αλμέιδα. Εξάλλου σε μία ήττα όλοι φταίνε. Ακόμη και ο κόσμος! Που πήγε η φωνή της εξέδρας μετά το 70’;
Όλα αυτά που καταγράφονται δεν είναι μομφή προς τον Αργεντίνο προπονητή! Μην το διανοηθεί κανένας αυτό. Απλά τα καταγράφουμε μέσα από όλα αυτά που λέει κι νιώθει ο κόσμος της ΑΕΚ Δευτέρα μετά το ματς, πικραμένος, ψάχνοντας να βρει τι φταίει και η ομάδα δεν είναι στην κορυφή (εκεί που θα έπρεπε να είναι).
Στο πρόσωπο του Αλμέιδα είδαμε και πάλι αυτόν που εμπνέει τον Ενωσίτικο κόσμο, αυτόν που έγινε ένας από εμάς πιο γρήγορα κι από ότι θα μπορούσε να πιστέψει κανείς. Σίγουρα λοιπόν, πρώτος απ’όλους αυτός θα επιχειρήσει να ανυψώσει το ηθικό των παικτών του και να τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν. Στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης και της προπόνησης δεν μπορούμε να πούμε τίποτα γιατί είναι κάτι που δεν γνωρίζουμε. Η τεχνολογία είναι πια σε τέτοιο επίπεδο που το προπονητικό επιτελείο έχει στο…πιάτο ακόμη και την ώρα που κάθε παίκτης πηγαίνει στην τουαλέτα! Ας καθήσουν κάτω να τροποποιήσουν ότι μπορούν, ότι χρειάζεται και ότι προλαβαίνουν.
Γιατί αφήνοντας τα…μνημόσυνα στην άκρη, προλαβαίνουμε άνετα….ακόμα!
”Πίστευε και μη ερεύνα” μας έχει προτρέψει ο ίδιος ο Αλμέιδα.
