Είναι κάποια παιδιά, που τα αισθάνομαι λίγο παραπάνω σαν δικά μου παιδιά….
Το καθένα για διαφορετικούς λόγους…. Ένα από αυτά, είναι και ο Παναγιώτης ο Νικολαΐδης… Κάναμε μεγάλο αγώνα για να έρθει στην ΑΕΚ, ήταν κάτι που προσπαθούσαμε καιρό…
Τελικά ήρθε το 2013 και πρόλαβε την τελευταία κατάκτηση κυπέλλου το 2014….
Ήταν από τους λίγους που έμειναν το καλοκαίρι του 2014, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για το τμήμα, με μία παραμονή, η οποία εξελίχθηκε σε θρίλερ…
Κυριολεκτικά την τελευταία μέρα, μετά από προσπάθειες του Γιάννη του Αρβανίτη, της Ορίτζιναλ, που έβαλε απίστευτη πλάτη στο οικονομικό και το ξενύχτι το δικό μου, μέχρι να μου δώσει τον λόγο του….
“Φτάνει, πάω για ύπνο, θα έρθω το πρωί στην Γκαζόζα να υπογράψω”, μου είπε σχεδόν ξημερώματα… “Αν δεν έρθεις, θα έρθω σπίτι σου και θα γίνει της…. παλαβής”, του είπα… “Όχι ρε Κώστα, εγώ είμαι Πόντιος και ο λόγος μου είναι συμβόλαιο”…
Ήρθε το πρωί στην Γκαζόζα, ήρθε και ο συγχωρεμένος ο Ανέστης, δώσαμε τα χέρια, έπεσαν οι υπογραφές και έμεινε… Και δεν ξαναέφυγε… Και μετά έμεινε και ο Διονύσης…. Με τον ίδιο τρόπο… Τον οποίο είχαμε φέρει το 2010 από την Α2…
Ο Παναγιώτης έχει μπροστά του πολύ χάντμπολ να παίξει και στην ΑΕΚ και στην Εθνική Ομάδα… Αρκεί να είναι καλά στην υγεία του και καλά με τον ψυχισμό του, γιατί είναι ιδαίτερο παιδί… Πρέπει να ξέρεις πώς θα του φερθείς και πώς θα του μιλήσεις…
Για να παίξει αυτό που μπορεί και να παίξει και για πάρτη σου… Τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια, που πάντα λέει για μένα, αν και δεν θεωρώ ότι έκανα κάτι σπουδαίo….
Τι να πω για τον Παναγιώτη….
Σιδερένιος και γρήγορα πίσω στα γήπεδα….
Κώστας Σταματιάδης.
