Μετά το χθεσινό παιχνίδι απέναντι στον Άγιαξ σκέφτηκα δύο και τρεις φορές αν πρέπει να γράψω κάτι, για λόγους που θα αναλύσω παρακάτω, αλλά λόγω το ότι ποτέ δεν καταπιέζω τις σκέψεις μου ιδού το αποτέλεσμα…
Βαλάντης Αλεξούδης
Χθες όλοι παρακολουθήσαμε ένα παιχνίδι δύο ταχυτήτων. Μια ομάδα με ταχύτητες οικογενειακού αυτοκινήτου και μια που έτρεχε με κοντέρ τουλάχιστον δικάσιμο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα αδυναμία του πρώτου συλλόγου, απλώς είναι ένα φαινόμενο άκρως φυσιολογικό όταν μιλάμε για έναν αγώνα επιπέδου Champions League και μάλιστα φάση ομίλων πλέον και όχι προκριματικά.
Να μιλήσουμε για το τι είδαμε σε 90 και κάτι λεπτά παιχνιδιού είναι άσκοπο και βαρετό. Ας πούμε όμως για ένα πρόβλημα που παρατηρήθηκε και, εμένα τουλάχιστον, μου ξύπνησε λίγο τις αισθήσεις φόβου για τη συνέχεια. Η ομάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ και όπως είναι λογικό ο προπονητής ξεκίνησε να ψάχνει άμεσες λύσεις. Όταν είδε πως δεν γίνεται με αλλαγές τακτικής ήρθε η μεγάλη ώρα να κοιτάξει τον πάγκο…Εκεί ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα (δεν λέω πως ευθύνεται για την ήττα) το οποίο μπορεί να γίνει ακόμα πιο αισθητό σε βάθος αγωνιστικών.
Δέχομαι πως υπήρχαν παίκτες τιμωρημένοι, Λιβάγια-Μπακασέτας-Λόπεζ, και ο τραυματίας Γκάλο. Όμως και αυτοί να ήταν στη διάθεση του προπονητή δεν θα άλλαζε κάτι ριζικά. Η Ένωση κατέχει παίκτες ποιοτικούς αλλά μέχρι την αρχική ενδεκάδα. Λείπουν οι λύσεις έκτακτης ανάγκης. Οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν, σε εξαίρεση τον Γιαννιώτα ο οποίος δεν έχει εγκλιματιστεί πλήρως, κατά τη γνώμη μου δεν θα βοηθούσαν στην αλλαγή του σκορ σε κανένα παιχνίδι από όσα έχει να δώσει η ΑΕΚ.
Πάμε όμως σε ένα διαφορετικό θέμα που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό. Δυστυχώς στη χώρα μας όταν δεν υποστηρίζεις το άσπρο στιγματίζεσαι απευθείας σε φανατικός υποστηρικτής του μαύρου (τυχαία επιλογή χρωμάτων). Έτσι και με την κριτική που ασκήθηκε λόγω της απόφασης μη απόκτησης παικτών τις τελευταίες μέρες της περιόδου, όποιος διαφώνησε στιγματίστηκε ως κάποιος που θέλει να κάνει κακό στην ΑΕΚ-κάνει προπαγάνδα κατά Μελισσανίδη και κοιμάται με την εικόνα του Αδαμίδη κάτω από το προσκεφάλι του.
Αυτός ήταν ο λόγος που σκέφτηκα και ξανά σκέφτηκα να αρθρογραφήσω καθώς υπάρχει ο φόβος του να λάβω μηνύματα του στιλ «Εσύ θες τον Αδαμίδη πίσω» και «Πήγαινε γίνε Ολυμπιακός». Όλοι αυτοί βέβαια θα εκπλαγούν όταν μάθουν πως θεωρώ τον Δημήτρη Μελισσανίδη αυτοδημιούργητο άνθρωπο με ποδοσφαιρικές γνώσεις και τον ευχαριστώ για όσα προσφέρει στο σύλλογο καθώς και εύχομαι να συνεχίσει να υπάρχει για χρόνια. Απλώς επειδή όλοι κάνουμε λάθη καμιά φορά δεν είναι κακό να επισημαίνονται ώστε να μην θεωρούμε ότι όλα είναι τέλεια. Καλό είναι καμιά φορά να πέφτουμε και από τα σύννεφα.
