Μετά τις μεγάλες επιτυχίες πάντα υπάρχει ο κίνδυνος ο υπέρμετρος ενθουσιασμός να σε κάνει να υποτιμήσεις το επόμενο ματς και να μην έχεις την απαιτούμενη συγκέντρωση. Πολλοί μετά το 0-4 στο Τσέλιε άρχισαν να ψάχνουν αεροπορικά εισιτήρια για…Λειψία. Στο Κύπελλο θυμίζω αρχές του 2026 είχαμε το στραπάτσο με τον ΟΦΗ, τον οποίο μάλιστα η ΑΕΚ είχε κερδίσει 3 φορές στο προηγούμενο διάστημα. Από μέρες μιλούσαμε για πολύ επικίνδυνο ματς στο Περιστέρι, αλλά πιστεύαμε ότι ο Νίκολιτς έχει τον τρόπο να κρατήσει την ομάδα του συγκεντρωμένη και να κάνει τα απαραίτητα για να παρουσιαστεί έτοιμη για τις ανάγκες του συγκεκριμένου αγώνα.
Παρόλαυτα αν και η Ένωση μπήκε πολύ δυνατά στο ματς, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Ήταν γραφτό μάλιστα να τιμωρηθεί από έναν πρώην δικό της (Μήτογλου), που θυμίζουμε είχε κάνει προετοιμασία με την ΑΕΚ στη φετινή σεζόν και χθες ήταν η πρώτη φορά που ξεκινούσε 11άδα με τον Ατρόμητο! Η εικόνα της ομάδας στο γήπεδο δεν έπειθε ότι μπορεί να γυρίσει το σκορ παρότι έμενε πολύς χρόνος από το 1-0 (33′). Κάτι τα αβίαστα λάθη στην άμυνα, κάτι η ανυπαρξία κάποιων παικτών όπως ο Λιούμπισιτς, κάτι η φλυαρία με τη μπάλα κάποιων άλλων (Μάνταλος), σου έδινε την εντύπωση ότι κάτι κακό θα συμβεί. Και αυτό επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά όταν η ΑΕΚ γύρισε το σκορ ελέω Γιόβιτς, αλλά αμέσως μετά ισοφαρίστηκε με τους αμυντικούς να κοιτάζονται μεταξύ τους για το ποιος έπρεπε να φυλάξει τον σκόρερ…Στο τέλος η ευκαιρία με τα 2 δοκάρια ήταν η ειρωνία της τύχης.
Γιατί δεν τα κατάφερε να νικήσει η ΑΕΚ σε δεύτερο σερί εκτός έδρας ματς με αντίπαλο εκτός της πρώτης 4άδας; ”Mέθυσαν” από τη νίκη στη Σλοβενία, υποτίμησαν τον αντίπαλο, κουράστηκαν από το μεσοβδόμαδο ματς και τις μετακινήσεις, είναι θέμα κακής νοοτροπίας;
Όποια κι αν είναι η εξήγηση (και σίγουρα την έχει ο Νίκολιτς) το θέμα είναι ότι στους αγώνες με Βόλο και Ατρόμητο η ΑΕΚ έχασε τεράστια ευκαιρία να βρεθεί στο +4 στην αφετηρία των play-off. Μιλάμε για τεράστιο προβάδισμα! Τώρα είναι από κάτω και στις ισοβαθμίες…Κρίμα.
Μετά από τέτοια αποτελέσματα, μοιραία προσπαθείς να βρεις τα αίτια, να δώσεις εξηγήσεις. Πολλοί για παράδειγμα αναρωτιούνται γιατί να ξεκινήσει πάλι ο Λιούμπισιτς που είχε παρόμοια εικόνα και στον Βόλο; Γιατί να μην πάρει καθόλου χρόνο συμμετοχής ο Ζίνι; Που είναι ο Σαχαμπό; Γιατί ο Μουκουντί δεν μπορεί να αποφύγει τα αβίαστα λάθη που κάνει; Όσο για την πληγή στα αριστερά, μην τα ξαναλέμε…
Έτσι κι αλλιώς εδώ που έφτασε η ομάδα με τον Νίκολιτς είναι αξιοθαύμαστο. Δεν μπορείς όμως να μείνεις με αυτό όταν λίγες βδομάδες πριν είχες στα χέρια σου την ευκαιρία που αναφέραμε πιο πάνω. Μετά το ματς με τον Λεβαδειακό το οποίο θεωρητικά ήταν το πιο επικίνδυνο, είχαν πειστεί και οι αντίπαλοι ότι η ΑΕΚ πάει για το 4 στα 4.Πλέον έχει κάνει 1 νίκη στα 3 ματς και αυτή (με την ΑΕΛ) αγχωτική. Ας κάνει το αυτονόητο με Κηφισιά πλέον και βλέπουμε.
Πάντως δεν πρέπει να κυριαρχήσει η απογοήτευση γιατί τότε η προσπάθεια θα είναι χαμένη από τα αποδυτήρια. Το ματς που ακολουθεί με την Τσέλιε μπορεί να είναι διαδικαστικού χαρακτήρα, αλλά δεν είναι ώρα για πανηγύρια. Νίκη και πάμε παρακάτω. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα!
