Η ΑΕΚ ολοκλήρωσε τη φετινή σεζόν με τον πλέον εντυπωσιακό τρόπο, γεμάτη δυνάμεις, ένταση και κυρίως αυτοπεποίθηση στα πόδια των παικτών της κατά τη διάρκεια της φάσης των play-off. Και όλα αυτά αμέσως μετά τον άτυχο αποκλεισμό από τη Ράγιο Βαγιεκάνο που θα μπορούσε να έχει επηρεάσει αρνητικά την ομάδα. Αντίθετα οι συνεχείς αγωνιστικές υποχρεώσεις έμοιαζαν σαν να φορτίζουν τις μπαταρίες της ΑΕΚ, κάτι που επιβεβαίωσε πανηγυρικά τη λογική του Νίκολιτς να μη ζητήσει ούτε μία αναβολή αγώνα.
Για να πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά και να κάνουμε μία αναδρομή στη φετινή αγωνιστική περίοδο της Πρωταθλήτριας ΑΕΚ, πρέπει να θυμηθούμε την παρουσίαση του Μάρκο Νίκολιτς. Η ομάδα είχε μείνει χωρίς προπονητή μετά την αποχώρηση Αλμέιδα που άφησε κυριολεκτικά ”καμμένη γη” πίσω του, με την απαισιοδοξία να είναι κυρίαρχο συναίσθημα. Εμφανίστηκε λοιπόν ο Σέρβος κόουτς απέναντι στους δύσπιστους Ενωσίτες και από την πρώτη στιγμή άρχισε να κερδίζει πόντους με την ειλικρίνεια και την αμεσότητά του. Έδειξε ότι ήξερε πολύ καλά που έρχεται και ποιες είναι οι προτεραιότητες του. Ξεκάθαρα έθεσε ως πρώτο στόχο την είσοδο στους ομίλους του Conference League και τόνισε ότι τον ενδιέφερε μόνο το αποτέλεσμα και τίποτα άλλο στην αρχή. ”Μετά τον Οκτώβριο δεν θα έχω άγχος” είπε χαρακτηριστικά, ”τώρα έχω”!
Η πρώτη αντίπαλος της σεζόν, η Χάποελ Μπερ Σεβά, μπορεί να μην ήταν κανένα μεγαθήριο, ήταν όμως πολύ ψηλότερα από τη φοβισμένη ΑΕΚ στο ευρωπαϊκό ranking, γεγονός που από μόνο του έδειχνε τα ”εγκλήματα” των περασμένων ετών στην Ευρώπη. Ένα γκολ του νεοφερμένου Ρέλβας, έφτανε για να πάρει την πρώτη πρόκριση η ΑΕΚ και να αρχίζει να χτίζει ψυχολογία. Με 1-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια και 0-0 στην (ουδέτερη λόγω πολέμου) Ουγγαρία, η δουλειά έγινε.
Επόμενο εμπόδιο ήταν ο Άρης Λεμεσσού. Εκεί φάνηκε το πόσο εύθραστη ήταν ακόμα η ομάδα, καθώς στο 14’ του πρώτου αγώνα στην Κύπρο προηγήθηκε 0-2(!) και όπως συμβαίνει συνήθως σε άπειρες ομάδες όλοι πίστεψαν ότι όχι μόνο κρίθηκε το ματς, αλλά και ολόκληρη η πρόκριση. Ο εφιάλτης του αποκλεισμού έκανε τη βόλτα του, οι Κύπριοι ισοφάρισαν 2-2 και παραλίγο να κάνουν ολική ανατροπή! Στη ρεβάνς της Αγιά Σοφιάς ο Νίκολιτς ήξερε τους κινδύνους και δεν ήθελε να ρισκάρει καθόλου, πιστός σε όσα είχε εξαγγείλει. Με 2 γκολ στην παράταση (Κουτέσα και του νεοφερμένου Γιόβιτς) μετά το 1-1 της κανονικής διάρκειας , η νέα ΑΕΚ του Νίκολιτς ολοκλήρωσε και το 2ο βήμα, έχοντας πλέον να αντιμετωπίσει τη φημισμένη Άντερλεχτ που φάνταζε ως ιδιαίτερα υψηλό εμπόδιο.
Στις Βρυξέλλες ανέδειξε για πρώτη φορά στη σεζόν την αξία του ο Θωμάς Στρακόσια, κρατώντας μόνος του απέναντι στον επιθετικό οίστρο των Βέλγων στο α΄ημίχρονο το σκορ μόλις στο 1-0, αναντίστοιχα με την εικόνα του αγώνα. Μετά ισορρόπησε το παιχνίδι η ΑΕΚ και με τον Ελίασον πήρε το 1-1 που ήταν η βάση της πρόκρισης, η οποία σφραγίστηκε πανηγυρικά στη ρεβάνς με το 2-0 και την πολύ καλή εμφάνιση της ομάδας που σκόρπισε χαμόγελα στον κόσμο, έδιωξε την πίεση αφού ο βασικός στόχος είχε επιτευχθεί και πλέον έμενε να δούμε πως θα κυλήσει η χρονιά.
Στην ελληνική Super League η ΑΕΚ ξεκίνησε χωρίς να εντυπωσιάσει, κατακτώντας όμως τους βαθμούς πολλές φορές με το αγαπημένο της 1-0. Η πρώτη ήττα της περιόδου στη Σλοβενία από την Τσέλιε στην πρώτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων στις αρχές Οκτωβρίου, θορύβησε και δεν ήταν λίγοι που υποστήριζαν ότι ”τους ένοιαζε μόνο να μπουν στη League Phase…’’. Aκολούθησε μία φοβερή ανατροπή με την Κηφισιά στο Περιστέρι, αλλά αμέσως μετά οι 2 ήττες από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, κλόνισαν την πίστη του κόσμου. Ο Νίκολιτς ζήτησε υπομονή και όπως τόνισε πολλές φορές ”επειδή είμαστε Βαλκάνιοι πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι τόσο στις επιτυχίες, όσο και στις αποτυχίες’’. Μία 6άρα επί της Αμπερντίν δεν βοήθησε ιδιαίτερα την ψυχολογία της ομάδας που παραλίγο να πάθει πατατράκ στο Κύπελλο από την Ηλιούπολη, καθώς χρειάστηκε ένα γκολ στις καθυστερήσεις για να αποτρέψει τα χειρότερα.
Η ομάδα συνέχισε στον δικό της ρυθμό με το προσφιλές 1-0, χωρίς να εντυπωσιάζει αλλά δείχνοντας σοβαρή και συγκεντρωμένη, για να φτάσουμε στα τέλη Νοεμβρίου όταν και ξεκίνησε η μεγάλη αντεπίθεση. Διπλό στη Φλωρεντία(0-1), διπλό στη Λεωφόρο(2-3), που αποτέλεσαν την στροφή της ομάδας προς τα πάνω και στη συνέχεια νίκες για Κύπελλο και Super League αυξάνοντας την επιθετική παραγωγικότητα για να φτάσουμε στον θρίαμβο επί της Σαμσουνσπόρ (1-2) με ανατροπή μέσα στη Σαμψούντα στις αρχές Δεκεμβρίου! Πλέον η ΑΕΚ έδειχνε άλλη ομάδα,με πλάνο, με στόχους, ανταγωνιστική και αποτελεσματική. Το 0-5 στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό απλά πιστοποίησε την άριστη κατάσταση που βρισκόταν τότε το κιτρινόμαυρο ρόστερ, για να ακολουθήσει το επικό ματς με την Κραϊόβα στην Allwyn Arena.
Αυτός ο αγώνας είναι από τις περιπτώσεις που εύκολα λέει κάποιος ”δεν μπορεί να συμβαίνει στ’αλήθεια’’. Η ΑΕΚ καλύτερη σε όλη τη διάρκεια από τους Ρουμάνους , είχε την ατυχία να βρεθεί πίσω στο σκορ 0-2 στο 59’!Εκεί ήταν που το δόγμα Νίκολιτς ”fight-believe-never give up’’ βρήκε πλήρη εφαρμογή. Ο Βίντα στο 65΄ μείωσε σε 1-2, οι Ρουμάνοι έκαναν απίστευτες καθυστερήσεις υπό την πίεση της ΑΕΚ, αλλά τελικά στο 98’ και στο 104’ με Κουτέσα–Γιόβιτς (ξανά!) η Ένωση έκανε μία ανεπανάληπτη ανατροπή που της έδωσε την πρόκριση για τη νοκ άουτ φάση του Conference League με εντυπωσιακό τρόπο!
Το 2025 ολοκληρώθηκε με νίκη-ανατροπή (2-1) στη Super League κόντρα στον ΟΦΗ που ήταν η 3η κατά σειρά μέσα σε διάστημα 40 ημερών απέναντι στους Κρητικούς.
Το 2026 δεν ξεκίνησε με την ίδια καλή εικόνα καθώς η διακοπή των αγωνιστικών υποχρεώσεων για ένα 20ήμερο αποσυντόνισε σε κάποιο βαθμό την ομάδα. Ισοπαλία με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη και 3 μέρες μετά (14/1) ήττα-σοκ από τον ΟΦΗ (στην 4η κατά σειρά συνάντηση των 2 ομάδων) και αποκλεισμός από το Κύπελλο μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί όμως η ομάδα έδειξε χαρακτήρα, το πάθημα έγινε μάθημα και λίγες μέρες μετά πέτυχε ένα από τα πιο εντυπωσιακά σκορ της χρονιάς: AEK – Παναθηναϊκός 4-0 με τον Λούκα Γιόβιτς σε μεγάλη βραδιά να βάζει και τα 4 γκολ της νίκης!
Μετά τον αποκλεισμό στο Κύπελλο και χωρίς ευρωπαϊκό αγώνα μέχρι τα μέσα Μαρτίου, η ομάδα είχε έναν αγώνα τη βδομάδα, κάτι που ανησυχούσε τον Νίκολιτς καθώς ήθελε τους συνεχείς αγώνες για να έχει η ομάδα ρυθμό.
Στο διάστημα αυτό είχαμε το ισόπαλο 1-1 με τον Ολυμπιακό (ελέω Μάκελι που είδε πέναλτι στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων), την ισοπαλία (0-0) με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα αλλά και την ισοπαλία στο Βόλο 2-2 με τον Ρέλβας να ισοφαρίζει στις καθυστερήσεις. Αμέσως μετά η μέτρια εμφάνιση στη νίκη 1-0 επί της ΑΕΛ δημιούργησε μία ανησυχία, αλλά γρήγορα μετατράπηκε σε ενθουσιασμό με τη μεγάλη εκτός έδρας νίκη με 4-0 στο Τσέλιε για το Conference League.
Το σκωτσέζικο ντους συνεχίστηκε, καθώς στην επόμενη έξοδο στο Περιστέρι είχαμε πάλι απώλεια βαθμών με νέα ισοπαλία 2-2 με τον Ατρόμητο, που προσωρινά έδωσε την εντύπωση ότι η ΑΕΚ δεν μπόρεσε να διαχειριστεί το πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών της, οι οποίοι όμως ”σκόνταψαν” την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου με αποτέλεσμα έναν αέρα 2 βαθμών για την πρωτοπόρο ΑΕΚ στην έναρξη των play-off.
Αυτό το πλεονέκτημα αποδείχθηκε υπεραρκετό, αφού με το διπλό στο Φάληρο επί του Ολυμπιακού στην 1η αγωνιστική σε συνδυασμό με την ισοπαλία ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκού η διαφορά εκτοξεύτηκε στους 5 και 6 βαθμούς από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ αντίστοιχα. Ήταν ήδη φανερό ότι δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να φτάσει την ΑΕΚ που επιπλέον βελτίωνε συνεχώς την αγωνιστική της εικόνα χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Ούτε οι διπλές αναμετρήσεις με τη Ράγιο Βαγιεκάνο και κυρίως ο άτυχος αποκλεισμός επηρέασαν την ομάδα του Νίκολιτς που έδωσε παράσταση θριάμβου στο 3-0 κόντρα στον ΠΑΟΚ μέσα σε εντυπωσιακή ατμόσφαιρα στη Νέα Φιλεδέλφεια.
Η σφραγίδα του τίτλου μπήκε στο 2-1 με τον Παναθηναϊκό όπου φάνηκε η αποφασιστικότητα των πρωταθλητών, που δεν πτοήθηκαν όταν οι φιλοξενούμενοι προηγήθηκαν, αλλά πιστοί στο πλάνο τους πάλεψαν μέχρι τέλους για να πετύχουν στις καθυστερήσεις το γκολ – τίτλο με τον Ζοάο Μάριο που αποτέλεσε το έναυσμα για τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του 14ου πρωταθληματικού τίτλου της Ένωσης.
Σε ότι αφορά το τακτικό κομμάτι, είδαμε τον Νίκολιτς να προσπαθεί αρχικά να προστατέψει την άμυνά του δοκιμάζοντας τον αμφιλεγόμενο ρόμβο πάντα όμως στη βάση του 4-4-2 και των παραλλαγών του. Με τον Πέτρο Μάνταλο σε ρόλο 6αριού και τους Κοϊτά,Γκατσίνοβιτς,Κουτέσα να εναλλάσονται στην κορυφή του ρόμβου,τον Περέιρα ευχάριστη έκπληξη στα αριστερά, το σύστημα απέδωσε αλλά γρήγορα έδωσε τη θέση του σε ένα πιο εύπεπτο 4-2-3-1 σε μία προσπάθεια να αξιοποιηθούν παίκτες όπως οι Κουτέσα, Ελίασον. Να σημειωθεί ότι αρχικά έλειπε ο Γιόβιτς που δεν έκανε ουσιαστικά προετοιμασία και τον πρωτοείδαμε στη ρεβάνς με τον Άρη Λεμεσσού, όπου και σκόραρε. Σταδιακά και όσο έβρισκε τα πατήματά του ο Σέρβος φορ, ο Νίκολιτς άρχισε να ψάχνει πως θα τον πλαισιώσει με 2ο επιθετικό. Σε κάποια ματς μάλιστα είδαμε τους Γιόβις-Πιερό μαζί για ένα διάστημα και σε σχετική ερώτηση ο πάντα άμεσος και ειλικρινής προπονητής, αποκάλυψε ότι του αρέσει να παίζει με 2 κλασσικούς σέντερ φορ. Αυτό υλοποιήθηκε πλέον μετά τις γιορτές με την έλευση του Βάργκα και τα γνωστά εντυπωσιακά αποτελέσματα, αφού πλέον είχε αποθεραπευτεί πλήρως και ο Ζίνι που ταλαιπωρήθηκε πριν τις γιορτές. Από εκεί και μετά δεν άλλαξε το κλασσικό 4-4-2, έφερε μάλιστα τους 2 πλάγιους χαφ πιο μέσα, στα όρια της μεγάλης περιοχής, αφήνοντας διάδρομο απ’έξω για τα μπακ, που η αλήθεια είναι ότι αξιοποιήθηκε ουσιαστικά μόνο από τον Ρότα στα δεξιά. Στον άξονα το δίδυμο Μαρίν-Πινέδα έγινε αχώριστο και αποτέλεσε την βάση αναφοράς της λειτουργίας της ομάδας, καθώς από τη μία κυκλοφορούσαν τη μπάλα και από την άλλη έδιναν τις απαραίτητες αμυντικές βοήθειες, ώστε να μην υπάρχουν κενά, να ”δένουν” τις γραμμές και να καλύπτονται οι αδυναμίες.
Για τον ρόλο του MVP της σεζόν, είναι αρκετοί οι υποψήφιοι. Οι αναγεννημένοι Στρακόσια, Κοϊτά, ο νεοφερμένος Ρέλβας με το θαυμάσιο αριστερό του, ο ακούραστος Ρότα, ο ανεξάντλητος Πινέδα, ο σκόρερ Γιόβιτς, ο αθόρυβος Βάργκα και πολλοί άλλοι. Σκόπιμα δεν ανέφερα αυτόν που (θα μου επιτρέψετε μία προσωπική κρίση) θεωρώ τον πιο χρήσιμο της φετινής ομάδας. Κατά την άποψή μου αυτός είναι ο Ρασβάν Μαρίν!Ήρθε κι έδεσε αμέσως με την ομάδα σε όποια θέση του κέντρου κι αν αγωνιζόταν, αφού ο Νίκολιτς δοκίμασε αρκετά στην αρχή. Το ότι ήξερε μπάλα ήταν κάτι παραπάνω από φανερό. Ανέλαβε τις εκτελέσεις σε όλα τα στημένα, πέτυχε κρίσιμα πέναλτυ (πχ με Άρη Λεμεσού, με Κηφισιά) και εντυπωσιακές απευθείας εκτελέσεις φάουλ (Σαμσουνσπόρ). Γενικότερα έδειχνε πάντα σοβαρός και συγκεντρωμένος, θυμίζοντας…Τόνι Σαβέφσκι! Απλός, λιτός και απέριττος. Εργάτης πολυτελείας σε έναν ρόλο που του έφτιαξε ο Μάρκο Νίκολιτς και με εξαίρεση ένα διάστημα (Σεπτέμβριο – Οκτώβριο) λειτούργησε άψογα.
Κλείνοντας πρέπει να τονίσουμε το σημαντικότερο στοιχείο αυτής της Πρωταθλήτριας ομάδας, που είναι η προοπτική και η συνέχεια. Το πλάνο του Νίκολιτς που έχει ετοιμάσει μαζί με τον Ριμπάλτα είναι μόλις στην αρχή του και ειδικά τώρα η ευνοϊκή συγκυρία για συμμετοχή στη League Phase του Champions League ή του Europa (στη χειρότερη) δημιουργεί ένα πολύ θετικό περιβάλλον, ικανό να προσελκύσει ακόμα καλύτερης ποιότητας ποδοσφαιριστές που θα αναβαθμίσουν το υπάρχον ρόστερ.
Καλή συνέχεια λοιπόν, τα καλύτερα έρχονται!
