Αν δεν ανταγωνιστούμε την Premier League, τότε κάνουμε μισή δουλειά!
Τα όσα συνέβησαν χθες, αποτελούν μία ακόμη δυσφήμιση του πρωταθλήματός μας διεθνώς. Αν είναι δυνατόν, μια ομάδα όπως ο Ατρόμητος να μην παραδέχεται ότι τόσο καιρό είχε απόκλιση στις διαστάσεις των δοκαριών όπως αυτές ορίζονται στον ΚΑΠ και να κατηγορεί ουσιαστικά την «Ένωση», η οποία το διαπίστωσε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, ότι ήθελε να φύγει με το «έτσι θέλω» από το Περιστέρι. Τα έχετε δει εσείς κάπου αλλού αυτά;
Και το απίστευτο ποιο είναι; Ότι όλοι οι υπόλοιποι πήραν τρόπον τινά το μέρος των Περιστεριωτών με συνθήματα όπως «Εμπρός της ΑΕΚ παλικάρια, μετρήστε πόσο είναι τα δοκάρια», «ΑΕΚ γερά και πάρ’το στα χαρτιά» και άλλα τέτοια. Τώρα θα μου πείτε, «στην Ελλάδα ζεις, η γκρίνια δεν θα σταματήσει ποτέ». Μόνο που αυτό δεν είναι γκρίνια. Είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια ταύτισης του «Δικεφάλου» με όλα όσα έχει πολεμήσει τα τελευταία 30 χρόνια. Μια φορά επικαλέστηκε κάτι που αναφέρεται ξεκάθαρα στον ΚΑΠ και έχει αρχίσει το σούσουρο.
Μιας και λέμε για νόμους και κανονισμούς, στη γειτονική μας Ιταλία, η Γιουβέντους κινδυνεύει ουσιαστικά με υποβιβασμό, λόγω «μαγειρέματος» που είχε κάνει στα οικονομικά της την περίοδο της πανδημίας. Εδώ δεν μπορούν να εφαρμοστούν έστω και μία φορά; Τι εμποδίζει τους ιθύνοντες του ποδοσφαίρου από το να κάνουν τη δουλειά τους;
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, σίγουρα δεν αρέσει στους παίκτες όλο αυτό. Και των δύο ομάδων. Πόσο μάλλον της ΑΕΚ, η οποία είχε χτίσει μια φόρμα και ξεκινούσε ουσιαστικά την προσπάθειά της να παραμείνει ψηλά. Το σωστό, όπως το θεωρώ εγώ, θα ήταν να παιχτεί ο αγώνας πάλι. Κυρίως για να κατευναστεί όλη αυτή η επιθετική στάση εις βάρος της. Αλλά και για τους παίκτες, οι οποίοι ξενερώνουν βλέποντας τον κόπο τους και τον ιδρώτα τους να μεταφέρεται σε μέρη εκτός του αγωνιστικού χώρου.
Εν κατακλείδι, όσοι ασχολούνται με το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο, οφείλουν να τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια τους κανονισμούς του αθλήματος και όχι κατά το δοκούν. Είναι κρίμα για όλους μας, να κρίνονται αγώνες στα δικαστήρια, λόγω της βλακείας και της ιδιοτέλειας που χαρακτηρίζει τόσο τους παράγοντες των ομάδων, όσο και τους φανατικούς οπαδούς αυτών, όπως έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις. Όσο εξακολουθούν να υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα, η υπόλοιπη Ευρώπη (με τα Βαλκάνια μέσα), θα κάνει δέκα βήματα μπροστά και εμείς θα ασθμαίνουμε να ακολουθήσουμε. Πόσο πιο ξεκάθαρο μπορεί να γίνει αυτό;
