Αν κάποιος περίμενε μια ΑΕΚ που θα προσφέρει ποδοσφαιρικό θέαμα στα παιχνίδια με τη Χάποελ Μπερ Σεβά, πιθανότατα έμεινε με την όρεξη. Δεν ήταν αυτός όμως ο στόχος και αν έχουμε μάθει να ακούμε πίσω από τις λέξεις, ο Μάρκο Νίκολιτς το είχε προαναγγείλει. Ήθελε μια πρόκριση με επαγγελματισμό, με μέτρο, με πειθαρχία. Κι αυτό ακριβώς πέτυχε.
Η ΑΕΚ δεν μάγεψε, αλλά έκανε αυτό που έπρεπε. Ψυχρή, ουσιαστική, χωρίς ρίσκα. Με αυτή τη “βρώμικη” αλλά απαραίτητη λογική που, κακά τα ψέματα, της έλειψε τα τελευταία καλοκαίρια. Δεν ψάχνεις καλοκαιριάτικα ούτε ποδόσφαιρο κατοχής, ούτε φαντεζί συνδυασμούς. Αυτή την περίοδο, μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Και η ΑΕΚ πήρε αυτό που ήθελε, καθαρά και χωρίς να μπει σε μεγάλες περιπέτειες.
Ναι, θα μπορούσε να έχει τελειώσει την πρόκριση νωρίτερα. Ναι, η Μπερ Σεβά δεν είναι κάποια υπερδύναμη. Αλλά ας μη βιαζόμαστε να ξεχνάμε. Πέρσι τέτοια εποχή, η Ίντερ Ντ’ Εσκάλντες έκανε πάρτι στη Νέα Φιλαδέλφεια και λίγο έλειψε να γράψει την πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου. Και πριν από αυτή, υπήρξαν κι άλλες στραβές σε αντίστοιχες περιόδους. Άρα, ας κρατήσουμε το σημαντικό… Η ΑΕΚ πέρασε, με τρόπο ψύχραιμο, με προσήλωση και με σχέδιο.
Υπάρχουν πράγματα που χρειάζονται δουλειά. Δεν τα κρύβει κανείς. Ο Πιερό δεν μπορεί να βρει δίχτυα, ο Μαρσιάλ είναι εξαφανισμένος και ο Νίκολιτς αναγκάζεται να αυτοσχεδιάζει στην επίθεση. Η ΑΕΚ πληρώνει πολλά για τους φορ της, και αυτή τη στιγμή δεν παίρνει πίσω αυτά που δικαιούται. Αυτό το κομμάτι θέλει άμεση ενίσχυση, όχι αύριο, χθες.
Τα πλάγια μπακ είναι άλλη μια ιστορία. Ο Ρότα και ο Πήλιος δείχνουν διάθεση, δεν τα παρατούν, αλλά ως εκεί. Σε μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει σε Ελλάδα και Ευρώπη, χρειάζεται και ποιότητα, όχι μόνο προσπάθεια. Ειδικά στο δημιουργικό κομμάτι, η ΑΕΚ πονάει στα άκρα της άμυνας.
Από την άλλη, υπάρχουν και θετικά. Ο Περέιρα είναι απλά συγκινητικός. Ο Μαρίν στο ντεμπούτο του έδειξε ότι ήρθε για να βοηθήσει. Ο Μάνταλος, μέσα από τα σκαμπανεβάσματα, είχε μια γεμάτη εμφάνιση. Υπάρχει υλικό, αλλά και δουλειά μπροστά.
Τώρα που το πρώτο βήμα έγινε, είναι η ώρα για το δεύτερο. Χωρίς πανικό, αλλά και χωρίς αυταπάτες. Η ομάδα δείχνει ότι μπορεί να χτίσει χαρακτήρα, αρκεί να στηριχτεί και να ενισχυθεί εκεί που πονάει. Και το κυριότερο, να συνεχίσει με την ίδια σοβαρότητα. Γιατί αν κάτι κερδίζει ήδη ο Νίκολιτς, είναι ότι αυτή η ΑΕΚ δείχνει να σκληραίνει. Και αυτό, ίσως να είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα.
