Είδαμε εχθές ένα ματς για γερά νεύρα που στο τέλος χαμογέλασε ο λιγότερο…αλάνθαστος. Εκτός της υπερηφάνειας που νιώσαμε για την ομάδα κοιτάξαμε λίγο πιο βαθιά και βρήκαμε ένα μεγάλο πρόβλημα καθώς και μια αξιέπαινη μαχητικότητα.
Βαλάντης Αλεξούδης
Περιττό να αναλυθούν ξανά όσα συνέβησαν εχθές στο ΟΑΚΑ σε ένα ματς άγριας ομορφιάς. Άλλωστε όσοι το παρακολούθησαν είμαι βέβαιος ότι ακόμα θυμούνται και την τελευταία λεπτομέρεια. Μεγάλη προσπάθεια από τους Κιτρινόμαυρους και μια ψυχή που μπορεί να σταθεί απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Σε μια ήττα όμως, ειδικά όταν βρίσκεσαι να χάνεις 2-0 από το 16΄, υπάρχουν προβληματισμοί καθώς και αρνητικά ευρήματα για το σύνολο του Μαρίνου Ουζουνίδη. Άλλωστε αν όλα ήταν ρόδινα τώρα θα μιλάγαμε για νίκη και όχι για μια ήττα με τέτοιο τρόπο.
Ένα μεγάλο ερώτημα που μου γεννήθηκε είναι «Ως πότε θα δεχόμαστε τέτοια γκολ;». Στην Ολλανδία δεχτήκαμε δύο γκολ από αδράνειες της άμυνας ενώ το ίδιο σκηνικό μεταφέρθηκε και στην Τούμπα. Απόψε τα μετόπισθεν της ομάδας κατάφεραν να παρουσιαστούν τόσο αρνητικά στην έναρξη της αναμέτρησης με αποτέλεσμα να κινδυνεύει για διασυρμό καθώς μετά από 16΄το σκορ ήταν ήδη 2-0.
Η αστάθεια όμως δεν σταμάτησε εκεί αφού στη μόνη φάση της Μπενφίκα στο δεύτερο ημίχρονο είδαμε έναν παίκτη να διανύει μια ανεπίτρεπτα μεγάλη απόσταση με τη μπάλα ενώ ήταν μόνος του και τελικά να σκοράρει με ένα σουτ που δεν κατάφερε κανείς από τους τέσσερις αμυντικούς να εμποδίσει. Ακόμα ένας προβληματισμός θεωρώ πως είναι και το παιχνίδι του Πέτρου Μάνταλου, κάτι που λέω με βαριά καρδιά. Δεν μπορεί να δώσει όλα όσα μπορεί αγωνιζόμενος στα πλάγια και πάει πίσω τη ροή της ομάδας. Κατά τη γνώμη μου πρέπει να μεταφερθεί στη θέση «8».
Όσο και να στεναχωρηθήκαμε στο τέλος του παιχνιδιού δεν γίνεται να μην αναφερθούμε σε κάτι που δεν περνάει απαρατήρητο από κανέναν υγιή φίλαθλο. Η Ένωση έδειξε τη μαχητικότητα που έπρεπε για να καλύψει και να εξαφανίσει από τις μνήμες μας το πρώτο μουδιασμένο τέταρτο. Θύμισε την περσινή ΑΕΚ που δεν έχανε πουθενά και με τίποτα. Δέκα άπειροι παίκτες (μόνη εξαίρεση ο Τσιγκρίνσκι) μαζί με έναν άπειρο προπονητή έδειξαν ότι δεν τα παρατάνε ποτέ και πουθενά. Αυτό πιστώνεται στον Μαρίνο Ουζουνίδη και στο οικογενειακό κλίμα που υπήρχε-θα υπάρχει στο σύλλογο.
Τέλος μένουμε με την πικρία και τη φράση που ταλανίζει το μυαλό μας από εχθές… «Δώσε πάσα στον Γιακουμάκη». Όταν ο Κλωναρίδης πέτυχε την ισοφάριση ο Δικέφαλος είχε κλείσει στα καρέ του την Πορτογαλική ομάδα. Ο ίδιος παίκτης βρέθηκε μόνος του απέναντι στον Οδυσσέα Βλαχοδήμο έχοντας όλο το τέρμα μπροστά του αλλά και τον Κρητικό φορ κάτω να περιμένει την πάσα να τελειώσει μια εύκολη φάση καθώς η εστία θα ήταν ανυπεράσπιστη. Αψηφώντας ο Βίκτωρ ότι δεν έχει και την καλύτερη σχέση με το τελείωμα αποφάσισε να πλασάρει. Η συνέχεια είναι γνωστή…
Πλέον είναι μονόδρομος η νίκη στο επερχόμενο ντέρμπι και κάθε δικαιολογία απώλειας βαθμών δεν είναι δεκτή εκ των προτέρων.
