Η πικρία από το χθεσινό παιχνίδι στο Περιστέρι είναι δεδομένη, αλλά σε καμία περίπτωση η χαμένη ευκαιρία δεν σημαίνει και χαμένο Πρωτάθλημα για την ΑΕΚ.
Γράφει η Αλεξάνδρα Καρδαμήλα
Είναι γεγονός πως η Ένωση έχει βρεθεί ξανά σε θέση ισχύος, στο παιχνίδι της Τρίπολης, ώστε να κάνει το πρώτο βήμα για τον τίτλο, χωρίς να τα καταφέρνει και τότε. Όμως, το χθεσινό παιχνίδι απέναντι στον Ατρόμητο, ήταν τελείως διαφορετικό. Η ΑΕΚ ήταν ανώτερη, δημιούργησε φάσεις και αμυντικά με τους Βράνιες, Τσιγκρίνσκι, Μπακάκη και Γκάλο δεν ήταν εύκολο για τον Ατρόμητο να την απειλήσει. Το πρόβλημα στο οποίο εστίασε και ο Μανόλο Χιμένεθ ήταν το τελείωμα των φάσεων. Πλέον, η κούραση από τα συνεχόμενα παιχνίδια είναι εμφανής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φάση του 76΄ λεπτού όταν ο Σέρχιο Αραούχο χάνει την ευκαιρία να διπλασιάσει τα τέρματα της ΑΕΚ, έπειτα από πάσα του Μασούντ.
Στο “κανονικό” ποδόσφαιρο μπάλα παίζει και ο αντίπαλος, ο οποίος χθες δεν πάτησε την περιοχή της ΑΕΚ, αν εξαιρέσουμε το δοκάρι του Ουάρντα από την απευθείας εκτέλεση φάουλ και το σουτ του ίδιου παίκτη, που ισοφάρισε για την ομάδα του Περιστερίου.
Κριτική μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε προς όλους, παίκτες, προπονητή, διοίκηση, αυτό που είναι άδικο για την ΑΕΚ είναι να γίνει ισοπέδωση ίσως στο πιο κρίσιμο σημείο του Πρωταθλήματος. Κάτι που επιχειρείται από χθες το βράδυ. Ειδικά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όταν η ΑΕΚ βρίσκεται 1 βαθμό πίσω από την κορυφή (χωρίς να υπολογίζουμε τις πιθανές κυρώσεις του ΠΑΟΚ), όταν με αυτούς τους ποδοσφαιριστές (και το τονίζω) έχει ένα απίστευτο σερί στην Ευρώπη, γνωρίζει τον άδικο αποκλεισμό από την Ντιναμό μέσα στο Κίεβο, βρίσκεται μέσα στους δύο στόχους της (Πρωτάθλημα, Κύπελλο) και είναι πιο κοντά σε αυτούς από ποτέ…εσύ κάτσε να κρίνεις τον Χιμένεθ…
Ναι, η ΑΕΚ πρέπει να ανεβεί επίπεδο, αλλά δεν θα το κάνει μέσω της αυτοκαταστροφής της, όπως γινόταν τα προηγούμενα χρόνια. Θα το κάνει μόνο μέσα από την στήριξη όλων όσων την αποτελούν. Ο κόσμος της ήταν πάντα εκεί. Σε Γ΄,Β’ εθνική, στον χαμένο τελικό του περσινού Κυπέλλου Ελλάδας (αναφέρομαι στις οικογένειες που γέμισαν το πέταλο),στο Μιλάνο, στο Κίεβο και θα είναι μαζί της όπου αλλού χρειαστεί…
Όταν ομάδες δεν κατεβαίνουν να παίξουν για τους λόγους που είδαμε στη Τούμπα, άλλες περνάνε “αέρα”(όχι πάντα αγωνιστικά) από γήπεδα που η ΑΕΚ παλεύει μέχρι το τέλος… για τι είδους πρωτάθλημα με ίσους όρους μιλάμε; Η κάθε ομάδα θα παλέψει μέχρι τέλους με ό,τι μέσα διαθέτει αυτό είναι δεδομένο και η ΑΕΚ πρέπει να είναι προετοιμασμένη και θωρακισμένη γι΄αυτό.
Λάθη γίνονται όταν προσπαθείς και αν κάτι πρέπει να αναγνωρισθεί στην ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ έως τώρα, είναι ότι τα δίνει όλα στο γήπεδο. Απλά έρχεται η στιγμή που στον χώρο του τεχνοκρατικού ποδοσφαίρου, δεν παίζουν ρόλο τόσο τα συστήματα και οι προβλέψεις αλλά το πάθος και η καρδιά (το έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές η Ένωση)…Κούραση υπάρχει ,αλλά μπροστά στην ΑΕΚ υπάρχει και ένα Πρωτάθλημα που στην όψη του πρέπει να σβηστούν όλα (κόπωση ,τραυματισμοί, ατυχίες, λάθη). Το θέμα για την ΑΕΚ είναι να τα αφήσει πίσω, μαθαίνοντας από αυτά και να συνεχίσει την πορεία που έχει χαράξει από την αρχή…
