Κάτι βράδια σαν το Κυριακάτικο καταλαβαίνεις γιατί αγαπάς να είσαι ΑΕΚ. Γελάς – κλαις , χαίρεσαι – πονάς…όλα «πολύ»! Τίποτα συμβατικό!
Αν είχα μια ποδοσφαιρική ευχή , έχω ξεκάθαρο στο μυαλό μου τι θα ζητούσα. Να μπορούσα να νιώσω , για λίγο , τα συναισθήματα ενός «φίλου» μιας άλλης ομάδας από τη χώρα μας όταν αυτή κατακτάει το πρωτάθλημα. Αρνούμαι κατηγορηματικά να πιστέψω πως είναι στην ίδια ένταση με αυτά που έζησε στα κόκκαλά του ο κάθε ΑΕΚτζής στη Νέα Φιλαδέλφεια αλλά και σε κάθε γωνιά του πλανήτη το βράδυ της Κυριακής. Τη στιγμή που ένας Πορτογάλος , κατά πολλούς αδιάφορος , άφηνε το όνομα του να συζητιέται για τις επόμενες 2 – 3 «Κιτρινόμαυρες» γενιές.
Προσπαθείς ένα 24ωρο ( και κάτι ) μετά να βάλεις τα συναισθήματά σου σε μια τάξη αλλά δε γίνεται. Δεν τα καταφέρνεις. Σκέφτεσαι το «μούδιασμα» στην αρχή της σεζόν και την πεποίθηση πως η ομάδα δεν θα εξιλεώσει τα περσινά καταστροφικά αποτελέσματα ( τόσα ξέραμε τόσα λέγαμε ). Αντιλαμβάνεσαι πως οι μεγαλύτεροι αμφισβητίες του συλλόγου φέτος ήμασταν εμείς που τον αγαπάμε. Ξέρετε από που φαίνεται αυτό ; Από το γεγονός ότι οι αντίπαλοι την πολέμησαν πριν καν δείξει τι μπορεί να κάνει.
Ένας μόνο πίστεψε στο εγχείρημα αυτό. Εκτός φυσικά από τους Ηλιόπουλο – Ριμπάλτα , ένας άνθρωπος που με ηρεμία ( όχι πάντα , Σέρβος γαρ) «έχτισε» την καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Αυτή που , αθόρυβα , όταν έχασε τελευταία φορά δεν είχαν πιάσει τα κρύα κι έξω πάλι… σκάει ο τζίτζικας. Ο λόγος για τον Μάρκο Νίκολιτς. Ό,τι υποσχέθηκε από την πρώτη του παρουσία στη χώρα μας το έκανε πράξη. Έτσι έμαθε και έτσι έπραξε. Χωρίς φανφάρες , χωρίς πολλά « θα ». Με υπομονή , φωνή , δουλειά και πάντα με λογική και ηρεμία. Είχε κι αυτός την τιμητική του στην κριτική αλλά απάντησε σε όλους μας με τον καλύτερο τρόπο.
Καθόμουν , μετά τους πανηγυρισμούς , τα κλάματα και τις αγκαλιές στη Νέα Φιλαδέλφεια και σκεφτόμουν τι σημαίνει ΑΕΚ. Τι είναι ΑΕΚ ρε παιδί μου. Είναι λοιπόν το γκολ του Τετέι και το γκολ του Ολυμπιακού σε ματς που θες να κερδίσεις εσύ και να έρθει ισοπαλία το άλλο ντέρμπι. Είναι οι φάσεις που έβγαλε μετά ο Παναθηναϊκός. Είναι η αστραπιαία σκέψη «θα χαθεί και το πρωτάθλημα να μην κάνουμε εμείς καλοκαίρι» που σκέφτηκε ο κάθε υγιής ΑΕΚτζής. ΑΕΚ είναι όμως και η ισοφάριση του Ζίνι αλλά και το δοκάρι του λίγα λεπτά μετά. Το ισόπαλο ματς στο Φάληρο. Είναι το γκολ του Ζοάο Μάριο αλλά και η έκρηξη χαράς και…μαγείας (το κρατάμε σε επίπεδο και δε γράφουμε κάτι άλλο) που νιώσαμε εκείνη τη στιγμή.
ΑΕΚ είναι το «ντου» του κόσμου στο γήπεδο αλλά και του Μάριου Ηλιόπουλου που άκουσε τόσα και στην τοξικότητα απάντησε με « ευ αγωνίζεσθαι ». ΑΕΚ ωστόσο δεν είναι η ηρεμία ( αφού ηρέμησε η καρδιά μας ) που νιώθουμε για τις δυο τελευταίες αγωνιστικές. ΑΕΚ δεν θα ήταν η σιγουριά πως κάτι καλό πάει να χτιστεί επιτέλους με σωστές επενδύσεις. Η ΑΕΚ όμως αλλάζει σελίδα και αυτή ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ και θα είναι η νέα της πραγματικότητα.
Για όσα ακούσαμε μέσα στη σεζόν , για κάθε «πιστολιά» από κάτι καρμανιόλες , για κάθε αμφισβήτηση όταν η «Ένωση» τους έκανε ό,τι ήθελε , για κάθε συνέταιρο , για κάθε διαιτολόγο , για κάθε διορισμένο , την ερχόμενη Κυριακή θα σηκωθεί το τρόπαιο τόσο ψηλά που θα φανεί σε όλη τη χώρα!
ΥΓ :
