ΑΕΚ είσαι. Οι δυσκολίες ήταν πάντα στο δρόμο σου.
Μέχρι να τις προσπεράσεις και να αντιμετωπίσεις τις επόμενες. Χωρίς αυτές τις προκλήσεις και τις δυσκολίες δεν είσαι ΑΕΚ. Έτσι και τώρα. Θα παλέψεις με την εσωστρέφεια, με την αχαριστία, με την προπαγάνδα του εχθρού, με τα δομικά συστήματα. Και πάλι θα νικήσεις. Γιατί αυτή είναι η μοίρα της Βασίλισσας. Όλοι θέλουν τον θρόνο σου, ακόμα και τα παιδιά σου. Αλλά το στέμμα είναι βαρύ και μόνο εσύ είσαι ικανή να το φοράς. Οι υπόλοιποι είναι ικανοί να το κλέβουν μόνο παροδικά αλλά οι κλέφτες δεν λάμπουν ποτέ σαν κάθονται στο θρόνο. Μόνο βρωμιά και δυσοσμία εκπέμπουν.
Γράφει ο Σπύρος Στιβακτάς.
Όταν ξεκινά μια ποδοσφαιρική σεζόν υπό κανονικές συνθήκες, καμία ομάδα δεν ξεκινά έχοντας υπογεγραμμένο συμβόλαιο με την επιτυχία. Στην Ελλάδα βέβαια οι συνθήκες δεν ήταν ποτέ κανονικές, ποσώς δε μάλλον ιδανικές.
Από τη στιγμή ωστόσο που ο Μελισσανδης ξήλωσε τις γκρανκάσες και τη μαφία που έδρευε στην ομοσπονδία, επήλθε η νομιμότητα και η ισονομία στο πρωτάθλημα παρόλο που οι ισορροπίες στην ομοσπονδία δεν ήταν ποτέ υπερ του. Σε κάθε περίπτωση βέβαια δεν ζούμε τα όργια του πρόσφατου παρελθόντος παρά τις προσπάθειες ενός Ρώσου wannabe χαλίφη.
Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο πρόσφατο παρελθόν λοιπόν καθώς από χτες βράδυ διαβάζω κατεβατά συναδέλφων και αναρτήσεις ή σχόλια στα σοσιαλ μίντια που έχουν κοινή στόχευση. Τον αναμορφωτή της ομάδας μας, τον Δημήτρη Μελισσανίδη. Που τα κονόμησε, που δεν τα σπρώξε για μεταγραφές, που άφησε την ομάδα γυμνή, που μας κοροϊδεύει και άλλα τέτοια ανέκδοτα. Μέχρι που διάβασα ότι επί Αδαμίδη είμασταν καλύτερα.
Τα τζάμπας, καβούριας, άπλας κ.α κοσμητικά επίθετα πάνε και έρχονται. Σε όλους αυτούς λοιπόν δεν θα μπω στον κόπο να απαντήσω. Μόνο να τους προτρέψω να κάνουν παρέα με τους οπαδούς του Ολυμπιακού ή του ΠΑΟΚ αφού έτσι κ αλλιώς απόλυτα ταιριαστό λόγο εκφέρουν και γιατί όχι να αλλάξουν και ομάδα. Σίγουρα όσο παραμένουν στην ΑΕΚ εγκλωβίζονται σε ένα περιβάλλον του οποίου τις αξίες δεν θα καταλάβουν ποτέ και πάντα θα αποτελούν ξένο σώμα. Αφήστε που οι περισσότεροι απ αυτούς εθεάθησαν στο γήπεδο πέρυσι μόνο στον πανηγυρικό αγώνα με το Λεβαδειακό και στη φιέστα στη Φιλαδέλφεια (όχι όλοι, έβρεχε άλλωστε).
Ας σταθούμε λοιπόν αυστηρά στα της ομάδας μας, καθαρά αγωνιστικά και να συμπεράνουμε αν η χρονιά είναι ή όχι επιτυχημένη. Ξεκινάμε λοιπόν από το πρωτάθλημα. Πράγματι η ομάδα έχει γνωρίσει ήδη 3 ήττες και μαζί με την γνωστή απαράδεκτη τιμωρία, βρίσκεται 12 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο την 11η μόλις αγωνιστική. Αν και αυτό είναι ανεπίτρεπτο για την ΑΕΚ σίγουρα δεν είναι πρωτόγνωρο. Ακούγονται πολλά. Περί αποδυνάμωσης της ομάδας το καλοκαίρι, περί χαμένου ελέγχου των αποδυτηρίων από τον Ουζουνίδη, περί κλίκας, περί κακών σχέσεων των ποδοσφαιριστών μεταξύ τους αλλά και με τον προπονητή τους κτλ…
Πιάνω το θέμα από την αρχή λοιπόν. Η ομάδα έχασε βασικούς ποδοσφαιριστές της περσινής σεζόν αλλά ήρθαν άξιοι αντικαταστάτες βγαίνοντας τελικά ενισχυμένη μεταγραφικά. Η κακοδαιμονία ωστόσο των πάμπολλων τραυματισμών μίκρυνε κατά πολύ το ρόστερ για μεγάλο χρονικό διάστημα και περιόρισε στο ελάχιστο τις επιλογές του προπονητή. Και εκεί ακριβώς είναι που έδειξε τη μαγκιά του ο Μαρίνος. Με τις ελάχιστες αυτές επιλογές του κατάφερε και έστησε μαεστρικά την ομάδα απέναντι σε 2 αξιόλογους αντιπάλους, πήρε την πρόκριση στους χρυσοφόρους ομίλους φέρνοντας τόσα χρήματα στην ομάδα όσα δεν είχαν έρθει τα τελευταία 10 χρόνια.
Χρήματα που εξασφαλίζουν στην ομάδα ιδιόκτητο από την 1η ημέρα γήπεδο και όχι μετά την αποπληρωμή επί πολλά έτη αναγκαστικών δανείων. Βεβαίως η ζωή στον όμιλο δεν είναι εύκολη απέναντι σε τέτοιους αντιπάλους αλλά δεν είναι και λόγος φαγωμάρας αυτός, στην παρούσα τουλάχιστον φάση.
Ο προπονητής λοιπόν έχει ήδη πετύχει τον υψηλότερο στόχο της σεζόν. Ένα στόχο που όλοι προσδοκούσαμε αν και λίγοι τον πιστεύαμε. Και όμως. Αντί να εξυψωθεί στα ουράνια ο Μαρίνος, νιώθει πολύ σύντομα την καρέκλα του να τρίζει. Γιατί πράγματι πολλοί παίκτες του χρεώνουν την κακή εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα το τελευταίο διάστημα και που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην κακή φυσική κατάσταση των ίδιων των παικτών.
Εδώ ακριβώς είναι που θα πούμε τις μεγάλες αλήθειες. Οι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα γουστάρουν απογευματινές προπονήσεις. Αντίθετα με όλες τις ομάδες της Ευρώπης που προπονούνται πρωί ακόμα και αν έχουν πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ο λόγος είναι απλός. Για να γίνεις αθλητής υψηλού επιπέδου πρέπει να γυμνάζεσαι πρωί. Δεν θα εξηγήσω τους λόγους τώρα, ρωτήστε το γιατρό σας. Για να αποδώσει όμως το σώμα το πρωί θα πρέπει να έχει τραφεί καλά την προηγούμενη μέρα, να έχει κοιμηθεί καλά, να έχει ξεκουραστεί καλά, να μην κάνει καταχρήσεις κτλ…
Ένα σώμα που κάνει τα αντίθετα θα βγάλει κούραση γρήγορα, τραυματισμούς και φυσικά όταν κληθεί να παίξει 90 λεπτά τότε δεν θα μπορεί να αποδώσει. Και αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση που ζούμε από την αρχή της σεζόν με προπονητή τον Μαρίνο ουζουνίδη.
Ο πρόεδρος ανέθεσε στο Μαρίνο να φτιάξει μία επιθετική ομάδα, να ανέβει επίπεδο και να μπει στο δρόμο της καθιέρωσης ως ευρωπαϊκή ομάδα καθώς πλησιάζει η ώρα που θα παίξει στο δικό της ευρωπαϊκών προδιαγραφών γήπεδο. Αυτό βέβαια απαιτεί αφοσίωση από όλους στην ομάδα και κυρίως από τους ποδοσφαιριστές. Απαιτούνται πρωινές προπονήσεις και καθρέπτης είναι πάντα το γήπεδο.
Η έλλειψη αφοσίωσης των ποδοσφαιριστών προς την ομάδα και τους στόχους λοιπόν είναι το πρόβλημα και πρέπει να λυθεί. Κάποιος θα πρέπει να αναθεωρήσει ώστε να βελτιωθεί άμεσα η αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Αν με κάποιον τρόπο αναθεωρήσουν οι ποδοσφαιριστές, συμπεριφερθούν όλοι σαν σωστοί επαγγελματίες και προσέχουν την εξωγηπεδική τους ζωή τότε σύντομα θα δούμε μία ΑΕΚ αχτύπητη αγωνιστικά εντός Ελλάδος και ας έχει χάσει ήδη το τρένο του πρωταθλήματος.
Αν θα πρέπει να κάνει πίσω και να αναθεωρήσει ο προπονητής (μεταφέροντας τις προπονήσεις απόγευμα) τότε καλύτερα είναι να φύγει γιατί αυτόματα θα έχει χαθεί το τρένο που ονομάζεται “πειθαρχία”.
Η διοίκηση πρέπει να πάρει αποφάσεις. Διαφωνώ με το “δε μιλάμε τώρα” γιατί έχουμε κρίσιμο ευρωπαϊκό παιχνίδι σε δύο ημέρες. Από το πούλμαν της επιστροφής χτες έπρεπε να είχε πάρει φωτιά το πράγμα. Σήμερα αντί για ηρεμία και ρεπό, να είχαν συναντήσεις με τον πρόεδρο όλοι. Ένας ένας. Και αν κάποιοι δεν μπορούν να ζήσουν την ζωή του επαγγελματία ποδοσφαιριστή ως προς τις υποχρεώσεις που αυτή εγείρει τότε ας κάνουν τους επαγγελματίες αλλού. Σε κάποιο άλλο κλαμπ εντός ή εκτός Ελλάδος.
Αν σήμερα κάποιοι φίλοι και εχθροί πυροβολούν ακατάπαυστα την ΑΕΚ, τον πρόεδρό της, τον προπονητή της, τον κόσμο της, αυτό είναι αποκλειστική ευθύνη των ποδοσφαιριστών.
Ο πρόεδρος έχει πλέον μία χρυσή ευκαιρία, καθώς η χρονιά φαντάζει χαμένη ως προς τον στόχο του πρωταθλήματος, να καθαρίσει τον κόπρο του Αυγεία και να χτιστεί η ομάδα όπως τη θέλει ο ίδιος. Μία ομάδα αντάξια του γηπέδου της που έρχεται, μία ομάδα που ονειρευόμαστε οι οπαδοί της.
Οι συμβιβασμοί φέρνουν μόνο πισωγυρίσματα έστω και αν κρύβονται κάτω από ένα πρόσκαιρο χαλί βελτίωσης. Η εξέλιξη είναι αυτή που περνάει μέσα από εμπόδια τα οποία πρέπει να υπερνικηθούν. Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος. Αυτή είναι η ιστορία της πραγματικής, της δικής μας ΑΕΚ. Αυτό το δρόμο πρέπει να ακολουθήσει η Ένωση για ακόμα μία φορά.
Το δρόμο της εσωτερικής κάθαρσης, το δρόμο της υψηλών στόχων, τον δρόμο του διαχωρισμού στο έμψυχο υλικό για το ποιος μπορεί και ποιος όχι. Μόνο αυτός ο δρόμος θα ξαναφέρει την ΑΕΚ εκεί που πραγματικά αξίζει.
