Ποτέ ξανά μια πρωταθλήτρια ομάδα της ΑΕΚ δεν αμφισβητήθηκε τόσο πολύ, από τον ίδιο τον κόσμο του συλλόγου κυρίως, όσο η φετινή.
Γράφει ο Θοδωρής Καρασούλης
Και αυτοί σε πείσμα όλων, έχοντας ελάχιστες προσθήκες στον αγωνιστικό τομέα, προσπαθούν αγώνα με τον αγώνα να «αποτοξινώσουν» το φίλαθλο κοινό μας από τη τοξική προπαγάνδα των αντιπάλων μας, που φαίνεται ότι κυρίως έχει επηρεάσει εμάς τους ίδιους.
Υπήρξαν κάποιες αποχωρήσεις από το ρόστερ στην αρχή του καλοκαιριού, που έδωσαν την ευκαιρία σε αυτούς που συνήθως κάνουν τη βρώμικη δουλειά της διασποράς αρνητικών εντυπώσεων, να προσπαθήσουν να πείσουν το φίλαθλο κοινό ότι δήθεν η ΑΕΚ ευνοήθηκε απο διαιτησία και ΕΠΟ και δε ξερω γω ποιόν άλλο και δεν είχε την ομάδα που αξίζε να τερματίσει πέρσι πρώτη, αφήνοντας πίσω της τον ΠΑΟΚ, ούτε όταν αυτή ήταν ολόκληρη, τώρα με τις αποχωρήσεις του καλοκαιριού περίπου είναι υλικό για υποβιβασμό.
Εδώ θα πει κανείς, καλά αυτοί είχαν τους σκοπούς τους ή την αφέλεια τους, ο φίλαθλος που παρακολουθούσε πέρσι από κοντά την πρωταθλήτρια εν τέλη ΑΕΚ, πως μπόρεσε να αρνηθεί όσα είδε από αυτά τα παιδιά και όσα ήξερε ότι αυτά μπορούν να προσφέρουν και να κάνουν μέσα στο γήπεδο και πίστεψε αυτούς;
Είναι η δύναμη της προπαγάνδας, που δεκαετίες πίσω, ακόμα και απολυταρχικά καθεστώτα ή σκοτεινοί ημίτρελοι επίδοξοι δυνάστες λαών, όπως και αυτός ο ίδιος ο Χίτλερ γνώριζε τη δύναμη της και είχε επιστρατεύσει για χάρη των σκοπών του!
Με αυτό το πανίσχυρο «δηλητήριο» του μυαλού «ποτίστηκαν» πολλοί από τους φίλους της ομάδας και όχι τίποτα άλλο, πονοκεφάλιασαν και αγχώθηκαν χωρίς κανένα απολύτως λόγο, εν μέσω θέρους, για τη μετέπειτα πορεία της ομάδας μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Τα παιδιά αυτά με κύρια προσθήκη τον καλύτερο έλληνα προπονητή, είχαν εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους και έστω και με την κυνική έλλειψη εμπιστοσύνης που τους έδειξε μεγάλη μερίδα κόσμου που θα έπρεπε να τους εμψυχώνει, στάθηκε σαν μια ομάδα από αυτές που στην Ευρώπη έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε μεγάλες, όπου και αν πήγαν όπου και αν έπαιξαν. Φανταστείτε να ήταν και ολόκληρο το περσινό «παζλ» δηλαδή, τι θα έβλεπαν τα μάτια μας!
Δε θα μπω σε συζήτηση, τουλάχιστον προς το παρών, για το αν τελικά ο προπονητής της ομάδας που μας έφερε το πρωτάθλημα μετά από 24 χρόνια, Μανόλο Χιμένεθ, με τους δογματισμους του και τις φοβίες του, εκτός από προπονητής της μεγάλης επιτυχίας ήταν και το χειρόφρενο αυτών των παιδιών ταυτόχρονα, αυτού του ταλαντούχου ρόστερ που σπάνια εμφανίζει ελληνική ομάδα. Θα πω μόνο ότι ο φετινός κόουτς σε λίγα μόλις παιχνίδια, που μας τους έχει παρουσιάσει, έχει καταφέρει να τους πάρει ένα τεράστιο ποσοστό των ικανοτήτων τους σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Με το ενάμιση πόδι πια στους ομίλους, η ΠΑΕ έχει προαναγγείλει ενίσχυση στα λίγα σημεία που πονάει. Έτσι ώστε και με τους παρά πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, που έφερε νωρίτερα το καλοκαίρι και δεν έχουν καν χρησιμοποιηθεί επαρκώς ως τώρα, να ζυμωθούν και να αποτελέσουν την εξέλιξη της ΟΜΑΔΑΡΑΣ, όπως δείχνει πλέον και η ίδια η ζωή, που πέρσι πήρε πανάξια τον τίτλο και φέτος μπαίνει με περίπατο στους χρυσοφόρους ομίλους του Champions League.
Φέτος αν όλα πάνε όπως τα έχουν υπολογίσει οι άνθρωποι της ομάδας και φανταζόμαστε όλοι, ίσως μιλήσουμε στο τέλος της χρονιάς, για πράγματα που δεν έχουμε ξαναμιλήσει στην Ελλάδα. Υπομονή.
