Περνάει ο καιρός, γρήγορα πια…
Κυλάει ο χρόνος και δεν γυρίζει πίσω…. Τρία χρόνια πάθους και η φλόγα δεν σβήνει…. Κάπως έτσι είναι οι μεγάλοι έρωτες… Διαχρονικοί, ολοκληρωτικοί, καταστροφικοί…. Ένα ταξίδι, συναρπαστικό, μοναδικό…
Δεν είμαστε δημοσιογράφοι ούτε έχουμε πρόθεση να γίνουμε… Υπάρχουν άλλα παιδιά, καθόλα άξια,σε άλλα σάιτ που είναι η δουλειά τους αυτή… Εμείς κάνουμε την τρέλα μας, δεν κάνουμε ρεπορτάζ…
Βγάζουμε τον καημό μας, την καψούρα μας …. Δεν γράφουμε για να πάρουμε λάικ…
Εγώ προσωπικά, γράφω ότι μου λέει η καρδιά μου, ανάλογα με το ερέθισμα…. Μια είδηση, ένα τυχαίο άρωμα, μια εικόνα στον δρόμο, μια παλιά φωτογραφία….
Προσπαθώ να μην ξεφεύγω από τον χαρακτήρα του σάιτ, αλλά ρε παιδάκι μου, μερικές φορές, δεν σε αφήνει και αυτή η ρουφιάνα η επικαιρότητα να αγιάσεις…
Είτε σε θέματα της ΑΕΚ, είτε σε θέματα εκτός ΑΕΚ… Θεωρώ ότι σε αυτά τα τρία χρόνια, έχουμε δώσει μια λιγάκι διαφορετική νότα, στην καθημερινότητα της ΑΕΚ… Μια άλλη προσέγγιση… Μια άλλη ματιά….
Δεν μετάνιωσα ούτε μια στιγμή, που δέχτηκα την πρόταση του αδερφού μου του Μιχάλη, να βοηθήσω την προσπάθεια…
Ελπίζω να έχω την δυνατότητα, να μπορώ να το κάνω και στην συνέχεια…
Εύχομαι το ποτάμι μας, να συνεχίσει να κυλάει ορμητικό και γεμάτο πάθος και ας παρασέρνει και μερικούς στο διάβα του….
Κώστας Σταματιάδης.
