Eίναι το … Κισμέτ, προφανώς της ΑΕΚ!
Οσάκις θελήσει να φτιάξει γήπεδο αυτή η ιστορική ομάδα να περνάει δια πυρός και σιδήρου και μέσα από συμπληγάδες, που ενίοτε, όπως ακριβώς στη σημερινή εποχή, που είναι αναγκασμένη να αντιπαλέψει κάθε μικρόνοο και κακόνοο <<προοδευτικό>>, που επιθυμεί να εκτονώσει τα <<προοδευτικά>> του απωθημένα σε δήθεν ακτιβίστικες ενέργειες κατά της δημιουργίας γηπέδου, απ’ την ΑΕΚ, στην φυσική του κοιτίδα, εκεί που προϋπήρξε, πριν αυτοί οι <<προοδευτικοί>>, με εσωτερική ενδοσκόπηση δογματισθούν πάνω στη νεόκοπη αριστεροσύνη τους…
Αναδιφώντας στο πλούσιο αρχείο, που τηρώ, με όλα τα φύλλα του Θρυλικού ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ, έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη, που είχα πάρει προσωπικά, απ’ τον αείμνηστο Νίκο Γκούμα, τον πρόεδρο, που στην εφταετία της προεδρίας του, (1956 – 1963), είχε μετατρέψει το γήπεδο της ΑΕΚ, από μια αλάνα με δυο υποτυπώδεις μικρές κερκίδες και ένα αχούρι για αποδυτήρια, σε μεγάλο σύγχρονο, για τα δεδομένα της εποχής, γήπεδο, το οποίο, μάλιστα, εγκαινιάστηκε στις 3 Ιανουαρίου 1962 σε φιλικό παιγνίδι με την Μπαρτσελόνα.
Και εκείνα τα χρόνια το τοπίο ανέγερσης του γηπέδου παρουσίαζε ανυπέρβλητα εμπόδια, σήμερα μεν αντιδραστικότητας απ’ την πλευρά των θολοκουλτουριάρηδων, που οι ίδιοι μπορεί να έχουν χτίσει το σπίτι τους και πάνω σε … ρέμα, τότε την δεκαετία του 1950, σύμφωνα με τον θρυλικό πρόεδρο, τα προβλήματα ήταν αξεπέραστα και εστιάζονταν στην αβελτηρία , κυρίως, του μετεμφυλιακού κράτους να στηρίξει παρόμοια εγχειρήματα. Μια οικονομική στενότητα, που πάλεψε να την ξεπεράσει ο Νίκος Γκούμας με ένα πρωτοποριακό, για τα χρόνια εκείνα μάνατζμεντ…
Αναζήτησε έσοδα, για την ανέγερση της θύρας 3 και του πέταλου προς την πλευρά του άλσους, σε φιλικό αγώνα με την Φενέρ Μπαχτσέ στην Πόλη! Ήταν μεν νωπά τα γεγονότα του 1954 με τον βίαιο εκπατρισμό, που είχαν επιχειρήσει οι Τούρκοι στο Ελληνικό στοιχείο της Πόλης, όμως είχαν παραμείνει ακόμη κάποιες χιλιάδες Έλληνες εκεί και ήταν μια χρυσή ευκαιρία, όπως μας είχε τονίσει ο Νίκος Γκούμας, να υπάρξει ένας δίαυλος επικοινωνίας και εκτόνωσης και του πολιτικού ζητήματος, που είχε προκύψει απ’ τις ωμότητες των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων της Πόλης, αλλά και να τονωθεί το φρόνημα των απογοητευμένων Ελλήνων, που είδαν να χάνουν περιουσίες και να κινδυνεύει η ζωή τους.
Έγινε, λοιπόν, το φιλικό παιγνίδι με την Φενέρ Μπαχτσέ, στην οποία αγωνίζονταν, μάλιστα τότε, και ο Έλληνας Λευτέρης Αντωνιάδης, ο παίχτης θρύλος για το τούρκικο ποδόσφαιρο, αφού παραμένει ακόμη και σήμερα δεύτερος σκόρερ, πίσω απ’ τον Χακάν Σουκούρ, της εθνικής Τουρκίας! Στο τέλος του αγώνα, όταν ήρθε η ώρα της πληρωμής οι Τούρκοι, όπως θυμόνταν ο θρυλικός Νίκος Γκούμας, αντί για χρήματα, τους έδωσαν τρεις χιλιάδες ζευγάρια κάλτσες, αφού ο τότε πρόεδρος της Φενέρ διατηρούσε βιοτεχνία καλτσοποιίας!!! Όταν έφτασαν στην Αθήνα και τις διέθεσαν στα μαγαζάκια της Αθηνάς και στο Μοναστηράκι, εισέπραξαν ένα σημαντικό ποσό, για τα δεδομένα της δεκαετίας του 1950, με το οποίο μπόρεσαν και ολοκλήρωσαν την θύρα 3!!!
Μια συγκινητική ιστορία… Μια σπουδαία παρακαταθήκη για κάθε γενιά της ΑΕΚ, πως, τούτη η ομάδα, δεν θα σβήσει, όσα εμπόδια και αν της ορθώσουν τα τιποτένια γκρουπούσκουλα της θολοκουλτούρας και του ανέξοδου επαναστατισμού…
