Σάββατο και απόγευμα, χωρίς ασετυλίνη, μεσ’ την Φιλαδέλφεια τριγυρνάω…
Παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι για την Αριστοτέλους, έκανα χθες το απόγευμα το σουλάτσο μου στο γνώριμο μέρος, πριν πάρω σβάρνα τα γήπεδα… Χάντμπολ και ποδόσφαιρο, τι άλλο…
Ένας ουρανός γεμάτος χρώματα, έβαζε πινελιές σε έναν πίνακα, που είχε κεντρικό θέμα το γήπεδο… Σιωπηλή ομορφιά, το ήσυχο τοπίο, οι γερανοί, οι σιωπηροί εκσκαφείς, το άδειο εργοτάξιο… Και όμως, βλέπεις, φαντάζεσαι, ονειρεύεσαι, ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει…
Και μια νοητή ή πραγματική γέφυρα, θα ενώνει την Αγιά Σοφιά με το Κοτζά Αναστάς… Ο Αναστάσης Παπαδόπουλος, ο μεγάλος Αναστάσης, θα γίνει εκτός από σύμβολο της Ποντιακής αντίστασης και σύμβολο της αναγέννησης της ΜΑΝΑΣ ΑΕΚ….
Ιστορική συνέχεια, κληρονομιά μνήμης… Και έτσι, κάθε τέτοιο ηλιοβασίλεμα σε αυτή την σπάνιας ομορφιάς, κιτρινόμαυρη ζώνη, θα είναι μόνιμα, ένα υπέροχο Βυζαντινό ηλιοβασίλεμα…
Κώστας Σταματιάδης
