Ένας μικρός απολογισμός για τη χρονιά που φεύγει.
Σε δύο 24ωρα από τώρα, θα αποχαιρετήσουμε το 2022 και θα καλωσορίσουμε το 2023. Για το ποδοσφαιρικό τμήμα της «Ένωσης», ήταν μια χρονιά στην οποία γνώρισε τόσο την απόλυτη απαξίωση όσο και την απόλυτη αποθέωση.
Πιο συγκεκριμένα, ο «Δικέφαλος» καλωσόρισε την χρονιά με τον Αργύρη Γιαννίκη στην άκρη του πάγκου. Μάλιστα, ξεκίνησε με νίκη απέναντι στη Λαμία στο «Αθανάσιος Διάκος» (0-2) και πρώτο χρονικά σκόρερ τον Λιβάι Γκαρσία (ο οποίος έβαλε και το τελευταίο γκολ της χρονιάς, το τέταρτο χθες το βράδυ στο Βόλο). Ωστόσο, το πρώτο μισό του 2022, δεν εξελίχθηκε καθόλου καλά. Για την ακρίβεια, το ολοκλήρωσε με 7 νίκες, 6 ισοπαλίες και 10 ήττες σε όλες τις διοργανώσεις (Πρωτάθλημα-Κύπελλο), με δύο προπονητές σε αυτό το διάστημα (Γιαννίκης-Οφρυδόπουλος), που είχαν σαν συνέπεια να χαθεί η ευκαιρία της εξασφάλισης ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου. Ίσως η πιο αρνητικά φορτισμένη στιγμή ήταν η ήττα με 1-2 από τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο, κάτι που προκάλεσε τεράστια δυσφορία στους φιλάθλους της ομάδας.
Όλα τούτα όμως, επρόκειτο να αλλάξουν. Τον περασμένο Μάιο, μετά και την απώλεια του τρένου της Ευρώπης για πρώτη φορά μετά από το 1987 καθαρά αγωνιστικά (απαραίτητη η διευκρίνιση, διότι τις υπόλοιπες χρονιές που είχε συμβεί αυτό είτε είχε τιμωρηθεί, είτε δεν είχε λάβει αδειοδότηση είτε βρισκόταν στην Γ΄ και Β΄ Εθνική), ελήφθη η απόφαση για ριζικές αλλαγές, με πρώτη και καλύτερη αυτή του προπονητή. Ο «εκλεκτός» για τη θέση του πάγκου, ήταν ο Ματίας Αλμέιδα. Και μέχρι στιγμής, έχει μεταμορφώσει την ομάδα σαν άλλος Gandalf (από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»). Σε 15 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις (Πρωτάθλημα-Κύπελλο), έχει 11 νίκες, δύο ισοπαλίες (η μία στο Φάληρο απέναντι στον ΟΣΦΠ που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι διπλό) και δύο ήττες (από Βόλο και ΠΑΟ, με επιεικώς απαράδεκτη διαιτησία στο δεύτερο από τον Καμπάκοφ). Συνολικά, το 2022, η «Ένωση» κατέγραψε 18 νίκες, 8 ισοπαλίες και 12 ήττες. Και με την εικόνα που παρουσιάζει φέτος, είναι διάχυτη η αισιοδοξία να λιγοστέψουν οι τελευταίες.
Επίσης, είδαμε και την οριστική αποκαθήλωση της ομάδας που αγωνιζόταν στην Β΄ Εθνική, με την αποχώρηση του Μιχάλη Μπακάκη, ο οποίος δεν υπολογίστηκε ποτέ από τον «Πελάδο». Μόνο ο Μάνταλος έχει παραμείνει και μάλιστα έχει περιοριστεί στο να μπαίνει από τον πάγκο στους αγώνες, ενώ έχασε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού από τον Σέρχιο Αραούχο, ο οποίος πραγματικά κάνει την σεζόν της καριέρας του (έστω και αν δεν σκοράρει με την ίδια συχνότητα που είχε παλαιότερα).
Και μιλώντας για παίκτες, στο δεύτερο μισό του 2022, η ενίσχυση ξεπέρασε προσδοκία. Βίντα, Σιντιμπέ, φαν Βέερτ, Γκατσίνοβιτς, Πινέδα, Ελίασον, Φερνάντες, Μουκουντί, Γιόνσον, φόρεσαν τα «κιτρινόμαυρα» και έδωσαν τα πάντα (ο Φερνάντες από την Πρωτοχρονιά), για να βρίσκεται η ομάδα αυτή τη στιγμή πολύ κοντά στην κορυφή. Και όλα αυτά, με την υπογραφή φυσικά του Αλμέιδα.
Αποφάσισα να αφήσω για το τέλος το κομμάτι «γήπεδο». Τα εγκαίνιά του, στις 30 του Σεπτέμβρη, ήταν η μεγαλύτερη στιγμή για τους απανταχού Ενωσίτες (εμού συμπεριλαμβανομένου), μια βραδιά που κανένας δεν θα ξεχάσει, όσα χρόνια και αν περάσουν. Και από τη στιγμή που έγινε, όσοι πέρασαν από αυτό, έφυγαν ηττημένοι. Ιωνικός, Ατρόμητος, ΠΑΟΚ, ΟΦΗ και Λαμία για το πρωτάθλημα και ο ΠΑΣ Γιάννενα για το Κύπελλο, ένιωσαν ότι παίζουν στο Death Star (Star Wars) και όχι σε ένα γήπεδο. Και ακόμη δεν έχει έρθει ο πρωτοπόρος ΠΑΟ. Σίγουρα, θα νιώσουν και αυτοί ανατριχίλα, βλέποντάς το γεμάτο με κόσμο να φωνάζει από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Αυτά είχε το 2022. Τα πάνω, τα κάτω, τις χαρές, τις λύπες. Ευχή όλων είναι το 2023, η «Ένωση» να επιβεβαιώσει ότι είναι η καλύτερη ομάδα στο γήπεδο, κατακτώντας τον τίτλο, έχοντας βέβαια πάνω απ’όλα υγεία. Και μακάρι να την έχει και όλος ο οργανισμός ΑΕΚ, όχι μόνον οι παίκτες, γιατί είναι κάτι που πραγματικά έλειψε την χρονιά που φεύγει.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
