Ιερό χώμα από τις χαμένες πατρίδες, έφεραν οι Ρίζες…
Από τέσσερα σημεία του Μικρασιάτικου ορίζοντα, σεμνά, σιωπηρά, με κατάνυξη και ευλάβεια. Για να πέσει στα θεμέλια, να πιάσει, να δέσει, να καρπίσει…. Να δώσει καρπούς νόστιμους, που θα μοσχοβολούν ζωή, που θα μοσχοβολούν ιστορία, που θα μοσχοβολούν μέχρι την αιωνιότητα. Δεν θα μας καταλάβουν ποτέ, γιατί για μας τα πάντα έχουν σημασία.
Τα πάντα έχουν μνήμη, τα πάντα έχουν συνέχεια. Γιατί η ψυχή μας είναι πάντα ελεύθερη να σουλατσάρει σε θύμησες παλιές αλλά τόσο τωρινές. Σε χρόνους μακρινούς αλλά τόσο σημερινούς.Μια ιστορία από την Πόλη, είναι το 13ο Ευαγγέλιο για μας. Χώμα από την μαμά πατρίδα, για να καλμάρει η ψυχή μας. Να νιώσει ασφάλεια, σιγουριά. Μαζί με το αίμα, το δάκρυ, τον ιδρώτα, την αγωνία, τον έρωτα, την υπομονή και όλα αυτά που κράτησαν τους παππούδες μας ζωντανούς.
Όσοι ξέφυγαν από τα Αμελέ Ταμπουρού και έφτασαν στην άλλη πατρίδα.Και βρήκαν την δύναμη και το κουράγιο, να κρατήσουν ζωντανή την μνήμη, την ιστορία, την παράδοση 1000 ετών, μέσα από την μεγάλη τους αγάπη. Την ΑΕΚ.
Συγχαρητήρια στις Ρίζες και σε όλους τους συντελεστές, από τον Μάκη, μέχρι τον τελευταίο που βοήθησε για το “1968”.
Γιατί αυτά είναι η ΑΕΚ…..
Κώστας Σταματιάδης.
