Η μεγάλη στιγμή ήρθε. Αυτή η στιγμή που εδώ και μερικά χρόνια την βλέπαμε να έρχεται όμως σήμερα δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε. Και για να έρθει αυτή η μέρα ο δρόμος για την «Ιθάκη» δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα…
Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε. Η «OPAP Arena» ή «Αγιά Σοφιά» αν προτιμάτε, ανοίγει τις πύλες της για να υποδεχτεί τον κόσμο της. Έναν κόσμο που έζησε μια δεύτερη -ποδοσφαιρική αυτή τη φορά- προσφυγιά, μετά από εκείνη των προγόνων του. Αλήθεια, το ότι η ΑΕΚ άντεξε 19 και πλέον χρόνια άστεγη, γυρνώντας μερικές φορές δεξιά και κάποιες άλλες αριστερά ψάχνοντας έδρα φαντάζει απίστευτο. Είναι πολύ βαρύ για έναν σύλλογο και για τον κόσμο του να υποστεί κάτι τέτοιο και να παραμείνει ζωντανός.
Αν δεν ήταν αυτός, τότε ποιος θα ήταν;
Στον Δημήτρη Μελισσανίδη μπορεί ο καθένας να καταλογίσει ό,τι θέλει μιλώντας για το αγωνιστικό κομμάτι. Μαζί με εσάς και εγώ. Ειδικότερα
αν αναφερθούμε στις τελευταίες σεζόν. Ωστόσο δεν γνωρίζω την απάντηση στην παρακάτω ερώτηση. Αν δεν ήταν αυτός, τότε ποιος θα ήταν; Ποιος θα έβγαινε μπροστά να πολεμήσει με θεούς και δαίμονες; Το προσπάθησε για πρώτη φορά το 2005, τότε όμως λίγοι τον πίστεψαν. Λίγα χρόνια αργότερα, επανήλθε και το έκανε πραγματικότητα.
Τελικά, ο «ρουμπάμπας» γύρισε ανάποδα…
Το 2017 ο διοικητικός ηγέτης είχε δηλώσει κάτι το οποίο λίγοι κατάλαβαν. Είχε όμως τη δική του βαρύνουσα σημασία καθώς φανέρωνε τον λυσσαλέο πόλεμο που δεχόταν η ιδέα του γηπέδου της ΑΕΚ. Οι άνθρωποι της Ένωσης ήταν προετοιμασμένοι για τον σκληρό αυτό πόλεμο. Αυτό φανερώνει και η ατάκα πως “Ο… ρουμπάμπας να γυρίσει ανάποδα, το γήπεδο της ΑΕΚ θα γίνει!”. Στην όλη ιστορία, αν υπάρχει κάτι που δεν περίμενε ο Μελισσανίδης, ήταν τα εμπόδια που μπήκαν από δήθεν «ΑΕΚτζήδες» οι οποίοι έκαναν οτιδήποτε περνούσε από το χέρι τους ώστε η ομάδα να μην επιστρέψει στο σπίτι της. Καθυστέρησαν την ανέγερση αρκετά, όμως στο τέλος ηττήθηκαν. Η μάλλον καλύτερα, η ΑΕΚ τους κέρδισε. Με μοναδικά της «όπλα» το δίκαιο και το νόμιμο. Με όλους αυτούς δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς αυτές τις ιστορικές μέρες που διανύουμε. Το μόνο που πρέπει να θυμούνται είναι πως αυτοί βρήκαν την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια και όχι το αντίθετο.
Οι ¨ελλείψεις¨ του γηπέδου θα είναι πολλές…
Θα χρησιμοποιήσω την ατάκα εκείνων που ακόμα και σήμερα προσπαθούν να σκαρφιστούν τον πιο τρελό λόγο για να μην μπούμε στο γήπεδό μας. Εκείνων που ψάχνουν ασταμάτητα να βρουν ποια βίδα δεν βιδώθηκε σωστά, ποιο καρεκλάκι έχει πάνω σκόνη και ποιο αναψυκτικό του μπαρ λήγει μεθαύριο. Οι ελλείψεις της «Αγιά Σοφιάς» είναι δυστυχώς πολλές. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε κάποιο πρόσωπο (συγγενικό ή φιλικό) που δεν θα καταφέρει να βρεθεί μαζί μας στα εγκαίνια ή στον πρώτο επίσημο αγώνα. Δυστυχώς, ήταν πολλοί εκείνοι που έχασαν τη μάχη με τον χρόνο και έφυγαν με αυτόν τον καημό, με αυτό το μαράζι. Και φυσικά πρώτος από όλους ο Κυρ Στέλιος… Αυτές είναι οι δικές μας ¨ελλείψεις”!
Όλα τα παραπάνω είναι καλό να τα έχουμε στην άκρη του μυαλού μας και να μην τα ξεχάσουμε ποτέ. Τώρα όμως ήρθε η στιγμή να γιορτάσουμε στην πιο όμορφη γειτονιά του κόσμου. Ξεκινάει μια πολύ όμορφη ιστορία, από αυτές που δεν τελειώνουν ποτέ…
