Έχω πει πολλές φορές από εδώ, ότι σημασία δεν έχει η ακριβής ημερομηνία που θα πάρει την οικοδομική άδεια η ΑΕΚ στα χέρια της. Σημασία έχει ότι θα την πάρει, τελεία. Μην ασχολείστε με προθεσμίες και ημερομηνίες. Χαρείτε την γλυκιά αγωνία, την γλυκιά προσμονή για το μέλλον. Αυτό έχει σημασία. Ότι θα γίνει. Αν θα γίνει σήμερα ή αύριο ή σε μια βδομάδα, δεν έχει σημασία.
Δεν χάθηκε ο κόσμος για λίγες μέρες ακόμα, όταν περιμένεις τόσα χρόνια. Να εστιάσουμε στα σοβαρά, σε αυτά που πραγματικά έχουν σημασία. Όπως το θέμα που έθιξε χθες ο “μικρός ήρωας”, ο Νίκος ο Καραμπουρνιώτης, για τον Εΐζα Τζένινγκς. Μπορεί να μην τον έχετε ακούσει, δεν σας τον δίδαξε κανένας, δεν τον ανέφερε κανένας. Δεν βολεύει βλέπετε, να μάθουμε ότι ένας φυματικός Αμερικανός με καμπούρα, υποκαθιστώντας την Ελληνική Κυβέρνηση και όλες τις Αρχές της εποχής, “έσωσε” μόνος του, κοντά 1.000.000 πρόσφυγες το 1922, στην Σμύρνη. Μόνο 350.000 τις πρώτες 11 μέρες. Έκλεισε συμφωνία με τον Κεμάλ και αναγκάστηκε να εκβιάσει, να απειλήσει την τότε Κυβέρνηση, να βοηθήσει και αυτή.
Ο άνθρωπος ο οποίος πήρε τιμητικά τον τίτλο του Ναυάρχου του Ελληνικού Ναυτικού και του φιλούσαν τα χέρια σε κάθε δημόσια εμφάνιση του στην Αθήνα ή στον Πειραιά. Κανένα σχολικό βιβλίο δεν τον μνημονεύει, άλλωστε για κάποιους στην Σμύρνη το 1922, οι Έλληνες “χάθηκαν” λόγω συνωστισμού. Η ΑΕΚ είναι Σωματείο μνήμης, είναι Σωματείο καρδιάς, είναι Σωματείο ψυχής. Έχει ήθος, έχει τιμή. Φαντάζομαι ότι στο καινούργιο Γήπεδο, θα τιμήσει όσους ΠΡΈΠΕΙ και φυσικά μέσα σε αυτούς είναι και ο Εΐζα. Που εδώ και κοντά 100 χρόνια ούτε έναν δρόμο δεν χαλαλήσαμε στο όνομα του, εκτός από κάτι στον Βόλο αν δεν κάνω λάθος. Αυτά είναι που έχουν σημασία και όχι αν θα πάρουμε την άδεια στις 20 ή στις 25 ή στις 31…
Κώστας Σταματιάδης
