Πήγα χθες μετά από τρία χρόνια, στην κοπή της πίτας των Παλαιμάχων της ΑΕΚ. Αργοπορημένα αλλά πήγα….
Έχω ξαναπεί ότι δεν με εμπνέει καθόλου ο τόπος, έχοντας και την εμπειρία προηγουμένων ετών, όπου ένιωθα πολύ πιο οικεία, πολύ πιο ζεστά. Είχε αρκετό κόσμο, οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι. Απουσίαζαν όμως οι αθλητές των τμημάτων, προς το τέλος ήρθαν από το Γυναικείο βόλεϊ και το χάντμπολ. Τις βραβεύσεις δεν τις σχολιάζω, καθένας έχει το δικό του σκεπτικό όταν θέλει να βραβεύσει κάποιον.
Για μένα ήταν ιδιαίτερη τιμή το 2012, όταν με είχαν βραβεύσει οι Παλαίμαχοι για την πορεία του τμήματος Χάντμπολ. Θέλω όμως να πω ένα πράγμα. Θα περίμενα κάποια στιγμή στις βραβεύσεις, να υπάρχει ο Δημήτρης ο Σταματιάδης για την τεράστια προσφορά του στο τμήμα Στίβου του Σωματείου, από το 2008 -2014, με συνεχείς κατακτήσεις Πανελληνίων Πρωταθλημάτων….
Όπως βέβαια και Σταμάτης Παπασταμάτης, από τους σύγχρονους παράγοντες, που έφτιαξε γήπεδο για το χάντμπολ….. Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν οι καιροί, μόνο τα μυαλά τα δικά μας δεν αλλάζουν. Σταθερά στην αγάπη μας , στις αξίες μας και στην αξιοπρέπεια μας. Από μια γωνιά λοιπόν, όρθιος μέσα στο πλήθος, τράβηξα μια φωτογραφία τον φίλο μου τον Τζούλιο, συναθλητή, φίλο και συνέφορο του Δημήτρη στον Στίβο και τον Ανδρέα τον Σταματιάδη, που βράβευσε τον Βαγγέλη τον Γιαννίτση. Αυτόν το πιστό στρατιώτη της ΑΕΚ.
Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν και άνθρωποι. Μόνο κάτι σουλατσαδόροι σαν και εμάς, παραμένουν ίδιοι……
Κώστας Σταματιάδης
