Η επισημοποίηση των κακών μαντάτων για τον τραυματισμό του Σέρχιο Αραούχο, δεν στεναχώρησαν απλά τους ΑΕΚτζήδες. Τραυματισμούς είχε η ομάδα όλο το χρόνο. Ο Τσίνο όμως δεν είναι απλά ”ακόμη μια απουσία”. Αποτελεί έναν παίκτη – σύμβολο, σημείο αναφοράς της ΑΕΚ του Αλμέιδα!
Ήταν συχνή η εικόνα του Σέρχιο Αραούχο φέτος να σφαδάζει κυριολεκτικά από τους πόνους, μετά από ένα σκληρό μαρκάρισμα των αντιπάλων του, συχνά εκτός ορίων κανονισμών. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα αγωνίας, ο Αργεντίνος σηκωνόταν δοκίμαζε τα πόδια του, χώλαινε ίσως για λίγο αλλά ήταν πάλι έτοιμος για μάχη!
Αυτή τη φορά, μετά από εκείνη τη μοιραία κεφαλιά στην αρχή του αγώνα με τον Άρη, η προσγείωση στο έδαφος έκρυβε έναν σοβαρό τραυματισμό. Αποτέλεσμα ο Σέρχιο Αραούχο να μείνει εκτός για το υπόλοιπο της σεζόν. Απών στο πιο κρίσιμο κομμάτι. Τώρα που ήρθε η ώρα να κριθούν τα πάντα!
Αγωνιστικά υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις και μάλιστα προφανείς για τη θέση του Αραούχο. Πρώτο φαβορί ο φορμαρισμένος Τσούμπερ, με Πινέδα και Μάνταλο να μπορούν να πάρουν μέρος από το βαρύ φορτίο, με μεγάλες πιθανότητες να σταθούν αξιοπρεπώς. Το θέμα όμως είναι το ψυχολογικό κενό που αφήνει ένας πραγματικός αρχηγός όπως ο Αραούχο. Αυτό δύσκολα μπορεί κάποιος να το αναπληρώσει.
Όταν η μπάλα έκαιγε, μπορεί να μην ήταν πάντα αποτελεσματικός, μπορεί να έχανε φέτος ευκαιρίες από αυτές που δεν χάνονται, αλλά ήταν εκεί για να στηρίξει του συμπαίκτες του, να τους παρακινήσει, να δώσει την ώθηση που χρειαζόταν η ομάδα όταν τα πράγματα δυσκόλευαν.
- Και μόνο που περπατούσε στο γήπεδο, απασχολούσε τη σκέψη των αντιπάλων του. Είχαν το φόβο του, όπως και να το κάνουμε!
Όλα αυτά δεν θα υπάρχουν τώρα. Οκ και πως θα είναι η ζωή χωρίς τον Αραούχο;
Σίγουρα ο Αλμέιδα έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή τα εναλλακτικά του σχέδια. Είναι όμως απλά θέμα προσώπων όπως αναφέρουμε παραπάνω ή μήπως χρειάζεται μία αλλαγή φιλοσοφίας και διαφορετική προσέγγιση στους αγώνες πλέον; Όσο κι αν ακούγεται ακραίο αυτό, άλλο τόσο μπορεί να είναι αν συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο χωρίς το βασικότερο του εργαλείο, προσπαθώντας να βάλει κάποιον στα…παπούτσια του.
Ο Τσούμπερ είναι ένας άψογος επαγγελματίας, που εξυπηρετεί το ρόλο του ψυχρά, απατελεσματικά με άλλη επιρροή στο παιχνίδι από αυτή του Αραούχο. Ο Μάνταλος απέτυχε τις προηγούμενες χρονιές να σηκώσει το ρόλο του ηγέτη και επειδή ακριβώς φέτος απαλλάχθηκε από αυτό το φορτίο, παίζει και καλύτερα. Ο Πινέδα, πολυεργαλείο πολυτελείας και μαχητής, αλλά…στόμα έχει και μιλιά δεν έχει. Ο Άμραμπατ που είναι μεγαλύτερος σε ηλικία, έχει εμπειρία και μπορεί να ξεσηκώσει τους υπόλοιπους, είναι ικανός να τα τινάξει όλα στον αέρα, με τον παρορμητισμό του και τα νεύρα του όταν τον καταβάλει η κούραση.
Άρα ένα διαφορετικό πλάνο, ίσως να μπορούσε να εξυπηρετήσει την αγωνιστικότητα της ομάδας και να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους που έχουν μάθει τι να περιμένουν. Μία διάταξη που θα στηρίζεται ακόμα περισσότερο σε αυτοματισμούς και κινήσεις ‘’δουλεμένες στην προπόνηση’’. Μέχρι τώρα ο Αλμέιδα επέμενε σε έναν ιδιότυπο ρόμβο 4-4-2, που μεταβαλλόταν συνεχώς από άμυνα σε επίθεση και πότε γινόταν 4-1-3-2, πότε 4-1-4-1 ή και 4-2-3-1. Η μεταβλητή που άλλαζε τα παραπάνω ήταν ο Αραούχο ( ή το πόσα αμυντικά χαφ θα παίζουν), ο οποίος με την ελευθερία κινήσεων που του έδινε ο προπονητής του, ξεκινούσε από αριστερό χαφ και κατέληγε δίπλα στο φορ, ακολουθώντας όποια διαδρομή έκρινε αυτός καλύτερη. Με τον τρόπο αυτό αναστάτωνε τις αντίπαλες άμυνες, δημιουργούσε κενά και επειδή οι αντίπαλοι κυριολεκτικά δεν ήξεραν από πού θα τους έρθει, οι υπόλοιποι σκόραραν κατά ριπάς!
Επειδή λοιπόν δύσκολα μπορεί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, να προσαρμοστεί η ομάδα στις σκέψεις κάποιου άλλου που θα προσπαθήσει να κάνει ότι και ο Αραούχο, είναι πολύ πιθανό να δούμε την ομάδα πιο συγκρατημένη και να υπολογίζει περισσότερο τις κινήσεις της. Όπως όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο. Περισσότερο build up δηλαδή και χαφ με μεγαλύτερο ρόλο στην ανάπτυξη του παιχνιδιού.
Μία σκέψη έχει να κάνει και με καλύτερη αξιοποίηση των στημένων, από τα οποία έχει καιρό να πάρει κάτι καλό η ΑΕΚ, με εξαίρεση ένα γκολ – φάουλ του Γκαρσία στο 3-0 με τον Λεβαδειακό (κλικ ΕΔΩ), τον περασμένο Φεβρουάριο.
Η ουσία είναι ότι η ΑΕΚ εδώ που έφτασε πρέπει να αντέξει και την απώλεια του Αραούχο.
Η ιστορία στο τέλος θα γράψει ποιος πήρε το Πρωτάθλημα, ποιος το Κύπελλο. Όχι ποιος είχε τους περισσότερους τραυματισμούς. Κυνικό; Ρεαλιστικό; Μοιραίο; Αναπόφευκτο;
Πείτε το όπως θέλετε, όμως ο Ματίας Αλμέιδα και οι παίκτες του μόλις απέκτησαν ακόμη ένα κίνητρο για να κάνουν το νταμπλ! Να το αφιερώσουν στον Σέρχιο Αραούχο!
Αρχής γενομένης από μία νίκη την Κυριακή στον Πειραιά, που τη χρειάζεται ο κόσμος όσο τίποτα άλλο!
