Ο Μπάμπης Εγγλέζος, απογοητευμένος από την εικόνα παρακμής στο γήπεδο, αναλύει την κατάσταση αυτή τη στιγμή στην ομάδα. Και ελπίζει…
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον ότι η ομάδα είναι βαριά άρρωστη, σε όλα τα επίπεδα που απαρτίζουν το αγωνιστικό κομμάτι. Αυτό που δεν ξέρω είναι, αν η αρρώστια αυτή είναι ανίατη ή επιδέχεται θεραπείας. Και αν είναι ιάσιμη, πόσο καιρό θα πάρει η θεραπεία για να αποδώσει καρπούς. Σχεδόν βέβαιο είναι ότι για φέτος, κανένα φάρμακο δε φαίνεται να είναι αποτελεσματικό.
Είναι πολύ μεγάλο κρίμα, που η πρωταθλήτρια κατάντησε – γιατί περί κατάντιας πρόκειται – μέσα σε μόλις λίγους μήνες, να γίνει τόσο αποκρουστική στο μέσο θεατή και σχεδόν ανυπόφορη στο κοινό της. Μια ομάδα μοντέλο, που όλοι αναγνώριζαν σε αυτή το eye of the tiger – τι ειρωνεία! – τη refuse to lose νοοτροπία, την απίστευτη ικανότητα να ξεπερνάει ό,τι δυσκολία της παρουσιαζόταν, το οικογενειακό κλίμα της. Πως γίνεται να χάθηκαν όλα αυτά τόσο σύντομα; Πως επέτρεψαν οι διοικούντες την ομάδα να επέλθει αυτή η καταστροφή;
Έχω ξαναγράψει, ότι το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτό το πράγμα που αντικρύζουμε σχεδόν κάθε Κυριακή στο γήπεδο, το έχει η διοίκηση. Και μόνο αυτή μπορεί να δώσει λύση. Τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω. Δε μου κάνει πραγματικά καμία όρεξη να κριτικάρω τον προπονητή, γιατί πραγματικά θεωρώ ότι έχει προ πολλού χάσει το στοίχημα, πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο του τον εαυτό. Πέταξε στα σκουπίδια τη μεγαλύτερη μέχρι τώρα επαγγελματική ευκαιρία της ζωής του, αφού εμφανίζεται κατώτερος των περιστάσεων, όλο και πιο πολύ. Όσο για τους παίκτες, θα πρέπει να μας απαντήσει κάποιος υπεύθυνος, πως γίνεται ΟΛΟΙ – με εξαίρεση ίσως το Μπακασέτα όσο αγωνιζόταν – να είναι τόσο χειρότεροι φέτος σε σχέση με πέρυσι. Είναι πραγματικά απορίας άξιο.
Πιστευώ πως η ομάδα πάσχει αυτή τη στιγμή από ικανά στελέχη σε πολλούς τομείς. Το τμήμα scouting τείνει να γίνει ανέκδοτο. Ο τεχνικός διευθυντής αδυνατεί εδώ και σχεδόν επτά μήνες να κλείσει έστω μία αξιόλογη μεταγραφή! Οι υπεύθυνοι των Ακαδημιών, είδαν την ομάδα Κ-19 πραγματικά να διασύρεται σε έξι παιχνίδια στο Youth League, κάνοντάς μας να διαπιστώσουμε ότι μόνο σωστή δουλειά δε γίνεται και σε αυτό τον τομέα. Ο προπονητής είναι χαμένος στη μετάφραση. Βρίσκει συνεχώς δικαιολογίες στα αποτυχημένα αποτελέσματα ενώ προηγουμένως ο ίδιος δεν έχει κάνει τίποτα για να τα αποτρέψει. Οι παίκτες εμφανίζονται ανίκανοι να εκτελέσουν στο γήπεδο ακόμα και τα βασικά. Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να τους χαρακτηρίσει και αδιάφορους.
Όλα τα παραπάνω περιγράφουν μια ζοφερή πραγματικότητα για την απερχόμενη πρωταθλήτρια. Και αν όντως έτσι είναι τα πράγματα, το άμεσο μέλλον δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Επειδή όμως το ποδόσφαιρο είναι ένα πολύ ευμετάβλητο περιβάλλον και μπορεί πολύ εύκολα να διαψεύσει ακόμα και τις πιο ασφαλείς προβλέψεις, ελπίζω ότι τώρα που έχουμε φτάσει σχεδόν στο σημείο μηδέν, θα παρθούν επιτέλους οι σωστές αποφάσεις από αυτούς που πρέπει και έχουν την ευθύνη λήψης αποφάσεων. Γιατί προς το παρόν, φαίνεται οι εξελίξεις να μας προσπερνάνε και να μένουμε πολύ πίσω. Και είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα, πριν ακόμα ετοιμαστεί το κάστρο μας(βλέπε Αγιά Σοφιά), εμείς να το εγκαταλείψουμε.
Κριτικάρουμε και στηρίζουμε, απογοητευόμαστε αλλά ελπίζουμε, πανηγυρίζουμε αλλά δεν ξεχνάμε το παρελθόν. Γιατί στην τελική, αυτός είναι ο ρόλος του οπαδού που έχει την ομάδα μέσα του και δε μπορεί να διανοηθεί τον εαυτό του να μένει μακρυά της. Να μην ξεχνάτε ΟΤΙ ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ, ΜΟΥ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ!!!!
ΜΠΑΜΠΗΣ ΕΓΓΛΕΖΟΣ
