Δεν έχει σβήσει το κερί της προσευχής, δεν έχει στερέψει το δάκρυ από τα μάτια, δεν έχει κοπάσει ο πόνος της ψυχής…
Ο χρόνος σταμάτησε και θέλει κόπο να ξεκινήσει πάλι, θέλει κόπο να ξαναβρεί ρυθμό η ζωή, θέλει κόπο να ξαναγελάσει η πόλη και το άθλημα… Ενός λεπτού σιγή, ελάχιστος φόρος μπροστά στην χαμένη ανθρώπινη ζωή. Κάτι νεαρά παιδιά, υπνωτισμένα από την θλίψη, έκαναν εκατοντάδες χιλιόμετρα μπας και ξεφύγει το μυαλό τους, όπως μου έλεγε και ο Δημήτρης ο Μπαντής, πριν ξεκινήσει το παιχνίδι Δούκας-Φίλιππος.
Ενός λεπτού σιγή, αγκαλιασμένοι πάνω από την φανέλα του Άκη τους και με έπιασε ανατριχίλα από το θέαμα. Άντε μετά να παίξεις… Άντε μετά να ασχοληθείς με το χάντμπολ ή με οτιδήποτε άλλο… Απλά δεν γίνεται. Ελπίζω κάθε μέρα που περνάει, να κλείνει έστω και ελάχιστα, αυτή την τεράστια πληγή που άνοιξε, ο άδικος χαμός του Άκη. Αλλά εγώ τουλάχιστον, δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ, αυτή την σκηνή που είδα χθες στο Δαίς… Ποτέ λέμε…
Κώστας Σταματιάδης
