Ο Βαλάντης Αλεξούδης γράφει για τα 94 χρόνια ύπαρξης της ΑΕΚ και της εύχεται χρόνια πολλά.
Σαν σήμερα πριν 94 χρόνια ιδρύθηκε κάτι ξεχωριστό για τον Ελληνικό, και όχι μόνο, αθλητισμό. Ένα σωματείο που πρεσβεύει μέχρι και σήμερα τα όνειρα κάποιων προσφύγων και την κληρονομιά μιας ολόκληρης κοινωνίας. Μεγαλώνοντας μέσα στους χρόνους αυτή η ομάδα ,που ονομάζεται Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως, χάρισε στο φίλαθλο κοινό πολλές επιτυχίες. Μέσα στους αγωνιστικούς χώρους αλλά και έξω από αυτούς. Τα κιτρινόμαυρα φόρεσαν πολλές σπουδαίες προσωπικότητες και κάποιες από αυτές μετέπειτα αποτέλεσαν σημαίες που υμνούνται μέχρι και σήμερα.
Κάτι παραπάνω από αθλητικός όμιλος
Μπορεί η ΑΕΚ να είναι μία από τις πολλές ομάδες που αγωνίζονται στο χώρο του ποδοσφαίρου, όμως είναι διαφορετική από τις υπόλοιπες. Είναι ¨καταδικασμένη¨να κουβαλάει πάντα στην πλάτη της μια πολιτισμική-πολιτιστική κληρονομιά. Η ιστορία που υπάρχει πίσω από τους ανθρώπους που την ίδρυσαν και αποτέλεσαν τα θεμέλια, είναι τεράστια. Άνθρωποι που έφυγαν κυνηγημένοι από την πατρίδα τους και ήρθαν ως πρόσφυγες στην χώρα μας. Με έναν αξιοθαύμαστο πολιτισμό αλλά και τρόπο ζωής. Για αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν η Ένωση πάντα θα ξεχωρίζει και θα αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο πολιτισμό, μια διαφορετική ιδέα ζωής.
Έντονα συναισθήματα
Όλες οι γενιές που μεγάλωσαν υποστηρίζοντας την Ένωση έχουν να θυμούνται κάτι. Εγώ θα μιλήσω για μένα που θεωρούμαι ακόμα μικρός ηλικιακά. Ανατρέχοντας στις μνήμες μου, όταν ακούω ΑΕΚ μου έρχονται στο νου πολλά συναισθήματα. Νομίζω πως δεν είμαι ο μόνος που συμβαίνει αυτό. Γενικά ο αθλητισμός δημιουργεί έντονους συναισθηματισμούς. Όλοι θυμόμαστε την στιγμή που βουρκώσαμε από χαρά βλέποντας την ¨αγάπη¨μας να κατακτά κάποιο τρόπαιο ή μια διάκριση. Βέβαια δεν έλειψαν και τα αρνητικά συναισθήματα όταν είδαμε τον Δικέφαλο να βρίσκεται σε χαμηλότερες κατηγορίες. Όμως η στιγμή της επιστροφής μας έκανε δυνατούς και μας έδωσε να καταλάβουμε την αγάπη που έχουμε για αυτά τα τρία ¨μαγικά¨γράμματα.
Προσμονή της Κυριακής
Χάρη σε αυτή την ομάδα οι Κυριακές μας έχουν ένα πανέμορφο Κιτρινόμαυρο χρώμα. Όλοι θυμόμαστε τη στιγμή που οικογενειακώς καθόμαστε στο τραπέζι το μεσημέρι και περιμένουμε να περάσει η ώρα για να πάμε στο γήπεδο, όσοι έχουμε τη δυνατότητα, ή να σταθούμε στην τηλεόραση να παρακολουθήσουμε την Ένωση. Περίπου μια ώρα πριν ξεκινήσει ο εκάστοτε αγώνας φτάνουμε στο γήπεδο και ακούμε ήδη τα πρώτα συνθήματα. Εκεί είναι που καταλαβαίνουμε πως ότι και να ακυρώσαμε για να βρεθούμε δίπλα στην ΑΕΚ άξιζε αφού εδώ είναι αυτό που αγαπάμε και θέλουμε να βλέπουμε. Το ματς αρχίζει και το άγχος παράλληλα. Το τελευταίο σφύριγμα, εφόσον έρθει η νίκη, λυτρωτικό και συνάμα έναυσμα για πανηγυρισμούς. Κάτι που σίγουρα δεν θα βρούμε πουθενά αλλού σε οποιοδήποτε μέρος, παρά μόνο δίπλα στην ομάδα της καρδιάς μας.
Πάντα δίπλα της
Ο κόσμος της ΑΕΚ μπορεί να νιώθει περήφανος αφού βρίσκεται πάντα δίπλα στην ομάδα όπου και αν παίζει, ότι και αν χρειάζεται. Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες από το πέρασμα της ομάδας στις μικρότερες κατηγορίες και όλοι θυμόμαστε την προσέλευση που είχε το Ολυμπιακό Στάδιο, αφού ξεπερνούσε σε μέσο όρο τις μεγάλες ομάδες της Super League. Ακόμα και όταν όλα πήγαιναν στραβά και δεν υπήρχε ακόμα η διοίκηση Μελισσανίδη, οι οπαδοί της Ένωσης βοηθούσαν την ομάδα όπως και με όποιο μέσο μπορούσαν. Από τη φωνή και την κινητοποίησή τους μέχρι τη συγκέντρωση χρημάτων. Τώρα που ο Δικέφαλος λοιπόν ξαναχτίζει τις ένδοξες στιγμές του ο Κιτρινόμαυρος λαός μπορεί να περπατάει περήφανος και να συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει.
Εν κατακλείδι θα ήθελα προσωπικά να ευχηθώ χρόνια πολλά στην ιδέα που ονομάζεται ΑΕΚ.
ΥΓ: Ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που μας χαρίζεις
ΥΓ2: Συγχαρητήρια στα άτομα που συνεχίζουν να γράφουν την ιστορία της ομάδας
