Προσπάθησα να μην το σκέφτομαι, προσπάθησα πολύ, αλλά μου τρώει το μυαλό, την καρδιά μου, την ψυχή μου.
Πολύ συχνό πια το άκουσμα, για ανθρώπους δικούς μου, που ξεκίνησαν το μεγάλο ταξίδι προς τα αστέρια. Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με την ιδέα, δεν γουστάρω. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι δεν θα ξαναδώ ή μάλλον δεν θα ξανακούσω τον Χρήστο τον Κρικέτο, με την έντονη και μάγκικη φωνή, να μου κάνει πλάκα. Φαινόμενο φυσικής δύναμης, έκανε πλάκα στις ρίψεις, τις δεκαετίες του ’50 και ’60, Εθνική ομάδα μαζί με τον θρύλο, τον Γιώργο τον Παπαβασιλείου.
Σαν προπονητής έβγαλε πρωταθλητές, τον Μάγγο, τον Ελευθερίου, τον Παναγόπουλο και άλλους. Τα έγραψαν και τα παιδιά στο σάιτ των Βετεράνων του Στίβου της ΑΕΚ. Και χθες, χτύπησε το τηλέφωνο μου το μεσημέρι και ήταν στην άλλη μεριά ο Ντίνος ο Παπαποστόλου .”Πού είσαι ρε Ντινάρα , χαθήκαμε” , ” Κώστα, δεν αντέχω να πάρω τον κύριο Ανδρέα και την κυρία Ελένη, θα το πω σε σένα. Χάσαμε την Ειρήνη…
«Ε όχι ρε πούστη μου, την κοινωνία μου μέσα», τι είναι αυτό το πράγμα κάθε τρεις και λίγο. Άνθρωποι που με έχουν μεγαλώσει, μέσα από τα σπλάχνα της ΑΕΚ, χάνονται ο ένας μετά τον άλλο.
Πόσο να αντέξω, πόσο να δακρύσω, πόσο να πονέσω. Και αυτός ο Αετός, ο Δικέφαλος ,σε κάθε δάκρυ και ένα πετράδι, ένας αμέθυστος, για κάθε δικό μας άνθρωπο, που μας αφήνει για να σεργιανίσει στην γειτονιά των αγγέλων.
Καλοτάξιδος ο δρόμος Χρήστο και Ειρήνη, φιλιά στο Μίλτο, στον Αλέκο και στα άλλα παιδιά, που είχαν στην καρδιά τον Δικέφαλο….
Κώστας Σταματιάδης
