Συμπληρώθηκαν χθες 27 χρόνια, από τον θάνατο ενός θρύλου του Ελληνικού Ποδοσφαίρου.
Του Κλεάνθη Μαρόπουλου. Του “ξανθού αετού” της ΑΕΚ. Του πρόσφυγα από την Τούζλα, αν θυμάμαι καλά, στην Ασιατική μεριά της Πόλης….. Καλαμάτα, Αθήνα, ΑΕΚ το 1935. Ένας απίστευτος ποδοσφαιριστής, με εκπληκτικής δύναμης σουτ, από οποιαδήποτε απόσταση, από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου. Ο άνθρωπος, που αν δεν είχε μεσολαβήσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, θα είχε αλλάξει την ιστορία της ΑΕΚ μαζί με τους τότε συμπαίκτες του. Ομαδάρα και σάρωμα τίτλων.
Σε ένα παιχνίδι στην Πάτρα το 1938, ακούστηκε για πρώτη φορά το σύνθημα “δεν μπορείς Μαρόπουλε”, με αποτέλεσμα βέβαια ένα γκολ περίπου από την σέντρα. Τα ίδια και σε ένα παιχνίδι εναντίον του ΠΑΟ στην Λ. Αλεξάνδρας που έχανε η ΑΕΚ 1-0. Μόλις ακούστηκε το σύνθημα, βάζει δύο γκολ και μετά τσακωνόντουσαν μεταξύ τους οι οπαδοί του ΠΑΟ, επειδή κάποιοι συνέχιζαν να το φωνάζουν. Ο άνθρωπος που ανάγκασε την τεράστια τότε Αούστρια Βιέννης, να φύγει με ισοπαλία απο την Νέα Φιλαδέλφεια. Ο “Διόσκουρος” με τον Τρύφωνα τον Τζανετή, στην ΑΕΚ και στην δουλειά μαζί όλα τα χρόνια. Εκλέκτορας στην Εθνική Ομάδα, Τεχνικός Σύμβουλος στην ΑΕΚ, προπονητής, παράγοντας, τα πάντα.
Τεράστια προσωπικότητα λέμε. Και εκτός των άλλων, είχα την τύχη, είχα την ευλογία, μαζί με την κόρη του την Γωγώ, να με βαφτίσουν κιόλας. Ξέρω ότι θα συγκινηθεί η Γωγώ σήμερα που θα το διαβάσει, αλλά έπρεπε να το γράψω, για να μαθαίνει ο κόσμος, άγνωστες λεπτομέρειες της ιστορίας της ΑΕΚ.
Γιατί τελικά, ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ!!!! Ο ΜΑΡΟΠΟΥΛΟΣ…
Κώστας Σταματιάδης
