Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω… Πολλές οι όμορφες μοναδικές στιγμές… Γιορτή χθες, για την μισή Ελλάδα και φυσικά για την μητέρα μου και για μένα…
Να πω ευχαριστώ για τις ευχές; Πόσα ευχαριστώ να πω; Χιλιάδες ; Είναι λίγα…Όταν εισπράττεις όμορφα συναισθήματα από κάθε πιθανό και απίθανο σημείο του πλανήτη, γεμίζεις ζωή, ενέργεια, δύναμη… Παίρνω κουράγιο λέμε… Να γράψω για αυτά που ένιωσα την Κυριακή το βράδυ; Δεν ξέρω αν θα με καταλάβει κανένας…
Δεν το λέω εγωιστικά, το λέω γιατί έτσι είναι… Δεν έχουμε όλοι τα ίδια όνειρα, δεν έχουμε όλοι τα ίδια “θέλω”, δεν έχουμε όλοι τα ίδια οράματα… Και δεν έχουμε όλοι τα ίδια κότσια… Από πιτσιρικάς ονειρεύομαι συνέχεια και το ίδιο κάνω ακόμα και τώρα… Αν θες να με τσιτώσεις και να με πεισμώσεις, απλά θα μου πεις ότι “αυτό δεν γίνεται…”. Ή ότι έχει ρίσκο και δεν είναι σίγουρο. Τα όνειρα ζωής, καταλήγουν σε στόχους προς εκπλήρωση. Η συνεχής πρόκληση είναι το καύσιμο για να συνεχίσεις να δημιουργείς, να γίνεσαι καλύτερος… Δεν θα σταματήσω ποτέ να ονειρεύομαι και να προσπαθώ να δημιουργώ…
Κώστας Σταματιάδης
