Το λέω πολύ συχνά πια, σχεδόν κάθε μέρα… Χάνουμε ανθρώπους αγαπημένους, ανθρώπους μοναδικούς… Όπως η Ηρώ…
Η Ηρώ η Σοφιανίδου, η γυναίκα του Αλέκου μας… Που μας άφησε περίπου τέτοια εποχή πριν 8 χρόνια… Άνθρωποι που λάτρευα και λατρεύω. Που έχω μεγαλώσει μαζί με τα κορίτσια τους, την Αννίτα και την Σάντρα… Η Ηρώ… Μία πανέμορφη γυναίκα, από τους Έλληνες της Αιγύπτου, πολύγλωσση, καταπληκτική… Πάνω από όλα, ο πρώτος άνθρωπος που αντίκρυσα μόλις γεννήθηκα, καθότι παρούσα στην γέννα με το ζόρι κιόλας, βλέπεις δεν άφηνε την μητέρα μου μόνη της…
Η Ηρώ μου, που ήρθε μαζί στο Λονδίνο, σε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζα σαν μικρό παιδί και στην Ελλάδα δεν μπορούσαν να βρουν τι είναι… Και όταν τελικά λύθηκε το πρόβλημα, μου έδωσε μία αγκαλιά και ένα φιλί, όταν βγήκαμε από το Νοσοκομείο, που δεν πρόκειται να τα ξεχάσω ποτέ… Ταλαιπωρήθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια με την υγεία της… Πολύ όμως… Δεν αναγνώριζε κανέναν και έγινε πολυασθενής…
Ένας άνθρωπος όμορφος, αγαπητός σε όλους, ειδικά στην οικογένεια της ΑΕΚ και όχι μόνο… Πήγα νωρίς στον Κόκκινο Μύλο και κάθισα λιγάκι μόνος μου μαζί της, πριν έρθουν τα κορίτσια, να ψιθυρίσω δύο λόγια, δυο αναμνήσεις… Περιμένοντας ίσως μια πικάντικη ατάκα όπως παλιά, από αυτές που της άρεσε να μου λέει… “κάνεις τίποτα με κανένα γκομενάκι ή τσάμπα πηγαινοέρχεσαι;”.
Έφυγε η Ηρώ, έφυγε η δεύτερη μητέρα μου, έφυγε ο άγγελός μου…
Κώστας Σταματιάδης
