Έχουν πυκνώσει το τελευταίο χρονικό διάστημα τα άσχημα νέα…
Φοβάμαι πλέον κάθε μέρα, τι θα δω και τι θα ακούσω… Φεύγουν δυστυχώς από την ζωή, άνθρωποι που γνωρίζω χρόνια, άνθρωποι σημαντικοί, άνθρωποι ιδιαίτεροι. Από τον απλό οπαδό μέχρι τον πιο διάσημο… Έχω μια ιδιαίτερη ευαισθησία, όταν πρόκειται για κάποιον παλαίμαχο άσσο….
Όπως ας πούμε ο Κώστας ο Πολυχρονίου, ο κυρ Κώστας… Μεγάλος ποδοσφαιριστής, εξαιρετικός προπονητής, ευγενής άνθρωπος… Πολύ καλός φίλος του Ανδρέα Σταματιάδη, ανεξάρτητα αν ήταν αντίπαλοι στο γήπεδο… Άλλοι καιροί τότε βλέπεις… Άλλοι άνθρωποι…. Και δυστυχώς πλέον, βιώνουμε πολύ συχνά την απώλειά τους…
Η οποία φαντάζει πολλαπλάσια στις μέρες μας, πέρα από την φυσική απώλεια μιας ζωής… Γιατί μου υπενθυμίζει με οδυνηρό τρόπο, ότι η εποχή του ρομαντικού αθλητισμού, η εποχή των ανακατεμένων θεατών των ομάδων, η εποχή χωρίς βία, η εποχή των ευρηματικών τραγουδιών και χιουμοριστικών αλλά όχι υβριστικών συνθημάτων, έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχει χαθεί οριστικά στην ρωγμή του χρόνου….
Η χαρά του παιχνιδιού έχει εξελιχθεί στο να κάνεις τον Σταυρό σου, να αρχίσει και να τελειώσει ομαλά ένα ντέρμπι….
Καλό ταξίδι κύριε Κώστα, προς την γειτονιά των αγγέλων…..
Κώστας Σταματιάδης.
