Πέραν της διασκέδασης και της ικανοποίησης ενός βαθύτερου και ακαθόριστου “θέλω”, δεν πρέπει να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τον Αλέξη Κούγια.
Είναι χάσιμο χρόνου και χάσιμο στόχου. Έγινε ένα επεισόδιο, στο οποίο δόθηκαν μυθικές διαστάσεις, βούτυρο στο ψωμί του “φίλου μας ” του Αλέξη. Ο άνθρωπος παίρνει ζωή και θρέφεται από όλα αυτά. Παίρνει πόντους. Εμείς δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από όλη αυτή την ιστορία.
Εμείς πρέπει να κάνουμε την δουλειά μας, η οποία δεν είναι καθόλου εύκολη . Πρέπει να κερδίσουμε με βασικές ελλείψεις την Λάρισα, σε ένα άδειο γήπεδο και να πατήσουμε κορυφή. Τα εξτρέμ έξω, τα δύο χαφ έξω, ζόρικη η αποστολή μας. Γιαυτό λοιπόν, δεν πρέπει να μείνουμε στις μπουνιές, στις κλωτσές, στις βρισιές και στα ασθενοφόρα. Αν και το ” τι γελάς μωρή παλιοαδερφή “, αν όντως ειπώθηκε, έχει μία ξεχωριστή μουσική χροιά. Έχει έναν ρομαντισμό αλλά και μία απορία συγχρόνως.
Σου αφήνει μία αίσθηση του στυλ ” πάλι έχασα τα καλύτερα “, ” γιατί να μην είμαι εκεί”, μία αίσθηση απώλειας ρε παιδάκι μου….
Επειδή όμως η υπόθεση θα έχει και άλλα επεισόδια , όπως φαίνεται, ας κάνουμε εμείς την δουλειά μας και μετά ξανασχολούμαστε με τον Κούγια……
Υ.Γ. Έχω κλάψει με τις ατάκες και τα σχόλια που έχω διαβάσει λέμε…
Κώστας Σταματιάδης
