Ο Βαλάντης Αλεξούδης αρθρογραφεί για τον Αντρέ Σιμόες που κλείνει τρία χρόνια στην ΑΕΚ και δίκαια θεωρείται από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος, στη θέση που αγωνίζεται.
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο μία από τις πιο δύσκολες θέσεις που μπορεί να αγωνιστεί ένας ποδοσφαιριστής είναι αυτή του αμυντικού χαφ. Δηλαδή στη θέση «6» και ενίοτε ως «8». Οι απαιτήσεις είναι πολλές. Αρχικά, πέρα από τα αμυντικά χαρίσματα, χρειάζεται ταχύτητα, αντοχή, δύναμη, τεχνική και αυτοπεποίθηση.
Η ΑΕΚ έχει την τύχη να τα έχει βρει όλα αυτά στο πρόσωπο του Αντρέ Σιμόες. Τον είδαμε πριν τρία χρόνια να απαρτίζει το καλύτερο δίδυμο με τον Γιάκομπ Γιόχανσον. Ο Πορτογάλος ακόμα και όταν έμεινε μόνος του λόγω τραυματισμού του παρτενέρ του έχοντας δίπλα του έναν άπειρο νέο, τον Κώστα Γαλανόπουλο, κράτησε το κέντρο της ΑΕΚ αντάξιο των προσδοκιών. Μέχρι φέτος μετράει 78 συμμετοχές στη Super League ενώ για τη χρονιά 2018-2019 είχε 25 παιχνίδια για λογαριασμό των Ελληνικών διοργανώσεων.
Τα προσόντα που έχει είναι αυτά που χρειάζονται για να ξεχωρίσεις στην συγκεκριμένη θέση. Πάντα πρώτος στην μπάλα, μέσα σε όλες τις φάσεις, αμυντικά άριστος και πάνω από όλα…αγαπάει την ομάδα. Θεωρώ πως από τις σημαντικότερες στιγμές που θα έχει να θυμάται μέχρι στιγμής ήταν το παιχνίδι απέναντι στην Κλάμπ Μπρίζ όπου πέτυχε δύο γκολ και κέρδισε ένα πέναλντι. Αυτή η εμφάνιση έδωσε και την πρόκριση στον Δικέφαλο.
Πέρα όμως του αγωνιστικού, ο Πορτογάλος έχει κάτι που σπάνια βρίσκουμε από «ξένο» παίκτη στην Ελλάδα. Ήθος και αγάπη για την ομάδα του. Ποτέ δεν έχει προκαλέσει στον αγωνιστικό χώρο καθώς και δεν έχει δείξει αν είναι οπαδός της ομάδας ή όχι απλά και μόνο για συμφέρον του. Αντίθετα είναι ο αρχηγός που όταν χρειάστηκε, λόγω απουσίας Μάνταλου, έδειξε την ποδοσφαιρική «αλητεία» που χρειάζεται ένας αρχηγός μιας πρωταθλήτριας.
Εύχομαι να «συνταξιοδοτηθεί» από την ομάδα της ΑΕΚ και να έχει την τιμή η Ένωση και γενικότερα το Ελληνικό ποδόσφαιρο να συνεργάζεται με έναν τέτοιο επαγγελματία. Με ένα Πορτογαλικό μηχανάκι που ξεκινάει να τρέχει στο πρώτο λεπτό και τελειώνει μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή.
