Ποιος δεν θυμάται, ποιος δεν έχει τραγουδήσει αυτό το υπέροχο τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα…
Τραγουδισμένο από τον Τόλη Χάρμα ή Χαρμαντά και την γυναίκα του , το περίφημο Ντούο Χάρμα… Στα μέσα της δεκαετίας του ’50…. Μιλάει για ένα ταξίδι εξωτικό, σε μέρη μαγικά, ονειρεμένα… Με αιθέρια πλάσματα, μουσικές και μυρωδιές της Αφρικής….
Πολλές φορές, ένα τραγούδι ή ένα άρωμα, μας φέρνει πίσω χιλιάδες αναμνήσεις, χιλιάδες στιγμές που είναι βαθιά χαραγμένες μέσα μας…
Ένα τραγούδι μπορεί να μου φέρει στο μυαλό ένα ταξίδι πριν 24 χρόνια στο Άμστερνταμ, αρχές του Δεκέμβρη… Ένα άρωμα μπορεί να μου θυμίσει ένα κρύο βράδυ στο Μιλάνο, με την φίλη μου την Ορνέλα έξω από το Ντουόμο…
Είναι και αυτή η ρουφιάνα η ζωή, που τα φέρνει έτσι και ξαναβρισκόμαστε στα ίδια μέρη….
Είναι και το βραδινό τρένο για την Λισσαβόνα, που θα φύγει στις δέκα το βράδυ… Είναι και ο Γκερντ Μίλερ, που μεγάλωσα μαζί του, με τα αυτόγραφα του, τις αφιερώσεις του, τα ρούχα του, το ποτήρι του…
Και έρχεται ένα τραγούδι από το Αλγέρι, να σου θυμίσει τα πάθη σου, τις αγάπες σου, τα όνειρά σου….
Τα όνειρά σου, που μετά από τόσα χρόνια, έρχονται και σου κλείνουν το μάτι, ψιθυρίζοντας μια λέξη μόνο στο αυτί…. Άμστερνταμ….
Κώστας Σταματιάδης.
