Είναι κάποιες φορές , που μία άγνωστη ιστορία, μπορεί να σε ξαφνιάσει, να σε αγγίξει, να σε ανατριχιάσει.
Ήμουν στην Κοζάνη για το final 4, του Κυπέλλου Γυναικών, όταν μου ήρθε ένα μήνυμα από τον Αλέξανδρο τον Μαργαρίτη…
“Υπάρχει ένα χωριό, κοντά στην Κοζάνη, που το λένε Βαθύλακκο. Έχει έναν φούρνο που λέγεται «Η ΑΕΚ» ,πήγαινε αν είναι στον δρόμο σου και πάρε μια σακούλα”. Μου έστειλε και μία φωτογραφία, οπότε Σάββατο πρωί, πριν τον τελικό, αποφάσισα να πάω.
Σε κάνα εικοσάλεπτο, έφτασα στο χωριό με μία φίλη που οδηγούσε και σταματήσαμε μπροστά στον φούρνο. Μπαίνοντας μέσα, είδα 3- 4 πελάτες οι οποίοι ψώνιζαν ότι υπήρχε και έτρωγαν μάλιστα επί τόπου. Βλέπεις, όλα χειροποίητα και φρέσκα. Κάποια στιγμή έρχεται και η σειρά μου και με ρώτησε τι θα ήθελα. “Αδερφέ έρχομαι από την Αθήνα, με έστειλε ο Αλέξανδρος ο Μαργαρίτης να πάρω σακούλες της ΑΕΚ, για την συλλογή του” Χαμός μέσα στο μαγαζί …..
«Είσαι και εσύ ΑΕΚ» με ρωτάει …. “Είμαι ο γιος του Ανδρέα του Σταματιάδη” του λέω….Ροντέο το μαγαζί ….. Άρχισαν και οι πελάτες να μου λένε για την ΑΕΚ, το δε παλικάρι μου λέει “Τι κρίμα που λείπει ο πατέρας μου, για να σε έβλεπε” .
Μου έφερε ένα πάκο διαφορετικές σακούλες στα χρώματα των εμφανίσεων της ομάδας, δεν υπάρχουν οι άνθρωποι. Πήραμε και κάτι να φάμε, πάω να βγάλω να πληρώσω, με αγριοκοιτάει και μου λέει ….«δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω χρήματα από σένα».
Τρελάθηκα στην κυριολεξία. Του ζήτησα να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί και μου έστειλε τον πιτσιρικά του, τον Γιώργο…
“Σε παρακαλώ, θέλω μόνο να φαίνεται η επιγραφή, η ταμπέλα” Μα δεν χρειαζόταν να μου το πεις αδερφέ μου, δεν χρειαζόταν να μου το πεις ΑΕΚΑΡΑ μου….
Α ρε Αλέξανδρε, που με έστειλες ρε φίλε……
Να ανακαλύψω έναν κρυμμένο θησαυρό ……
Κώστας Σταματιάδης
