Δοκιμασία και πίκρα…. Σκυμμένο κεφάλι και μιζέρια….
Θολή ματιά και καρδιά πληγωμένη…. Καρδιά με βάρος και ανάσα πιασμένη…. Περασμένα μεγαλεία που δρόσιζαν την μνήμη και κράταγαν την φλόγα άσβεστη, ζωντανή….. Ήταν και η προσμονή, ήταν και η ελπίδα η κρυφή, ήταν και το μυαλό που ούρλιαζε εκκωφαντικά….. Δεν μπορεί…..
Δεν μπορεί να ζούμε στο σκοτάδι συνέχεια, δεν μπορεί…. Δεν μπορεί να είμαστε πρόσφυγες συνέχεια, δεν μπορεί…. Δεν μπορεί το δικό μας χαμόγελο να μην ανθίζει ποτέ, δεν μπορεί…. Δεν μπορεί το δικό μας κρυφό σχολειό να μην δώσει καρπούς, δεν μπορεί….. Δεν μπορεί η Ανατολή του Ηλίου να μην έρχεται ποτέ για μας, δεν μπορεί….. Δεν μπορεί…..
Φαίνεται ότι κάθε πίκρα, κάθε δάκρυ, κάθε βουβή λύπη, κάθε άσχημη στιγμή, τελικά δεν πήγαν χαμένα….. Φαίνεται η καρδιά να βροντάει ξανά, η ψυχή να φτερουγίζει, το μυαλό να σπινθιρίζει….. Φαίνεται η χαρά να ξαναδίνει ζωή, σε έναν λαό στερημένο και διψασμένο.
Σε έναν λαό όμως που δεν έχασε ποτέ την πίστη του, ότι ο Δικέφαλος θα ξαναπετάξει περήφανος και δυνατός….. Φαίνεται να γλυκοχαράζει στον κιτρινόμαυρο ουρανό, με μια Ανατολή που φέρνει δώρα μαζί της…. Τίτλους και Γήπεδο….
Η επιβράβευση της Ιώβειας υπομονής του Αεκτζή…
Κώστας Σταματιάδης.
