Οργή, αγανάκτηση αλλά και απόγνωση για το από εδώ και πέρα, κυριαρχεί μετά τη δολοφονία του Μιχάλη τη Δευτέρα το βράδυ από τους εγκληματίες της Ντιναμό Ζάγκρεμπ που έκαναν 1500 χιλιόμετρα για να έρθουν στην Αθήνα να κάνουν το κακό.
Ο κόσμος της ΑΕΚ με αγωνία περίμενε την πρώτη ευρωπαϊκή παρουσία της ομάδας στη φυσική της έδρα, 20 χρόνια μετά. Τι κι αν βρισκόμαστε στο μέσο των διακοπών, τι κι αν κάνει ζέστη, τι κι αν η Αθήνα παραδοσιακά αδειάζει αυτό το χρονικό διάστημα. Οι Ενωσίτες ήταν έτοιμοι να κατακλύσουν κάθε γωνιά της Αγιά Σοφιάς την Τρίτη το βράδυ στις 8 Αυγούστου και να υποδεχθούν την θριαμβεύτρια της περσινής σεζόν.
Η ανυπομονησία ήταν τόσο μεγάλη, που πολλοί σκέφτηκαν να πάνε την προηγούμενη του αγώνα, τη Δευτέρα το βράδυ, μία βόλτα από το γήπεδο, να πιουν μία μπύρα, να δουν φίλους, να συζητήσουν για το ματς. Ήταν όμως ανυποψίαστοι. Ζούσαν στο δικό τους μικροπεριβάλλον όπου όλα ήταν απλά, κιτρινόμαυρα και ποδοσφαιρικά.
Δεν είχαν ιδέα ότι ένας στρατός νεοναζί θα ξεκινούσε από 1500χλμ μακριά για να φτάσει στην Αθήνα και να πάρει ανθρώπινες ζωές!
Μιλάμε για κάτι ανεπανόρθωτο. Χάθηκε η ζωή ενός νέου ανθρώπου! Αυτό δεν διορθώνεται. Όπως δεν διορθώνεται η απώλεια ζωής του Άλκη που τόσο πολύ συζητήθηκε τον τελευταίο χρόνο και φαινόταν να έχει ταρακουνήσει για τα καλά όσους ασχολούνται με το οπαδικό κίνημα.
Όμως η περίπτωση της δολοφονίας του Μιχάλη δεν είχε να κάνει με κανένα οπαδικό κίνημα! Δεν υπήρχε κανένα ραντεβού συνδέσμων οπαδών για ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Βρέθηκαν όμως οι επαγγελματίες δολοφόνοι Κροάτες, ποτισμένοι με φασίζουσα ιδεολογία και καλυμμένοι πίσω από χρώματα και σύμβολα της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, να εκμεταλλευτούν την ανυπαρξία του Ελληνικού Κράτους σε επίπεδο ελέγχου, αξιολόγησης κινδύνων και αντιμετώπισής τους, για να φτάσουν εκεί που ήθελαν με τη βοήθεια εγχώριων φίλων τους.
Για ποιο ματς να μιλήσουμε μετά από όλα αυτά; Tι σημασία έχει η μπάλα και το Champions League; Με ποια διάθεση να ταξιδέψει η αποστολή της ΑΕΚ και πόσο ασφαλής μπορεί να είναι μέσα στη ‘’φωλιά του κούκου’’;
Nα είμαστε σοβαροί! Δεν υπάρχει αγώνας, δεν υπάρχει τίποτα. Η ΠΑΕ ΑΕΚ καλά κάνει και επιτίθεται στην Ντιναμό και ζητάει τον αποκλεισμό της. Έχουν συμβεί και παλιότερα ανάλογα περιστατικά με την ομάδα του Ζάγκρεμπ αλλά πάντα κάπως τη γλίτωνε. Όχι όμως αυτή τη φορά. Αν έχει η UEFA το παραμικρό ίχνος ευθικρισίας, την παραμικρή ευαισθησία για την ανθρώπινη ζωή, οφείλει να αποβάλει τους Κροάτες άμεσα.
”Για να περάσει η ΑΕΚ στον επόμενο γύρο;”, θα ρωτήσει κάποιος πονηρός. Όχι βέβαια, δεν έχει καμία σημασία αυτό. Οι παίκτες του Αλμέιδα ήταν έτσι κι αλλιώς το φαβορί του ζευγαριού, δεν χρειάζονται αβάντα. Αλλά με ποια διάθεση να παίξουν μπάλα. Πώς να πάνε να παίξουν σε ένα αδιανόητα και χωρίς λόγο, εχθρικό περιβάλλον θέτοντας σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα; Πώς να έρθουν να παίξουν τη ρεβάνς (αφού άλλαξε η σειρά) όταν λίγα μέτρα έξω από το γήπεδο, το αίμα ενός δολοφονημένου ανθρώπου δεν έχει ακόμη στεγνώσει; Ποια σημασία έχει πλέον; Καμία απολύτως!
Για όλα αυτά δεν μιλάμε για μπάλα. Δεν μπορούμε να μιλάμε για μπάλα. Η κατάσταση ξέφυγε εντελώς.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το λέμε και πιθανότατα ούτε η τελευταία. Επειδή όμως αφουγκραζόμαστε την ψυχολογία του ΑΕΚτζή, γνωρίζουμε ότι κανένας πλέον δεν έχει διάθεση να πάει στο γήπεδο να παρακολουθήσει αγώνα. Έχει παγώσει, έχει σφιχτεί η ψυχή του με αυτό το αποτρόπαιο περιστατικό και ας ελπίσουμε οι υπόλοιποι σοβαρά τραυματίες να επιζήσουν, για να μην διογκωθεί κι άλλο το δράμα.
Η ΠΑΕ ΑΕΚ από την πρώτη στιγμή τηρεί στάση υπευθυνότητας και ψυχραιμίας. Κατηγορεί ξεκάθαρα και ευθέως την Ντιναμό Ζάγκρεμπ και την Ελληνική Αστυνομία για ότι έγινε. Παρέστη στις συναντήσεις ασφαλείας πριν το ματς, πριν και μετά τη δολοφονία και αποχώρησε διαμαρτυρόμενη έχοντας καταγγείλει τους υπεύθυνους, αρνούμενη να συνεχίσει να συνομιλεί για διεξαγωγή αγώνα με τους εκπροσώπους των Κροατών (πριν αποφασιστεί η αναβολή του αγώνα), όταν αφού έγινε το μακελειό διαπίστωσε ότι η UEFA για μία ακόμη φορά επιχειρεί να ‘’κουκουλώσει’’ το ζήτημα με μόνη της μέριμνα το καλεντάρι των αγώνων.
Είναι στιγμές δύσκολες, είναι στιγμές περισυλλογής. Όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά κάποια πράγματα και να πάρουμε αποφάσεις που ίσως δεν αρέσουν σε όλους.
Για παράδειγμα, υπάρχει το ερώτημα: Ποια η λογική των αδελφοποιήσεων των συνδέσμων; Tι εξυπηρετεί πέρα από την προφανή εκτόνωση των θερμόαιμων που πλέον ανάγουν τις συγκρούσεις σε συμβόλαια θανάτου;
Επίσης το γεγονός ότι οπαδοί άλλης ελληνικής ομάδας (πιθανότατα του Παναθηναϊκού) έδειξαν τον δρόμο για το γήπεδο της ΑΕΚ, είναι αδιανόητο και ρίχνει λάδι στη φωτιά. Δηλαδή τι να περιμένουμε για τους αγώνες της Superleague; Αντίποινα; Κήρυξη πολέμου; Eπίκληση άλλων αδελφών οπαδών για να ξεκληριστούν οι αντίπαλοι; Μιλάμε για ένα πόλεμο συμμοριών με πολιτικό προσανατολισμό και διασυνδέσεις με τη μαφία που ξεφεύγει από το οπαδικό, όπου απλά εκμεταλλεύονται τη δημοτικότητα των ομάδων για να κρυφτούν στον όχλο.
Η κάθε ΠΑΕ οφείλει να αποβάλει τα απόβλητα στοιχεία της. Γνωρίζει πολύ καλά ποιοι είναι όσοι δεν έρχονται στο γήπεδο για να δουν μπάλα. Είτε είναι νεοναζί, είτε είναι ”γνωστοί-άγνωστοι”, είτε οτιδήποτε άλλο.
Η αρχή της σεζόν έπρεπε να είναι αλλιώς. Την περιμέναμε αλλιώς. Κηλιδώθηκε όμως με μία δολοφονία. Αυτό είναι πολύ βαρύ. Δεν ξέρω πως μπορεί να επιδράσει στην πλειοψηφία του συνόλου των οπαδών που πηγαίνουν στο γήπεδο για να χαρούν και να ευχαριστηθούν την ομάδα τους. Η ρεβάνς του αγώνα στην Αγιά Σοφιά (αν και εφόσον) θα δείξει πολλά.
Τώρα υπάρχει μία παγωμάρα. Μία άσχημη αίσθηση ανημπόριας απέναντι στο τραγικό. Πώς να βοηθήσεις την οικογένεια αυτού του παιδιού που χάθηκε; Δεν υπάρχουν λόγια, δεν υπάρχει τρόπος.
Υπάρχει επιστροφή;
ΥΓ: Διαβάστε και αυτό το πολύ καλό κείμενο του Κωνσταντίνου Κουτλιάνη, κλικ ΕΔΩ.
