Μόνη εναντίον όλων, έτσι την μάθαμε, έτσι την αγαπάμε, αυτό ξέρουμε ότι είναι ΑΕΚ. Αλλά ταυτόχρονα η ομάδα βρίσκεται απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό, τον οποίο οφείλει να νικήσει για να διατηρήσει τα κεκτημένα
Μετά το χθεσινό νέο σοκ απέναντι στον Πανσερραϊκό, κλείνει αγωνιστικά το 2023. Πότε αλήθεια είχαμε καλά ΑΕΚούγεννα; Μόλις μία φορά στα τελευταία 13 χρόνια, πέρυσι (21/12/2022), με το 3-0 επί της Λαμίας στο νεότευκτο σπίτι μας, την Αγιά Σοφιά – Opap Arena. Από εκεί και πέρα, το ίδιο «μαύρο σύννεφο» δείχνει να μας κατατρέχει. Χάθηκε κάτι μετά από αυτήν την εβδομάδα, όπου αντί για 6 βαθμούς που η ΑΕΚ όφειλε να κατακτήσει, κέρδισε 2; Σίγουρα όχι, όταν όλοι είναι τόσο κοντά και υπάρχουν ακόμα 21 αγώνες πρωταθλήματος (11 για τον Β’ γύρο της κανονικής διάρκειας και 10 για τα playoff), άρα στο τραπέζι υπάρχουν ακόμα 63 βαθμοί.
Τι συμβαίνει όμως; Γιατί όσα γίνονταν οιονεί μαγικά δεν συμβαίνουν; Γιατί όσα γίνονταν αυτοματοποιημένα, τώρα δεν γίνονται; Έχει αλλάξει κάτι;
Η ΑΕΚ απέναντι στον καθρέφτη…
Εκ πρώτης όψεως, όχι. Το 95% του ρόστερ (πλην του Τζαβέλλα επί της ουσίας) είναι εδώ, ο λατρεμένος μας (και άμεσα συγκρίσιμος σε αποτελέσματα με τον Μπάγεβιτς της πρώτης οκταετίας μέχρι τούδε) Αλμέιδα είναι εδώ, η διοίκηση εγγυήτρια της ομάδας μας είναι εδώ, το όνειρό μας, η Νέα Φιλαδέλφεια, είναι και αυτή εδώ και μάλιστα από την πρώτη μέρα της σεζόν, η οποία κανονικά θα ήταν η 8η Αυγούστου.
Εδώ, ακριβώς, όμως, είναι αυτό που άλλαξε: η τραγική απώλεια του Μιχάλη, του παιδιού που θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς και αδερφού μας, μυημένου στην ίδια Ιδέα με όλους εμάς, τα άλλαξε όλα. Τα χαμόγελα πάγωσαν, η καρδιά σφίχτηκε γιατί Κροάτες «δολοφόνοι» θιασώτες των ναζί με συμπράττοντες δυστυχώς ορισμένους συμπατριώτες μας έκαναν ανενόχλητοι ταξίδι θανάτου.
Τίποτε δεν ήταν ίδιο, ακόμα και αγωνιστικά: η ΑΕΚ παίζει για καιρό στα «κόκκινα», δίνει τα «ρέστα» της για πρόκριση παίζοντας για πρόκριση ακόμα και ημέρα Σάββατο (άλλο ένα ανοσιούργημα της UEFA, που εξετάζει τα πάντα με το μόνο μέτρο που γνωρίζει το χρήμα) και βλέποντας κομβικές της μονάδες να απουσιάζουν για μεγάλα διαστήματα λόγω τραυματισμών. Μέσα σε όλα αυτά, ο Αλμέιδα έπρεπε να διατηρεί ισορροπίες: από το πρωτάθλημα στην Ευρώπη και τούμπαλιν και αυτό φτάνοντας χθες να αγωνιστεί με 13-14 παίκτες της πρώτης σειράς ουσιαστικά, έμπειρους και στυλοβάτες της περσινής, ονειρικής σεζόν.
Αν στα παραπάνω ληφθεί υπόψιν η δυσκολία να αλλάζει το τσιπ και να διατηρείται η συγκέντρωση από αγώνα σε αγώνα, καθώς και ορισμένα σημεία αλαζονείας, ίσως και λόγω του νταμπλ, φέρνουν την ομάδα σε αυτήν την κατάσταση.
Πώς μπορεί να αλλάξει τη μοίρα της η λατρεμένη μας ΑΕΚ; Μονόδρομος φαίνεται πως είναι οι μετεγγραφές, που θα δώσουν νέο αίμα και θα τονώσουν την πίστη κυρίως του περίγυρου της Ένωσης πως κάτι κινείται. 4-5 προσθήκες επιπέδου ενδεκάδας (και κάτα προτίμηση πιο νεαρές, με προοπτικές εξέλιξης) δείχνουν εκ των ων ουκ άνευ, τόσο για να πάρουν ανάσες παίκτες που τραβούν αγόγγυστα και διαρκώς κουπί, όσο και για να αντιπαρέρχεται τη σωρεία απουσιών χωρίς ζητήματα το τεχνικό επιτελείο. Αφορισμοί και οτιδήποτε άλλο σίγουρα δεν χρειάζονται και ειλικρινά μακάρι να μείνουν μακριά από εμάς.
Και η ΑΕΚ απέναντι στους άλλους
Τα παραπάνω αφορούν την ομάδα που βλέπει τον εαυτό της μέσα από ένα κάτοπτρο και πρέπει να τα κάνει όλα καλύτερα. Όμως, δεν είναι μόνη της στον κόσμο, αλλά βρίσκεται σε ένα περιβάλλον νοσηρό: με ομάδες που διατηρούν σχέσεις πάνω και κάτω από το τραπέζι, με διαιτητές να φαίνονται πως αποφασίζουν ανάλογα με το χρώμα της φανέλας που έχουν απέναντί τους, με περιστατικά βίας και ατιμωρησίας και με μια κυβέρνηση που φαίνεται πως λειτουργεί ως μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης.
Γιατί είναι απίστευτο για μια μερίδα (αυταποκαλούμενων) οπαδών μίας ομάδας να τιμωρούνται όλοι. Γιατί είναι απίστευτο οι ζωές μας να μετρώνται με εντελώς διαφορετικά σταθμά, γιατί είναι απίστευτο όταν όλοι εμείς δεν μπορούμε να είμαστε κοντά ΤΗΣ για επεισόδια εντελώς άσχετα με την ΑΕΚ, ενώ μόλις σήμερα αποφυλακίστηκαν όλοι οι Κροάτες που συμμετείχαν στην καταδρομική επίθεση στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Όλα αυτά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε. Η ΑΕΚ ποτέ δεν είχε σχέσεις με κανέναν και αυτό είναι το μεγάλο της παράσημο, ποτέ δεν ήταν καθεστωτική ομάδα και αυτό το ξέρουμε καλά.
Όλοι δίπλα στην ομάδα μας, να συνεχίσουμε να την στηρίζουμε σταθερά και αμείωτα.
