Ποτέ, στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ιστορία, η τελική επιτυχία δεν είναι μια ανέφελη γραμμική πορεία, πλην, βέβαια των «ποδοσφαιρικών καθεστώτων», αυτών που αρέσκονται σε χιλιότροπες … εικοσαετείς χειραγωγήσεις θεσμών και οργάνων του ποδοσφαίρου και ουσιαστικά παίζουν τα πρωταθλήματα και τις «επιτυχίες» στους στενούς και ανήλιαγους διαδρόμους… Πάντα και νομοτελειακά η τελική επιτυχία στο ποδόσφαιρο περνά μέσα από μια τεθλασμένη αγωνιστική πορεία, που το ζητούμενό της είναι κατά πόσον οι γωνιακές αγγυλώσεις θα λειανθούν, ώστε και μεγάλο άνοιγμα να μην παρουσιάζουν αυτά τα τεθλασμένα… φιόρδ, αλλά και να οδηγούν, έστω και με σχετική βραδύτητα, στην τελική επιτυχία!
Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης
Απ’ αυτό τον το χρυσό ποδοσφαιρικό κανόνα της αγωνιστικής τεθλασμένης, δεν ξεφεύγει ποτέ καμιά ομάδα, όσο μεγάλη και αν είναι. Γι αυτό βλέπουμε τεράστια ονόματα ποδοσφαιρικά να μεσουρανούν, για κάποιο διάστημα, να βολοδέρνουν στη μετριότητα, εν συνεχεία, μα και πάλι να ανασταίνονται και να τέρπουν τις μέρες μας! Αίφνης η Γιουβέντους! Ας θυμηθούμε τη λαμπρή ιστορία του παρελθόντος, αλλά και την περιπλάνηση στην μικρότερη ιταλική κατηγορία, όταν και αυτή επιχείρησε παρόμοια… χειραγώγηση του Κάλτσιο, και τώρα την ποδοσφαιρική της αποθέωση με την συμμετοχή της στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και πάλι. Βρίσκει μια αποθεωτική εφαρμογή στις περιπτώσεις αυτές ο ελληνικός μύθος του Σίσυφου, αφού είναι και της μόδας η επίκληση της ελληνικής ιστορίας στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, όπως με την ιστορική αναφορά στους τριακόσιους του Λεωνίδα, προκειμένου να υπερτονισθεί, απ’ τους προπονητές, το τεράστιο μέγεθος της πίστης και της θαρραλέας στάσης στο γήπεδο! Μόνο που στην περίπτωση του Σίσυφου, το ζητούμενο δεν είναι η αέναη παλινδρόμηση του λίθου στην κορυφή και αμέσως στον πάτο, αλλά η σταθεροποίησή του, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, στην κορυφή και μόνο!
Σε μια τέτοια πορεία σταθεροποίησης στην κορυφή βρίσκεται και η ΑΕΚ, η οποία αρκετά έχει κουβαλήσει τον λίθο και της ξανακύλησε στον πάτο, πάνω από είκοσι χρόνια τώρα, που βρίσκεται εκτός τίτλου, όχι, πάντα βέβαια με δική της ευθύνη, αλλά με καθαρή ευθύνη του γνωστού εξωγενούς παράγοντα του παρασκηνίου, που κατατρύχει το ποδόσφαιρό μας τόσα χρόνια τώρα… Η απαρχή της αλλαγής της φοράς των πραγμάτων στην ιστορική και εμβληματική ομάδα ξεκίνησε πέρυσι με την κατάκτηση του Κυπέλλου και προχωρά σταθερά με την φετινή κατάκτηση του εισιτηρίου για τα προκριματικά του Τ. Λ, αλλά και με τον κατακερματισμό των δυναστών του ελληνικού ποδοσφαίρου… Μια πορεία δια πυρός και σιδήρου, διανθισμένη από αστοχίες και λάθη, μα με τελική επιτυχία. Πρόκειται ακριβώς για αυτή τη τεθλασμένη πορεία, για την οποία κάναμε λόγο ανωτέρω. Τεράστιες απογοητεύσεις ολόκληρη την χρονιά, αναλαμπές, ελάχιστης διάρκειας, ξανά και ξανά το λιθάρι και στην κορυφή, αλλά και στον πάτο, όπως ο μυθικός Σίσυφος, μα στο τέλος… «Των πραγμάτων η κάθαρση». Όπως ακριβώς προστάζει ο ορισμός της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: …«δι ελέους και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν…»! Αυτή είναι η επιτυχία, μέσα από μια τελική καθαρτική πορεία, που αφήνει την τελευταία γλυκιά γεύση…
Και έτσι θα πορευθεί και στους επόμενους αιώνες η ιστορική ομάδα, γιατί απλά έμαθε, όπως ακριβώς η ιστορία που κουβαλά, να λάμπει και να μαραζώνει, να μεσουρανεί και να αναμετριέται με την μετριότητα… Είναι ακριβώς αυτή η τεθλασμένη ποδοσφαιρική γραμμή, που νομοτελειακά διέπει το φυσιολογικό ποδόσφαιρο, επαναλαμβάνουμε, αυτό που παίζεται στα γήπεδα και όχι στους σκοτεινούς διαδρόμους, κάτω απ’ τα φληναφήματα περί επενδύσεων και στανικών κατακτήσεων τίτλων και τα τοιαύτα… Και σε αυτή την φυσική τεθλασμένη πορεία το αρχικό ζητούμενο είναι ο ποδοσφαιρικός ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ, ο οποίος κατατείνει στην μείωση των λαθών και των αστοχιών! Μόνο με αυτόν θα μπορέσεις να κρατηθείς για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην κορυφή. Η διετής επανάκαμψη στη μεγάλη κατηγορία, δείχνει τον δρόμο, πλέον, πια λάθη πρέπει να μετριασθούν, γιατί πάντα θα γίνονται λάθη σ’ ένα ζώντα οργανισμό, κυρίως στην διαχείριση του ποδοσφαιρικού δυναμικού και της διαχείρισης των αγώνων.
Αίφνης. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος πέρυσι μέχρι να χωρέσει , ή να επιλέξει ο Δέλλας στην ομάδα τα τρία δεκάρια, Μάνταλο, Βάργκας και Μπουονανότε, που κακώς, κάκιστα αποκτήθηκαν τόσοι πολλοί παίχτες με τα ίδια χαρακτηριστικά. Μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση η ομάδα βρέθηκε εκτός πρωταθλήματος! Άλλο παράδειγμα ανορθολογισμού η πρόσληψη, στη σεζόν που διανύσαμε, του Κετσπάγια. Δεν γνώριζαν τις αγωνιστικές πεποιθήσεις και την ποδοσφαιρική φιλοσοφία του Γεωργιανού; Δεν έβλεπαν τι είδους ποδόσφαιρο και αποδυτήρια τηρεί ο συγκεκριμένος προπονητής; Χάθηκε πολυτιμότατος χρόνος και το πρωτάθλημα ξαναπέταξε! Επελέγη, έπειτα ο Μοράις, με την φιλοσοφία της … λαχειοποίησης! Μα στο ποδόσφαιρο, το να επαφίεσαι στην λαχειοποίηση, ειδικώτερα του πάγκου, είναι ότι πιο ολέθριο, είναι το ασφαλέστερο μονοπάτι για την καταστροφή… Και στις δύο χρονιές, η σωτηρία ήρθε μόνο όταν πρυτάνευσε ο ποδοσφαιρικός ορθολογισμός με τους Πογιέτ και Χιμένεθ!
Δείγμα αυτού του σωστού ορθολογισμού είδαμε, τώρα, με την διατήρηση του Χιμένεθ, άσχετα ποια θα είναι η πορεία του μελλοντικά. Δεν μένει παρά τον ίδιο ορθολογισμό να δούμε και στην απόκτηση ποδοσφαιριστών ενδεκαδάτων, εκεί ακριβώς που χρειάζεται η ομάδα και όχι ότι… καλό προκύψει στην αγορά… Γιατί προέκυψαν και Πέκχαρτ και Αλμέϊδα, την στιγμή , μάλιστα, που το …«Σύνδρομο Δομάζου – Αντωνιάδη» έχει εκλείψει εδώ και δεκαετίες στο ποδόσφαιρο! Μια απλουστευμένη προσέγγιση της προηγούμενης διετίας, για σωματώδη φορ που θα σπάνε την μπάλα δεξιά αριστερά, μόνο σαν ποδοσφαιρικός αναχρονισμός φαντάζει! Ήρθε ο Αραούχο, ένας άλλος τύπος κινητικότατου και γκλολτζή φορ, για να αποκαταστήσει την … διασαλευθείσα τάξη! Ορθολογισμός και στην μεσαία γραμμή. Κοινή διαπίστωση πως απαιτείται μέσος με διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά απ’ τους υπερπολύτιμους Σιμόες, Γιόχανσον και Γαλανόπουλο, που θα έρχεται από πίσω διεισδυτικά και θα σπάει τα κατενάτσια. Μια απόκτηση χαφ τύπου Σαμπανάτζοβιτς, που θα κατεβάζει κάθετα την μπάλα, που θα είναι η Λυδία Λίθος στο παιγνίδι της ομάδος, ο μοχλός που θα διανοίγει τις κλειστές άμυνες, στο ΟΑΚΑ, όταν ομάδες, τύπου Πανιώνιου, έρχονται και κλείνονται μπουλουκηδόν πίσω, για να παρουσιάζονται θριαμβευτές, ενίοτε, με μισή τρελή ευκαιρία!
Θοδωρής Γεωργάκης
Εμβριθέστατες προτάσεις από μια ορθολογισμένη προσωπικότητα.