Παρακολούθησα από κοντά, το Σάββατο και την Κυριακή, το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής στο ΣΕΦ.
Ανεξάρτητα από τα πολιτικά πιστεύω του καθένα μας , ένα πολιτικό συνέδριο πάντα έχει ενδιαφέρον. Βλέπεις κόσμο, σε βλέπει κόσμος, έχει επί μέρους συζητήσεις, πηγαδάκια, σουλάτσο και φυσικά δεκάδες πολιτικές τοποθετήσεις. Εκτός όμως από όλα αυτά τα προφανή, έχει και πράγματα που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Έχει πολλούς αφανείς ήρωες.
Για την προετοιμασία, το στήσιμο, την εξυπηρέτηση σε όλα τα πόστα, με υπομονή και ευγένεια. Ορθοστασία ή κάθισμα σε μία καρέκλα, για πάρα πολλές ώρες, ανάλογα την δουλειά που έπρεπε να γίνει. Εκείνο όμως που με εντυπωσίασε, ήταν οι κοπέλες που ήταν αριστερά στην κεντρική εξέδρα και μετέφραζαν συνέχεια στην νοηματική, όλους τους ομιλητές. Πήγα και κάθισα στην άκρη, ακριβώς μπροστά τους και τις παρακολουθούσα με προσοχή.
Συνολικά ήταν τρεις, μία επάνω , οι άλλες ακριβώς από κάτω και κάθε τρεις ή τέσσερις ομιλητές, άλλαζαν και οι κοπέλες. Εξαιρετικά δύσκολο το έργο τους, απίστευτα κουραστικό, αλλά το αντιμετώπιζαν με χαμόγελο, υπομονή και συνεργασία μεταξύ τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Και με καρφωμένα χιλιάδες μάτια επάνω τους και τις κάμερες της τηλεόρασης. Θεώρησα σωστό να βγάλω μια φωτογραφία και να τους αφιερώσω ένα κομμάτι, γιατί είναι κάτι που το θεωρούμε δεδομένο, μπροστά στα μάτια μας και δεν του δίνουμε ούτε την προσοχή, ούτε την σημασία που πραγματικά αξίζει.
Είναι οι αφανείς ήρωες και τους ευχαριστούμε για όλα…
Κώστας Σταματιάδης.
