Τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι…
Κάθε μέρα, σκάει και μία είδηση ζόρικη…. Ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, ένα κομπιασμένο ψιθύρισμα στο αφτί… Πήγα χθες στην Αγία Σοφία…
Όχι σε αυτή της Φιλαδέλφειας, αλλά σε αυτή του Νοσοκομείου Παίδων…Πήγα για να είμαι κοντά στο πιτσιρικάκι, να νιώθω ότι είμαι εκεί… Αλλά κυρίως να είμαι κοντά στον Σταυράκο και την Σοφία… Που ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι και πώς έγινε… Τα είπαμε και τα ξαναείπαμε και πάντα η απορία παραμένει… Και το παράπονο… «Γιατί στο παιδάκι μου…. γιατί ρε πούστη μου…..»
Έλιωσα στην κυριολεξία χθες, ειδικά από το παράπονο του Σταυράκου, η Σοφία ήταν πιο ψύχραιμη… Το θετικό είναι ότι πιτσιρικάκι δείχνει απίστευτη δύναμη και τσαμπουκά, το dna βλέπεις και αντιδρά αρκετά καλά. Αργά αλλά σταθερά βελτιώνεται η κατάσταση και θέλει πολλή υπομονή η αποκατάσταση της υγείας του κοριτσιού… Και θέλει και τον χρόνο της…
Ξαναλέω λοιπόν, καλό το χάντμπολ για να ασχολείσαι, καλό το πρωτάθλημα που θες να πάρεις, καλοί και οι διαιτητές για να τους κράζεις… Τα σημαντικά της ζωής όμως είναι άλλα… Ένα ζεστό μεσημέρι στον Κόκκινο Μύλο, να αποχαιρετήσεις ένα λατρεμένο σου πρόσωπο, ένα σουλάτσο στην Αγία Σοφία, να κρατήσεις συντροφιά στον Σταυράκο και την Σοφία…
Μαζί με μια προσευχή και ένα κεράκι στο Εκκλησάκι… Για το πιτσιρικάκι…
Περαστικά ματάκια μου…
Κώστας Σταματιάδης.
