Μου το θύμισε χθες το facebook, πριν τρία χρόνια βγήκε αυτή η φωτογραφία στην Κατερίνη.
Όταν ο Βάιος και άλλα παιδιά του κλαμπ μας έκαναν το τραπέζι, στον γυρισμό από την Θεσσαλονίκη, μετά το ματς με την ΧΑΝΘ. Εκεί όπου λόγω των τραυματισμών, ο Χριστόφορος είχε παίξει πλέι μέικερ…
Η έκπληξη ήταν η παρουσία του Παναγιώτη του Σαμλίδη, του Γιώργου του Ασαρίδη και του Σάββα του Καρυπίδη. Γιατί μπορεί να είχαν φύγει από την ομάδα αλλά στην ουσία δεν έφυγαν ΠΟΤΕ…. Όπως ας πούμε ο Χριστόφορος, που με πήρε τηλέφωνο χθες γιατί δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ από την στεναχώρια του και ας μην είναι στην ΑΕΚ πια…
Ξέρω ότι μιλάω συχνά για το παρελθόν και το επικαλούμαι σαν παράδειγμα, σαν ιστορικό προηγούμενο. Και ίσως αυτό να θεωρείται και “κόλλημα” ή “εμμονή” ή οτιδήποτε άλλο. Δεν έχει όμως να κάνει με τα πρόσωπα αυτά καθεαυτά, πιστέψτε με. Έχει να κάνει με την αθλητική λογική, που επιτάσσει σε μια ομάδα να έχει σημεία αναφοράς και κολόνες στήριξης.
Κατά την άποψη μου φυσικά που δεν σημαίνει ότι είναι και σωστή. Εκτιμώ όμως ότι δικαιούμαι να έχω άποψη. Όπως και να έχει , μια βουτιά στο παρελθόν, μπορεί να δώσει ένα ερέθισμα για το παρόν και το μέλλον. Γιατί οι αναμνήσεις πάντα ξαναγυρίζουν…..
Κώστας Σταματιάδης
