Για όλους εμάς η 13η του Απρίλη είναι μια ημερομηνία κάπως ξεχωριστή. Στα γενέθλια της Ιδέας που λέγεται ΑΕΚ, οι συντάκτες του AEKPASSION.GR στέλνουν τις δικές τους ευχές για το μέλλον αλλά φέρνουν στη μνήμη τους και αξέχαστες καταστάσεις του παρελθόντος…
Μιχάλης Μικελλής:
99 χρόνια ιστορίας ΑΕΚΑΡΑ ΜΟΥ!!
Χρόνια πολλά στην μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου την ομάδα που δίδαξε ήθος, αξιοπρέπεια, fair play!! Στο σωματείο που καθημερινά μας κάνει περήφανους σαν ανθρώπους και οπαδούς της!!
Λάκης Κοντσιώτης:
Παρά ένα…100 χρόνια ΑΕΚ!
Ένας αιώνας ζωής είναι κάτι το ιδιαίτερο για έναν σύλλογο που στην πορεία των χρόνων συνεχίζει να κουβαλάει τις ιστορικές του μνήμες μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, όσες φορές εμφανίζεται μία κιτρινόμαυρη φανέλα με τον Δικέφαλο Αετό του Βυζαντίου.
Η ΑΕΚάρα μας που σε πείσμα των καιρών μεγάλωσε σαν οργανισμός και πλέον με την ολοκλήρωση του νέου γηπέδου στην Νέα Φιλαδέλφεια, την δική μας Αγιά Σοφιά, απέκτησε το πιο ισχυρό της σημείο αναφοράς, το δικό της σπίτι. Εκεί όπου ο κάθε ΑΕΚτζής νιώθει οικεία γιατί βρίσκει τους φίλους του, τους αδελφούς του, τους συνοδοιπόρους μιας ωραίας ιστορίας που γράφεται με κιτρινόμαυρα γράμματα και δίνει αξία στο ταξίδι, στην πορεία, στην εξέλιξη.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή είχα προσωπικά την τύχη να ζήσω και το παλιό γήπεδο, το ‘’Νίκος Γκούμας’’, μαζί με το κλειστό ‘’Γεώργιος Μόσχος’’ που τα θυμόμαστε με ιδιαίτερη συγκίνηση, αφού αντιπροσωπεύει στιγμές των παιδικών μας χρόνων. Εκείνες τις μαγικές στιγμές που μας έκαναν να αγαπήσουμε την ΑΕΚ!
Η πρώτη φορά στην θύρα 8-10 πάνω από την Σκεπαστή (9-11), που μόλις είχε κατασκευαστεί σαν διώροφη εξέδρα προς την Αγία Τριάδα! Η εικόνα των στοιβαγμένων ορθίων στην Σκεπαστή όπως ανέβαινες τα σκαλάκια για την 8-10 μου θύμισε Αγγλικά γήπεδα της εποχής! Είναι μια εικόνα που δεν μπορώ να ξεχάσω.
Όπως αργότερα, μεγαλώνοντας πίσω από τα συρματοπλέγματα της Σκεπαστής που είχε τους δικούς της κανόνες και καλό ήταν να προλάβεις να σταθείς μπροστά από κάγκελο, για να μη σε παίρνει το ‘’κύμα’’ στα γκολ!
Μαγικές ήταν και οι εικόνες όταν έμπαινες στην οποιαδήποτε Θύρα, ανεβαίνοντας τα σκαλάκια. Η πρώτη στιγμή που έβλεπες χορτάρι, το μύριζες πολλές φορές…δεν ξεχνιέται. Μην ξεχνάμε ότι τότε (τέλη δεκαετίας ’70, αρχές ΄80) δεν είχαμε έγχρωμες τηλεοράσεις και οι εικόνες του γηπέδου με τα χρώματα των ομάδων, το χορτάρι, τις σημαίες και τα κασκόλ, έμεναν έντονα χαραγμένα στη μνήμη.
Στη δεκαετία του 2000 πλέον με την ΑΕΚ να κουνάει και πάλι σεντόνι….ζήσαμε το ανεπανάληπτο 3-3 με τους Γκαλάκτικος της Ρεάλ Μαδρίτης. Στο 3-1 που έκανε ο Ντέμης με την ανάποδη κεφαλιά, μετά το φάουλ του Τσιάρτα, δεν σηκώθηκα να πανηγυρίσω.Σάστισα!Έβλεπα να συμβαίνει κάτι που δεν το πίστευα! Αξέχαστο!
Και πολλά άλλα…
Τι να πρωτoθυμηθεί κανείς;
Τον ‘’ήρωα του Μπερναμπέου’’, τον κυρ Κώστα που πούλαγε ‘’πα-σα-τεμπάκι να περνάει η ώρα…’’.
Τους πλανόδιους με τα μαξιλαράκια από φελιζόλ για τα τσιμέντα!
Τις βροχερές Κυριακές που φοράγαμε ολόσωμες… σακούλες σαν αδιάβροχο για να δούμε 90 λεπτά υπό βροχή!
‘’Συρτέξ….νικήσαμε τον θόρυβο’’ ακουγόταν από τα μεγάφωνα μία διαφήμιση της εποχής!
Και πολλά ακόμη. Και πολλά που δεν θυμηθήκαμε στην πρόχειρη αναφορά.
Αρκετά όμως για να μας θυμίζουν μία παιδική αγάπη, που ενηλικιώθηκε και έγινε κομμάτι της ζωής μας. Πηγή χαράς, αλλά δυστυχώς και στεναχώριας πολλές φορές.
Διαρκής αφορμή να κινητοποιηθείς, να σηκωθείς από τον καναπέ και να βγείς έξω, να πας στο γήπεδο, να συναντήσεις φίλους!
Ίσως το τελευταίο είναι το πιο σημαντικό.
Χρόνια πολλά ΑΕΚάρα!
Στράτος Γυμνάγος:
Σήμερα, η πιο καθαρή, τίμια και μεγάλη ομάδα της Ελλάδας γιορτάζει 99 χρονια ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΔΟΞΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ… Εμείς συνεχίζουμε να Την υπηρετούμε και να Την ακολουθούμε όπως Της αρμόζει, με ψηλά το κεφάλι, με περηφάνια και αξιοπρέπεια… Μια Ιδέα, που έγινε η ζωή ΜΑΣ όλη… Να χαιρόμαστε την Βασίλισσα, την Μεγάλη Κυρία του ελληνικού ποδοσφαίρου…
Νικόλας Παχής:
Σήμερα συμπληρώνει 99 χρόνια, η ομάδα που μας ομορφαίνει την ζωή. Η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως. Η ομάδα που διαφύλαξε την ιστορία των χαμένων πατρίδων του Ελληνισμού. Η ομάδα που δόξασε την Ελλάδα στην Ευρώπη, με μεγάλες πορείες στις διοργανώσεις της. Η ομάδα που έπαιξε ποδόσφαιρο με τον κίνδυνο να την χτυπήσει βόμβα στο εμπόλεμο Βελιγράδι. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό… Παρά το ότι έπεσε με κρότο το 2013, αναγεννήθηκε από τις στάχτες της και πλέον πρωταγωνιστεί και πάλι στο προσκήνιο. Με το νέο της γήπεδο, με υγεία στην διοίκηση της, με τον κόσμο στο πλευρό της, είναι και πάλι μπροστά. Όσον αφορά τα παιχνίδια που δεν θα ξεχάσω ποτέ, σίγουρα συγκαταλέγω τον τελικό του κυπέλλου του 2016 κόντρα στον Ολυμπιακό όπου και το σήκωσε και το αντίστοιχο ματς του 2011 απέναντι στον Ατρόμητο.
Θα κλείσω με μια ευχή: Να συνεχίσουν οι νέες γενιές να είναι δίπλα στην ομάδα και να την βοηθούν να πετύχει!
Νίκος Ψημμένος:
Χρόνια πολλά ΑΕΚΑΡΑ! Χρόνια πολλά στην «κιτρινόμαυρη» Ιδέα, στα ιδανικά, στον τρόπο ζωής. Σε όλα αυτά που πρεσβεύει αυτή η ομάδα, το σύμβολο της προσφυγιάς. Λίγο πριν τα 100 μας χρόνια, είμαστε όλοι ΜΑΖΙ στο ΣΠΙΤΙ μας και είμαστε καλά! Τα προηγούμενα χρόνια η ευχή μου ήταν αυτή, δηλαδή μια μέρα η Ένωση να επιστρέψει στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αφού αυτό έγινε, πλέον όλοι μας νομίζω θέλουμε να έρθουνε και οι τίτλοι. Και θα έρθουνε.
Ίσως το πιο δύσκολο να είναι το να περιγράψεις τα συναισθήματα που σου βγάζει αυτή η ομάδα… Τη χαρά, τη λαχτάρα, το άγχος, την ανυπομονησία να έρθει η Κυριακή. Αυτή η εξωφρενικά όμορφη ανάμειξη του κίτρινου με το μαύρο… Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω… Τα αρνητικά που έχει ζήσει η γενιά μου με την ΑΕΚ είναι πολύ περισσότερα από τα θετικά. Όμως δεν θυμάμαι να μας ένοιαξε και ποτέ. Φυσικά και στεναχωριόμασταν, αλλά δεν μας πτοούσε.
Υποβιβασμοί, εσωτερικές διαμάχες, ήττες με μεγάλα σκορ από μεγάλους αντιπάλους και πολλά άλλα. Όμως δεν θέλω να σταθώ τόσο σε αυτά. Πως γίνεται να ξεχάσω την πρώτη φορά που πήγα στο γήπεδο; Το μακρινό πλέον 2007, σε εκείνο το ματς με την Παρί Σεν Ζερμέν στο ΟΑΚΑ. Πως γίνεται να ξεχάσω τον πρώτο τίτλο που είδα στο ποδόσφαιρο, το 2011 με τον Ατρόμητο; Πως γίνεται να ξεχάσω το γκολ του Γιακουμάκη στο Φάληρο (κατά 99% το γκολ που έχω πανηγυρίσει περισσότερο από όλα); Και φυσικά, πως να ξεχάσω όλα αυτά τα μαγικά που ζήσαμε με τα εγκαίνια του γηπέδου και τους πρώτους αγώνες σε αυτό;
Τόσο χρόνια προσπαθούσαμε να πιαστούμε από κάπου, μερικές φορές και από κάποιες φράσεις. Μια από αυτές ήταν το περίφημο «Τα καλύτερα έρχονται!». Εε λοιπόν, αυτά ήρθαν και είμαστε έτοιμοι να τα ζήσουμε!
Αμαλία Κουτσίδη:
Χρόνια πολλά. Καλή ανάσταση σε όλους με υγεία και το πρωτάθλημα να βαφτεί κιτρινόμαυρο. Το γκολ που έχω πανηγυρίσει περισσότερο είναι το 1-2 του Γιακουμάκη μέσα στο Καραϊσκάκη. Ενώ η στιγμή που θυμάμαι περισσότερο από τους αγώνες που έχω παρακολουθήσει στο γήπεδο είναι τέτοια εποχή πριν 6 χρόνια στο ματς κυπέλλου με τον Ολυμπιακό για τα ημιτελικά. Ο Ανέστης παίρνει κόκκινη και δίχως να έχουμε άλλη αλλαγή τερματοφύλακας έπρεπε να κάτσει ο Ούγκο Αλμέιδα. 3 λεπτά γεμάτα άγχος και φόβο. Η πρόκριση στον τελικό όμως βάφτηκε κίτρινη.
