Σουρεαλιστική, έχει γίνει πλέον η ζωή μας, λες και βιώνουμε το αφήγημα ενός βιβλίου ή το σενάριο μιας ταινίας. Όπως οι Δώδεκα Πίθηκοι. Υπάρχει ασφάλεια; Είναι σαφές πλέον ότι δεν υπάρχει.
Ένας άνθρωπος ή μια ομάδα ανθρώπων που είναι αποφασισμένη να πεθάνει για τον ιερό σκοπό της, είναι ασταμάτητη. Κανείς δεν κάνει τίποτα επί της ουσίας , για να σταματήσει η γεννησιουργός αιτία του προβλήματος. Το κεφάλι κάτω και πορεία προς τον τοίχο, από όλους. Στα παλιά τους τα παπούτσια ο πλανήτης, στα παλιά τους τα παπούτσια οι λαοί. Αυτοί να τρώνε και να πίνουν, εις υγεία των κορόιδων, αφού πρώτα τους ρουφάνε το αίμα. Φτωχοποίηση, κηδεμονία και “πρόθυμες ” κυβερνήσεις, είναι η μαγική, η άχαστη συνταγή, τυλιγμένη με το πλουμιστό περιτύλιγμα του “ηθικού πλεονεκτήματος”. Ο κόσμος έχει μπει σε άλλη φάση, σε άλλη ρώτα, σε άλλη περπατησιά.
Για να επιβιώσεις μέσα σε αυτήν την τρέλα, δεν μπορείς να έχεις ηγέτες εμμονικούς, αλαζόνες, εγωπαθείς, αστοιχείωτους και βολεψάκηδες. Και πάνω από όλα, παθολογικούς ψεύτες, καρφωμένους στην καρέκλα της εξουσίας. Πρέπει να έχεις ηγέτες που να μπορούν να πούνε αλήθειες και να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στον λαό και όχι να κάνουν το άσπρο μαύρο και τη νύχτα μέρα.
Π.χ να παρουσιάζουν μείωση της ανεργίας με προσλήψεις στο Δημόσιο. Και την ύφεση ως δια μαγείας σε ανάπτυξη, το κόψιμο μισθών και συντάξεων ως αύξηση και την παταγώδη αποτυχία, σε μεγαλειώδη επιτυχία. Δυστυχώς δεν πιστεύω σε θαύματα, ειδικά όταν το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν ξεπουλημένο, όπως τραγουδάει και ο Βασίλης. Έχουμε φτάσει ακριβώς στο σημείο που μας ήθελαν και η όπισθεν μάλλον έχει χαλάσει. Γιαυτό λοιπόν ……….
Ντου παντού, τίποτα άλλο.
Κώστας Σταματιάδης
