Σήμερα 8 Αυγούστου γιορτάζει ο παλαίμαχος τερματοφύλακας της ΑΕΚ, Τριαντάφυλλος (Λάκης) Στεργιούδας. Από την εποχή του μέχρι να φορέσει σήμερα τη φανέλα με το ”1” ο Παναγιώτης Τσιντώτας, μεσολάβησαν πολλοί που φόρεσαν τα γάντια και έγραψαν τις δικές τους σελίδες στην ιστορία της ΑΕΚ.
Εξαιρώντας τη μυθική μορφή του Στέλιου Σεραφείδη, που πριν λίγες μέρες έκλεισε τα 85 του και είναι εκτός συναγωνισμού για πολλούς λόγους, η ΑΕΚ γνώρισε πολλούς γκολκίπερ, με μικρό ή μεγάλο χρονικό πέρασμα από την ομάδα.
Σε πρόσφατη ψηφοφορία που διενεργήθηκε από γνωστό κιτρινόμαυρο site, ο κόσμος ανέδειξε τον Ηλία Ατματζίδη (με μικρή διαφορά από τον 2ο Στέφανο Σορρεντίνο) ως κορυφαίο τερματοφύλακα στην ιστορία της ΑΕΚ! Την 5άδα συμπλήρωσαν οι Στέλιος Σεραφείδης,Βασίλης Μπάρκας και Λάκης Στεργιούδας. Σε αυτού του είδους (διαδικτυακές) ψηφοφορίες συμμετέχουν κυρίως νεαροί οπαδοί, που στηρίζουν την απόφασή τους σε μεγάλο βαθμό στο πρόσφατο παρελθόν που έχουν προλάβει να δουν με τα μάτια τους,σε αυτά που έχουν ακούσει από τους πατεράδες τους ή στα βίντεο που έχουν παρακολουθήσει.
Ο Λάκης Στεργιούδας φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ από το 1972 έως το 1984. Έμεινε στις συζητήσεις ως ”ο ήρωας του Ντέρμπι” για την μεγάλη του εμφάνιση του στον αγώνα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1976-77, στην Αγγλία με την Ντέρμπι Κάουντι, όταν η Ένωση έγινε η πρώτη ομάδα που έφυγε με νίκη από το Νησί (3-2, δες ΕΔΩ)! Φορούσε συνήθως ολόμαυρη εμφάνιση, όπως συνηθιζόταν τότε για τους τερματοφύλακες και ήταν ιδιαίτερα γυμνασμένος για την εποχή του, ένας πραγματικός κέρβερος κάτω από τα δοκάρια της ΑΕΚ, που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τον κόσμο! Έκλεισε την καριέρα του στον ΠΑΟΚ (αφού τραυματίστηκε σοβαρά πριν ολοκληρώσει τον κύκλο του στη Φιλαδέλφεια) και είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει αναδειχθεί Πρωταθλητής Ελλάδας με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ!
Την ίδια περίοδο στην ΑΕΚ έπαιξε και ο Νίκος Χρηστίδης(1976-1982), που σημάδεψε με την παρουσία του τη διαδικασία των πέναλτυ και την επική πρόκριση με την ΚΠΡ (επίσης την περίοδο 1976-77), στην πορεία προς τους ”4” του ΟΥΕΦΑ. Τον έβαλε ο Φάντροκ στο 120′, έπιασε τα πέναλτυ και τα υπόλοιπα είναι μια γνωστή όμορφη ιστορία (δες ΕΔΩ)! Εκτός της παρουσίας του στον αγωνιστικό χώρο που ήταν άκρως επιτυχημένη, με συμμετοχές και στην Εθνική ομάδα (παρών στο ΕURO 1980 της Ιταλίας), ο Νίκος Χρηστίδης ήταν και παραμένει ένας πραγματικός ”τζέντλεμαν” των γηπέδων.
Στην συνέχεια, μέσα στη δεκαετία του ’80 χρειάστηκε η μεταγραφή 
του Χρήστου Αρβανίτη στην ΑΕΚ για να καλυφθεί το κενό των δύο που προαναφέρθηκαν. Ο Αρβανίτης έχοντας ήδη κάνει όνομα στον Ολυμπιακό, πήρε Κύπελλο με την ΑΕΚ το 1983, έπαιξε στα ματς με Ρεάλ Μαδρίτης(Κύπελλο ΟΥΕΦΑ), είχε καλή παρουσία και γενικά βοήθησε αν και υστερούσε στις εξόδους λόγω ύψους.
Πριν τον διαδεχθεί ο Σπύρος Οικονομόπουλος, που προερχόταν από τους ”μικρούς” της ομάδας, παρουσιάστηκε ο Θεολόγης Παπαδόπουλος(1984-88) από την Λάρισα, που αν και ικανός γκολκίπερ με συμμετοχές στην Εθνική, συνέδεσε το όνομά του με θολά σημεία της ιστορίας που είναι καλύτερα να τα ξεχνάμε…
Κάπως έτσι έφτασε η ώρα του Οικονομόπουλου(1977-1996), που πέρασε μια ολόκληρη ζωή στην ομάδα, πήρε την ευκαιρία του από τον Ντούσαν Μπάγεβιτς στο περίφημο πρωτάθλημα του ’89 και αποτέλεσε έναν από τους βασικότερους συντελεστές εκείνης της επιτυχίας, πραγματοποιώντας εκπληκτικές εμφανίσεις που εντυπωσίασαν. Δεν είναι υπερβολή το γεγονός ότι όλοι τον θυμούνται σαν ”Μίστερ Πρωτάθλημα ’89”! Παραμένει φανατικός ΑΕΚτζής, όντας μετανάστης στην Αυστραλία και εκφράζει με θάρρος πάντα την στήριξή του στην ομάδα!
Ένας πολύ καλός γκολκίπερ, με ιδιαίτερα καλές τοποθετήσεις, σιγουριά στις κινήσεις του και χωρίς περιττές κινήσεις, ήταν ο Αντώνης Μήνου (1988-1993), που ήρθε από τον Παναθηναϊκό. Παίκτης της Εθνικής στο Μουντιάλ του 1994, χαμηλών τόνων, πέτυχε την καλή ΑΕΚ του Μπάγεβιτς κι έδωσε την απαραίτητη ηρεμία στα μετόπισθεν.
Μετά ακολούθησε η δεκαετία του αγαπημένου Ηλία Ατματζίδη (1992-2002), με τις φανταχτερές εμφανίσεις που έγιναν σήμα κατατεθέν του, όταν πρωτοήρθε από τους Πόντιους Βέροιας!Ήταν ο πρώτος τερματοφύλακας που έπαιξε πολύ με την μπάλα με τα πόδια (τότε άλλαξε ο κανονισμός και δεν επιτρεπόταν στον τερματοφύλακα να πιάσει τη μπάλα με τα χέρια μετά από πάσα συμπαίκτη του), κάτι που προξένησε μεγάλη εντύπωση αν και τον οδήγησε σε αρκετά λάθη. Αποδείχθηκε όμως ότι ο Ατματζίδης ήταν μπροστά από την εποχή του και εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του στις αντιδράσεις και στις κινήσεις του γενικότερα, αναδείχθηκε σε κορυφαίο γκολκίπερ της Ένωσης και της Εθνικής ομάδας. ”Σπεσιαλιτέ” του οι φάσεις διαρκείας, όπου ήταν πραγματικά ανίκητος(δες ΕΔΩ στο 1:20) αλλά και τα χτυπήματα πέναλτυ (ΕΔΩ)!
Από τα χρόνια λοιπόν του Ατματζίδη και μετά, άρχισε να μικραίνει το διάστημα παραμονής των γκολκίπερ στην ομάδα, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην προλαβαίνει να ”δεθεί” μαζί τους και να μην τους θυμάται καλά. Επιπλέον άρχισαν να έρχονται και πολλοί ξένοι, γεγονός που διεύρυνε την…αποξένωση. Από τον Αργεντινό Νέστορ Ερέα το καλοκαίρι του 1972, που ήταν ο πρώτος ξένος τερματοφύλακας της ΑΕΚ (υπήρξε συμπαίκτης με τον Πελέ στη Σάντος) μέχρι τον εκπληκτικό Ιταλό Στέφανο Σορρεντίνο(2005-2009) στην ομάδα ”ειδικού σκοπού” με πρόεδρο Ντέμη, πέρασαν δεκαετίες! Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο Σορρεντίνο είναι ο κορυφαίος τερματοφύλακας όλων των εποχών για την Ένωση! Το peak της καριέρας του στην ΑΕΚ ήταν το μεγάλο ματς του Champions League με την Μίλαν στο ΟΑΚΑ (2006, ΕΔΩ ), ότανο Ιταλός ”κατέβασε ρολά” στους συμπατριώτες του και ουσιαστικά τους έπεισε εκείνο το βράδυ ότι έπρεπε να γυρίσει στο Καμπιονάτο, όπως και έγινε. Υπήρξε εξαιρετικά συγκεντρωμένος και σοβαρός σε όλο το 90λεπτο, μιλούσε και φώναζε στους αμυντικούς του κατευθύνοντας όλη την άμυνα, ενώ απέφευγε τα φτηνά λάθη. Για να δεχθεί γκολ, έπρεπε ο αντίπαλος να κάνει κάτι το εξαιρετικό.
Ένας από τους ικανότατους τερματοφύλακες, που όμως αδικήθηκαν γενικότερα από την αντιμετώπιση που έτυχαν τόσο από τον κόσμο, όσο και από την διοίκηση της ΑΕΚ, ήταν ο Διονύσης Χιώτης( 1994-2007).Η μετέπειτα εκπληκτική του καριέρα στην Κύπρο με το ΑΠΟΕΛ,με τις προκρίσεις στο Champions League χάρη στις εμφανίσεις του, αποδεικνύουν τα παραπάνω. Στην ΑΕΚ όσο τον εμπιστεύτηκαν, πρόλαβε να κάνει πράγματα, ήταν πιστός στρατιώτης της ομάδας και όλοι θυμούνται την παρουσία του στο περίφημο 3-3 με τη Ρεάλ στη Φιλαδέλφεια το 2002(ΕΔΩ)! 
Από τον Σορρεντίνο μέχρι τον Μπάρκα, έκαναν παρέλαση διάφοροι…περίεργοι! Ξεχώρισαν ο Αργεντίνος Σεμπάστιαν Σάχα(2008-11) και ο Αυστριακός Γιούργκεν Μάχο(2007-09), οι οποίοι είχαν μια πολύ καλή παρουσία με τη φανέλα της ΑΕΚ, ενώ ο Γιάννης Ανέστης (2014-18) συνέδεσε το όνομά του με τα νεότερα πέτρινα χρόνια της ομάδας, αλλά κυρίως με κάποιες αλησμόνητες γκάφες.
Πλέον η φανέλα με το νούμερο ”1” ανήκει στον Παναγιώτη Τσιντώτα, πολύ καλό τερματοφύλακα, ιδιαίτερα αγαπητό στον Ενωσίτικο κόσμο, που έζησε τα τελευταία χρόνια στην σκιά του Βασίλη Μπάρκα. Ήταν πάντα παρών στα δύσκολα όταν χρειάστηκε να καλύψει το κενό του ”Σκωτσέζου” πλέον συμπαίκτη του, δίνοντας λύσεις και… τίτλους! Δίπλα του, ο Γιώργος Αθανασιάδης με πολύ καλά σωματικά προσόντα, δυνατός στις εξόδους και αρκετή εμπειρία (100 εμφανίσεις στη Super League με Πανθρακικό και Αστέρα Τρίπολης), θα κληθεί κι αυτός να σηκώσει το βάρος της επόμενης μέρας….
Από τον Στεργιούδα στον Τσιντώτα λοιπόν, με 40 χρόνια να μεσολαβούν, η θέση του τερματοφύλακα δεν άλλαξε δραματικά. Πάντα το παραμικρό λάθος θα φαίνεται και πάντα οι μεγάλες ομάδες θα ξεκινούν από το νούμερο ”1”!
