Δεν θέλω να πω για το ματς, δεν θέλω να κάνω κριτική, δεν θέλω να κάνω ανάλυση. Δεν θα πω για διακριθέντες, για υστερήσαντες, για διαιτησία, για την μαλακία που μας πιάνει ώρες ώρες και πάμε να τα κάνουμε όλα πουτάνα, για να “απαντήσουμε” στους “χακί”, στους “μπλε” ή δεν ξέρω και εγώ ποιας άλλης χρωματικής απόχρωσης, αστυνομικούς.
Δεν με νοιάζουν όλα αυτά. Με νοιάζει μόνο το είδος του χθεσινού βραδιού. Είναι κάτι βράδια, σαν το χθεσινό, που δραπετεύει το μυαλό και αίμα κυλάει σαν ορμητικός χείμαρρος στις φλέβες.
Είναι κάτι βράδια, σαν το χθεσινό, που γεμίζει η ψυχή και το παρελθόν αγκαλιάζει το παρόν και γίνεται μέλλον. Είναι κάτι βράδια, που έρχεται η ίδια η Ιστορία και υποκλίνεται στο μεγαλείο μιας Ιδέας που λέγεται ΑΕΚ. Είναι κάτι βράδια, που εγώ προσωπικά δεν τα αλλάζω με τίποτα στην ζωή μου. Είναι κάτι βράδια, που με έχει ευλογήσει ο Θεός και τα έχω ζήσει από κοντά. Είναι κάτι βράδια, που σηματοδοτούν την Ιστορική μας διαδρομή, το αρχέγονο DNA μας.
Είναι κάτι βράδια που καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε και γιατί είμαστε ΑΕΚ. Είναι κάτι βράδια που…………
Δεν γράφω άλλο, γιατί δεν υπάρχει πιθανότητα να σταματήσω. Είναι κάτι βράδια……………….
Κώστας Σταματιάδης.
