Θα ξεφύγω πάλι σήμερα αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δεν θα ήμουν εγώ ρε παιδάκι μου.
Σεπτέμβρης του 1970, ο Κωστής ο Γεωργάκης, φοιτητής Γεωλογίας από την Κέρκυρα, γράφει ένα σημείωμα στον πατέρα του: “Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο …..Φίλα την γη μας για μένα.”.
Βγήκε από το σπίτι, μπήκε στο αυτοκίνητο με την φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου και γεμάτα μπιτόνια για παρέα και πήγε στην πλατεία Ματεότι (πού αλλού ) της Γένοβα. Στις 03.00 τα χαράματα. Στα σκαλοπάτια του Ντουκάλε, αυτοπυρπολήθηκε φωνάζοντας: “Λευτεριά στην Ελλάδα”.
Βλέπεις, είχε καταγγείλει ότι η Χούντα της Ελλάδας, είχε διαβρώσει με χαφιέδες, τις φοιτητικές οργανώσεις της Ιταλίας. Τον πήραν χαμπάρι, το κατάλαβε και έκανε αυτήν την απίστευτη, λεβέντικη, αντρίκεια και αρχιδάτη (σόρρυ) έξοδο.
Έγινε σάλος σε όλη την Ευρώπη, τόσος, που η Χούντα έδωσε άδεια επαναπατρισμού της σωρού, μετά από 4 μήνες. Τόσο πολύ φοβόντουσαν τον Κωστή ακόμα και νεκρό. Στο σημείο, υπάρχει και μόνιμη επιτύμβια στήλη, όπως νομίζω ότι υπάρχει και πλατεία με το όνομα του στην Κέρκυρα.
Και σκέφτομαι μοιραία, 19 Σεπτεμβρίου 2017, 47 χρόνια μετά, υπάρχουν άραγε τέτοιοι Έλληνες σήμερα;;;;
Κώστας Σταματιάδης
