Άλλη εποχή, άλλη ζωή,άλλη πραγματικότητα. Άλλη ομάδα,άλλη Ελλάδα. Ήταν όμορφα τότε ρε παιδάκι μου. Δεν υπήρχε επαγγελματισμός, δεν υπήρχε ίντερνετ, δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Παρόλα αυτά όλοι βρισκόμασταν και κανείς δεν αργούσε. Τα γήπεδα γέμιζαν, τα μαγαζιά γέμιζαν, οι καρδιές γέμιζαν.
Η ΑΕΚ ήταν μία, το γήπεδο ένα και ο κόσμος μέγας. Άλλη ομορφιά, άλλη αίσθηση . Ζούσαμε και αναπνέαμε για να πάμε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Από το πρωί μέχρι το βράδυ . Να πάρουμε “τζούρα “, να μιλήσουμε , να αναλύσουμε, να ρουφήξουμε όλο το μεδούλι από την ΑΕΚΑΡΑ μας. Ήταν και ο Λουκάς που είχε φτιάξει ομαδάρα. Ήταν ο Φάντροκ, ήταν ο Τσικ, ήταν ο Πούσκας. Και κοντά τους ο Ανδρέας που πήρε και το πρωτάθλημα το 1979.
Ήταν όλα αυτά που σμίλεψαν από το 1924, αυτή την τεράστια Ιδέα που λέγεται ΑΕΚ. Αυτή την Ιδέα που άντεξε κάθε λογής κυνήγι, κάθε λογής διωγμό από εξωτερικούς εχθρούς αλλά και από την διαχρονική μαλακία που μας δέρνει, για να το πω λαϊκά. Ακόμα και ο Λουκάς είχε “αντιπολίτευση”. Ήταν ωραία τότε, πιο ήσυχες εποχές, πιο ξέγνοιαστες. Η ΑΕΚΑΡΑ ήταν τρόπος ζωής για τους περισσότερους, τώρα είναι για ελάχιστους, διότι πλέον δεν “ζούμε” για να έχουμε τρόπο …..
Ήταν όμορφα τότε, που βρίσκαμε μποτιλιάρισμα από την Μεταμόρφωση, από τα ΠΑΤΉΣΙΑ, από το Γαλάτσι, για να φτάσουμε να παρκάρουμε στου διαόλου την μάνα. Κανέναν δεν ένοιαζε όμως. Η να πάρεις το τρένο, με εκείνα τα προπολεμικά βαγόνια, κάτι κρεμ κτήνη ή κάτι ξύλινα, που πήγαιναν με βήμα πένθιμο από σταθμό σε σταθμό. Ήταν όμορφα τότε. Όταν κατάλαβαν ότι ένας παπάς που ανέβαινε στο καμπαναριό της Εκκλησίας να χαζέψει το ματς, ήταν γκαντέμης, έγινε ροντέο. Άκουσε κάνα δυο φορές τα “γαλλικά” του και δεν ξαναεμφανίστηκε. Ήταν όμορφα τότε. Ίσως γιατί μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού, όλα φαντάζουν ανέμελα και ωραία. Αλλά αυτές οι εικόνες, αυτές οι μαγικές στιγμές, αυτές μοσχόβολες μυρωδιές, είναι που θα με συντροφεύουν μια ζωή. Να μου θυμίζουν γιατί δεν θα ήταν δυνατόν να είμαι άλλη ομάδα. Ήταν όμορφα τότε…………….
Υ .Γ. Θερμά συλλυπητήρια στον Νικόλα τον Πανταζής την οικογένεια του, για την απώλεια της μητέρας του. Ο Νίκος ήταν πάντα εκεί……….
Κώστας Σταματιάδης
