Ίσως στο πιο κρίσιμο καλοκαίρι της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ,η ανάγκη για στήριξη στην ομάδα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.Στήριξη που πάντοτε προερχόταν από όλα τα κοινωνικά στρώματα,με πιο συγκινητική την προσφορά ανθρώπων που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά.
Σε μία εποχή λοιπόν,που όλα αλλάζουν με ραγδαίους ρυθμούς σε παγκόσμια κλίμακα και οι αλλαγές αυτές δεν αποτελούν πάντοτε σημεία ανάπτυξης,αλλά τις περισσότερες φορές πισωγυρίσματα,καλούμαστε αυτό που αγαπάμε να το προστατέψουμε.Σε ένα γενικότερο κλίμα ανασφάλειας και έλλειψης προοπτικής,ο κόσμος της ΑΕΚ για ακόμη μία φορά είμαι σχεδόν βέβαιη ότι θα δηλώσει παρόν.Γιατί το έχει μέσα στο προσφυγικό DNA του, να πηγαίνει κόντρα στις δυσκολίες των καιρών και να βγαίνει νικητής.Το άμεσο παρελθόν είναι γεμάτο από τέτοια παραδείγματα.(υποβιβασμός,Γ΄και Β΄εθνική).
Το κυριότερο όμως,είναι όλοι μας να μην ξεχνάμε που βρισκόταν η ομάδα πριν τέσσερα χρόνια αλλά και που ανήκει ιστορικά.Η μετάβαση πάντα σε όλους τους τομείς απαιτεί υπομονή και όχι εσωστρέφεια.Υπομονή που ο κόσμος έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια και του αξίζουν “τα αστέρια”.Εκεί που η ΑΕΚ θα παλέψει να βρεθεί σε λίγο καιρό.
Γιατί τι καλύτερο μέσα σε μία Ελλάδα που νοσεί,όπως και το ποδόσφαιρο της να έχουμε να πιστεύουμε σε κάτι ελπιδοφόρο και όμορφο;Ειδικά όταν αυτό αντιπροσωπεύει και συνδυάζει την ιστορία του τόπου μας και το ποδόσφαιρο που λίγοι τελικά αγαπάνε.Ας είμαστε λοιπόν εμείς αυτοί που θα σταθούμε θεματοφύλακες αυτής της ιδέας που ακούει στο όνομα της ΑΕΚ και περικλείει τόσα πολλά συναισθήματα που ούτε εμείς οι ίδιοι μπορούμε να αντιληφθούμε.
Και όσοι έχουμε βαρεθεί από υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται και δεν μας μένει σε κάτι να ελπίζουμε,ας σκεφτούμε με πράξεις.Η ΑΕΚ πάντοτε αντιπροσώπευε κάτι το διαφορετικό που δεν έμενε στα λόγια και μετουσιώνονταν σε πράξεις.Όλη η ιστορία της ΑΕΚ είναι γεμάτη αντιθέσεις και αυτό είναι που την διαχωρίζει από άλλες ομάδες.Ο αγώνας με την Παρτιζάν στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι και η σημαία που συνεχίζει να κυματίζει στα χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας(και δεν θα μείνει μόνη της εκεί για πολύ) δείχνουν πως μέσα από τις στάχτες της η ΑΕΚ διαχρονικά ξαναγεννιέται.
Υ.Γ:Για όλες τις χιλιάδες ψυχές που ράγισαν στις 21 Απριλίου του 2013,αλλά συνεχίζουν να είναι εδώ,για όλα όσα μας μαγεύουν και μας πεισμώνουν…
Αλεξάνδρα Καρδαμήλα
