Και άλλη γκέλα, τρίτη συνεχόμενη και μάλιστα εντός έδρας. Πανικός και ομίχλη. Πλήρης σπατάλη, όλου του προηγούμενου κερδοφόρου αγωνιστικού κρεσέντου.
Επιστρέψαμε με γοργά βήματα στην γκρίνια, στην αμφισβήτηση, στην ισοπέδωση. Τι και αν πριν μερικές μόνο μέρες, πλέαμε σε πελάγη ευτυχίας, μετά τον αγώνα με την Μίλαν; Από το ζενίθ, στο ναδίρ και Σκωτσέζικο ντούζ συνέχεια. Δηλαδή ρε παιδιά, τι ακριβώς περιμέναμε;;
Ότι η ομάδα θα σαρώνει σε κάθε ματς; Πώς ακριβώς; Θυμίζω αυτά που έγραφα τον Αύγουστο για τις μεταγραφές και τα πρωτοσέλιδα. Τώρα δεν μας κάνει ο Αραούχο; Ο Λιβάγια; Τώρα ψάχνουμε λύσεις σε αυτούς που δεν παίζουν; Τον Δεκέμβριο πόσες πάλι μεταγραφές θα είναι αρκετές; Ο προπονητής κάνει ή πρέπει να φύγει;
Λυπάμαι παιδιά, αλλά όλες αυτές οι ερωτήσεις δεν βοηθάνε αυτή την στιγμή. Υπάρχει μία δεδομένη κατάσταση στην ομάδα, με την οποία πρέπει να μάθουμε να συνυπάρχουμε γιατί δεν μπορεί να αλλάζουμε συνέχεια προπονητές και παίχτες. Ειδικά για τον Αραούχο, είχα γράψει ότι το ντιλ έχει τεράστιο ρίσκο, πέραν του οικονομικού, γιατί θεωρώ ότι η ομάδα δεν διαθέτει μηχανισμό διαχείρισης των ποδοσφαιριστών, ΕΚΤΟΣ γηπέδου. Πάμε παρακάτω, θα παραφράσω το σύνθημα της μοναδικής όμορφης εικόνας του χθεσινού αγώνα και θα πω ότι αυτήν ειδικά την στιγμή, πρέπει να βγάλουμε κόκκινη κάρτα στην εσωστρέφεια.
Γιατί στο τέλος της ημέρας και παρά την μαλακία που μας δέρνει, μία μεγάλη ομάδα δεν καταστρέφεται στις 23 Οκτωβρίου, ούσα έναν βαθμό πίσω από τον πρώτο……
Κώστας Σταματιάδης.
